Bagong Buhay sa Bagong Buwan:(

Gaya ng napapansin ng lahat, mabilis na tumatakbo ang panahon.. biruin mo nakalahati na pala ang taon.

Eto, pa nakakatawang isipin na matatapos na pala ang kontrata ko dito sa pinagtatrabahuhan ko, kahit alam kong magpapatuloy pa ang pagtatrabaho ko dito. Nakakabagot nga lang pero, baguhan ako kaya kailangan kong tanggapin na marami pa akong lalamuning bigas.

RAINY seasons na, pero talagang napaka-init pa rin, tila itong nararamdaman kong napakahirap palamigin.

Oo, Maraming nangyari sa’kin nitong nakaraang hating taon, Lalung-lalo na itong nakaraang buwan ng Hunyo.

Maraming dumadating na tao, parang sa sa isang nobela, may iba’t ibang tauhan at karakter.. malas lang sa Nobelang pag-ibig ako na padpad.. at Ayun isa ako sa mga naging bida.. malas lang talaga ay hindi maiwasang may mga masasamg kontrabida.

Ewan ko ba, kung bakit ako nagpapakabaliw sa sitwasyong wala naman akong makukuha o mapapala.. Tao lang Dude! may kahinaan..

Nakulong ako sa Krimenng Hindi ko sinasadya

Isa akong inosenteng madaling naakit ng tuwa

Binihag ako ng walang kaalam-alam at tsaka inalila

Naging sunod-sunuran ako sa kanyang dinidikta

Nagpapaka tanga at nagpapakabaliw kahit walang pag-asa.

Nahulog ako sa kanyang patibong at ngayo’y napaka-hirap bumangon.

Nais kong Humingi ng Tulong, pero ni-isa walang gustong sumulong.

Bihag ako ng nakaraan kaya napakahirap para saklolohan

Wala akong mapagsabihan at ayoko nilang malaman.

Dahil alam kong ako’y pagtatawanan

Nakakahiyang aminin pero biktima ako ng sariling bitag

Nagpantasya sa taong, noong una palang ay naghayag na ng kasarinlan

Pero ako itong si Bayani, naglabas ng sandata ay sumugod sa madugong laban.

Isa akong talunan

Naghahangad ng premyong kapalit ay ulo ng kalaban

Hindi ko s’ya napatay

Ngayo’y ako’y luhaan at hawak ng kanyang kamay

Hindi ako makatakas.

Ako’y nagpupumiglas at patuloy na nasasakal.

Oo, Biktima ako ng sariling kagagawan

Tila kumuha ako ng patpat na ipapalo sa sariling katawan

Tadtad na tadtad na ako ng latay

Bakat na bakat, nangingitim tagos hanggang kalamnan.

Nais ko ng maligo sa sariling dugo

‘Pagkat puso ko’y tibok ng tibok at ayaw pa ring huminto -nahihirapan

Kasalanan ba talagang magmahal?

Bakit ba ako’y napaparusahan?

Hindi na talaga ako makawala,

Tila nakakadena ang mga paa kong may kasamang bakal na bola.

Sinisisi kita! Puso ka!