ANG GAMU-GAMO SA DILIM

Maulan ang gabi, mabilis akong nagtatakbo pauwi sa’min.

Sa bawat paghakbang ng mga nagmamadali kong mga paa,

katumbas nito ang mga tilamsik ng tubig.

 

Habang ako’y nakayuko at saklob  ng basang-basang panlamig,

‘di ko sinasadyang makabunggo sa dilim.

 

Ako’y humingi ng paumanhin, at sa aking pag tungo

nakita ko ang taong ni sa panaginip ko’y ayoko ng makita.

 

Natigil ako sa paghingi ng tawad,

tanging nagawa ko lang ay matulala habang patuloy ang patak mula sa aking mukha.

 

Mabuti na lang at maulan,

Kaya hindi nakita ang aking luha

 

Pilit akong naglakad ng palayo

ngunit paa ko’y gustong lumiko.

 

Naalala ko ang mga araw na kami’y magkayakap pa

kaya nais ko sana s’yang takbuhin pabalik pero ‘di ko nagawa dahil may kasama s’ya.

 

Ang mga dating nagmamadaling paa, ngayon tila napako na.

Pinagmamasdan ang kanilang mga hakbang palayo,

Habang akoy nababasa sa ilalim ng maliwanag na poste ng meralco.

 

Noong ako’y nasa pintuan na ng bakod, ako’y naupo

Wari’y natatakot sa maaring hatid na lungkot sa loob.

 

‘Di nagtagal nasilayan ako ni Inay

Ako’y pinagbuksan ng pinto at sinalubong ng payong

 

Sinabon ako ni Ina kung bakit daw nagdadala pa ako ng payong ganoong di ko naman pinakikinabangan.

Noon ko lang nalaman na mayroon akong dala.

 

Marahil sa ako’y lagi na lang wala sa sarili

at ginawang dahilan na ako’y tutok sa mga bagay bagay.

Kaya di ko na napapansin yaong maliliit.

Ginagawa ko naman ang lahat para makalimot

pero wala yatang epekto sa tulad kong,  ang tanging nagawa lang ay umasa.

 

Ayoko ng marinig ang pangaral ni Nanay, kaya pumasok na lang sa aking silid tulugan.

Napansin ko ang mga gamu-gamo sa liwanag na naguumpukan.

At malamang ako’y mainis dahil pati ako’y nilalapitan.

 

Pinatay ko ang ilaw.

at dahil doon unti-unti silang nag alisan.

 

Sa isang gilid ng aking silid

doon ako nagsisiksik at patuloy na nababasa

hindi ng patak ng ulan kundi ng patak ng luha

 

Naikumpara ko tuloy ang aking sarili sa isang gamu-gamo

na tanging liwanag lang naman ang gusto.

pero dahil tinaboy ko sila sa liwanag

wala naman sila nagawa kundi lumisan

 

Pero bakit ako!, kulang na nga lang ay sipain ako

pero ang nararamdaman ko’y tila isang preso

‘di makawala at kahit ako na mismo ang nagtataboy nito.

 

Ako’y isang gamu-gamong  nananatili sa dilim

dahil isa akong gamu-gamong tila nasunugan ng pakpak

kaya di na makalipad at makadaong sa panibagong liwanag

 

Biktima ako ng sariling kagagawan

Kahit noong una pa may ako’y napagsabihan

Sadyang nasilaw lang ako ng akala ko’y liwanag

pero nauwi na naman sa isang madilim at nakakalungkot na lugar