KINULIT NA PANGARAP

Paunawa: Patawad kung ‘di muna ako maki-bisita sa mga e-bahay nyo marami lang inaasikaso. Pangako lahat ng mga nalagpasan kong post n’yo babasahin ko. _________________________________________________________________

Nag-uumpisa pa lang ang buwan ng Hunyo pero tila pinagsamang pagsisimula at katapusan na ng mundo ko. Pero dahil naniniwala ako sa kasabihang “kapag may natapos ay may bagong pagsisimula” kaya tuloy pa rin ang buhay at pangangarap.

Anong gusto n’yong simulan ko, GOODNEWS o BADNEWS?

Dahil wala naman kayong choice badnews muna hehehe

Ayun, napakapalad kong naterminate sa pinapasukan kong trabaho, mabuti na lang at may reserba pa akong isa pang hanapbuhay. Hindi tulad ng mga kasamahan ko na nagulat na lang sa mabilis na anunsyo. Nabuwag ang Marketing Department na pinapasukan ko, malaki na daw kasi nawawala sa kumpanya at upang maiahon pa ito sa binabahang problema at upang maiwasan ang tuluyan nitong pagkakalubog, kinakailangan nawala ang departamento namin. Ganoon naman daw talaga kahit sa ibang company unang nawawala ang Marketing Department.

Iyon ang badnews, nakakalungkot pero kailangan nating tanggapin na nasasakop pa rin tayo ng Global Financial Crisis. kaya kayo ‘wag masyadong mapili sa trabaho kung may pagkukulang man ang kumpanya n’yo konting tiis lang dahil napaka-hirap ng mabuhay sa mundo.

Ito naman ang goodnews:

Nagsimula ang blog nito noong mga panahong lugmok ako sa kalungkutan, dahil sa aking pananaw noon na napakalabo ng matupad ang pangarap kong maging mamamayag , dahil sa Entrance Exam palang sa inaaplayan kong State University ay bagsak na agad ako, hindi naman kaya ng mama ko na pag aralin ako sa pribado, kaya iyon pinili ko na lang ang ibang kurso.

Sa totoo lang mahirap mag aral na labag sa loob mo, pero dahil napakapalad mo na dahil nakapag-aaral ka na, pinagbutihan ko na lang. Sinabi ko na lang sa sarili ko na pag natapos ako, mag aaral uli ako ng MassComm at tutuparin ko ang pangarap ko.

Dito mismo sa blog ko, naisulat ko ang mga pangarap ko, at mga pangakong gagawin ko ang lahat sa pagtupad ng pangarap at para na rin masubaybayan ko ang lahat ng ito, at isa na rin siguro sa dahilan para maka inspired ng ibang tao. (Toinks! sensya na ambisyoso lang talaga).

Noong isang taon, sinubukan kong mag-enroll, sa awa naman ng Diyos at nakapag-enroll naman pero sa hindi inaasahang pagkakataon nagkaroon ng conflict sa pinapasukan kong trabaho kaya iyon di na ako natuloy mag-aral.

Ngayong taon, muli ko na namang kinukulit ang pangarap ko, at muli na naman akong nag-enroll sa isang Universidad na nag o-offer ng Open University. Napakaganda ng hangarin nito, dahil nabibigyan ng pagkakataon ang tao/estudyante na makapagtapos at matupad ang totoong gusto.

Sa totoo lang napakahalaga ng pag-aaral at ang makatapos, dahil ito ang gagabay sa’tin sa pag-abot ng pangarap. Pero naniniwala pa rin naman ako na kahit mababa o kahit wala kang pinag-aralan kayang-kaya mo pa rin itong makamtan kung maniniwala ka sa pangarap mo.

Pero sa mga panahong ito, maganda pa ring tandem ang diskarte at pinag-aralan para sa katuparan ng minimithi mo.

kaya kung kakikitaan ka ng pangarap d’yan sa puso mo, ‘wag mo itong iiwan. Dahil ang pangarap ay tulad ng  maliliit na buto na kapag inalagaan mo ay maaring tumubo na kasing yabong ng puno na puno din ng mga bungang aanihin pagdating ng bukas.