DUGUAN

Tagal kong nalawan ng new post ha.

Busy kasi ako kakahanap ng bagong malilipatang trabaho.

At habang tumitingin ako sa kalendaryo ngayon, pitong araw na lang pala ang nalalabi ko sa harap ng computer kong ito.

Masakit dahil minahal ko ang trabaho ko,  ang masaklap lang pakiramdam ko hindi ako minahal ng kumpanyang pinapasukan ko.

Naniniwala kasi ako sa mga sabi-sabing: kung hindi ka na masaya sa ginagawa mo wala ng dahilan para manatili ka dito.

Ganun na nga ang ginawa ko.

Pero kung babalikan ko ang dahilan , simple lang naman e, sa pera pa rin mauuwi ang puno’t dulo nito.

Saganang akin kasi pakiramdam ko mas malaki pa ang kinikita sa’kin ng simpleng empleyado o factory worker, malayo sa kinikita ko ganoong nakapagtapos naman ako sa kolehiyo.

Siguro panahon na rin para ilabas ko ang ang sama ng loob sa kanina, tutal isa sa mga dahilan ko kung bakit ako gumawa ng blog para ihayag ang nararamdaman ko.

Magiging unfair sa kanila ang gagawin kong ito, pero paraan na rin ito para iwanan ang trabaho kong ito kasabay ng pag iwan ko sa masasamang karanasan ko dito.

Sa ganoon magaang akong lalabas dito dahil nabulaslas ko ito.

• Natatandaan ko pa ang unang tungtung ko dito, noong tinanggap ko ang posisyong ito kasabay ng pagtanggap ko sa salary ko at pangakong tataas pa naman ito, at dahil undregrad pa ako noonn at unang trabaho ko ito, Oo lang ako ng Oo. Hanggang ngayon umaasa ako sa pangakong iyon, hanggang sa tuluyan na itong napako.
• Natatandaan ko pa noong christmas party namin dito, hindi ko alam kung paano ang nangyari dahil hindi ko nagawang mag time in at time out. Kakatawa lang ang rules nila dito, dahil pag wala ka ng dalawang iyon mawawala din ang pinaghirapan mo ng isang araw, sa madaling salita -ABSENT! At nangyari nga ‘yun, ang malungkot  na katotohan lang na kahit anong gawin mong pagluluhod ay wala silang magagawa kahit ipapirma mo pa ito sa kaninong santo na magpapatibay na pumasok ka noong araw na yun.
• Ganoon din sa mga hating gabi na umuwi ka. Minsan sa sobrang pagmamadali dahil sa gabi  na iyon dahil sa pagchacharity work mo o sa madaling sabi, overtime without pay, may mga pagkakataong malilimutan mo mag log-out, ang siste, HALFDAY! O di ba ang ganda ng policy nila? Ganoon kahit sinong poncio pelayo mo ipapirma ito ay hindi pa rin nila tatanggapin.
• Marami ding pagkakataon na dahil mahalaga ang ads sa dyaryo na pinapasukan ko kahit hindi ko na kaya kukuhain pa rin nila dahil sa pakiusap ng advertiser  at dahil kailangan din ng kumpanya (sayang ika nga). Ang siste, magkaka leche-leche ang gawa ko Kinabukasan kahit hindi ako pagalitan pakiramdam ko ako pa rin ang may salarin dahil ako ang gumawa ng layout na yun. Sabihin na may ganito talaga sa trabaho, pero tao ka rin at makakadama ng hindi makatarungang sistema.
• At napaka hightech ng kumpanyang ito, may pagkakataong magsisiksikan kami sa isang computer, sa akin kasi nakakonekta ang printer, pa print dito, pa print doon, sa tingin nyo  matatapos ko kaya ng maaga sa ginagawa ko?
• Madalas ginagawa ko talagang mag pa late dahil kung aagahan ko man, ganoon pa rin ang siste hindi ka rin agad makakaupo dahil may gumagamit; gumagawa ng affidavit, gumagawa ng report, gumagawa ng letter sa mga advertiser at kung anu-ano pa.
• Marami ding pagkakataon na ganoong sobrang rush ka na, may makikisingit pa sa’yo para gumamit ng internet dahil hightech din ang computer n’ya. Wala kang magagawa dahil utos daw iyon ng manager kaya pagbibigyan mo.
• At dahil late ka nga madalas dahil sa mga dahilan mo. Ayun! mauuwi sa napaka-laking kaltas sa payslip mo, sabihin na nating noong hindi ka nalelate ay kumikita ka atleast 1,000.000.00  kinsenas, ngayon nasa 600.000.00 na lang  (ang laki at ang yaman ko di ba?) dahilan yun para humanap ako ng part time para matustusan ko ang pambayan ng tubig at kuryente sa inuupahan ko. Wala na nga akong luho e.

Ilan lang yan sa mga dahilan ko, pero may masisisi ba ako? wala naman di ba ?dahil ginusto ko ang lahat ng ito.

Ginusto kong matupad ang pangarap kong makapasok sa isang pahayagan, kaya kailangan kong panindigan ito.

Siguro sa kulang-kulang na dalawang taon na nilagi ko dito naging masaya naman ako, tiniis ko ang lahat dahil mahal ko ang pangarap ko.

Pero minsan kailangan natin itong iwan para sa iba naman subukan ang mas maganda at mas mataas na pangarap.

Bata pa naman ako, pero gaya ng sabi ng nakakarami hindi ganoon kadali makahanap ng trabaho. Kaya naman nag print ako ng napakaraming resume at ibenta ang sarili ko.

Kanina sumugod ako sa giyera dala ang mga bala mula sa mga natutuhan ko sa iniwan kong naging pangalawang tahanan ko na.

Mas pipiliin ang mas magandang oportunidad, mas pipiliin ang kumpanyang sabihin na’ting tutulong sayo sa pag-abot ng mga pangarap.

Malaki ang utang na loob ko sa kumpanyang ito, pero dahil lahat ng bagay ay may katapusan, lahat ay nag-uumpisa sa maliit na bagay at nagpapatuloy sa pagsisikap.

Duguan na akong maituturing, hindi dahil sa pagod na nararamdam ko, kundi sa mga inaaplyan ko. Aba naman inglisyin ba naman ako?

Pero ayos lang sa pagsisikap pa rin nagsisimula ang lahat. At nararamdam kong bago matapos ang buwan, na INTRAMUROS na ang susunod kong opisina

Sa huli, sa pag-asa pa rin tayo kakapit