BANCO FILIPINO: SUBOK NA MATIBAY, SUBOK NA MATATAG… WEH?

Kapapasok palang ng summer sa Pilipinas at kasabay nito ang pagpasok ng naglilingas na balita sa di umano’y pagsasara ng Banco Filipino.

Wala ako sa lugar para magbigay ng opinyon hinggil dito dahil wala naman talaga akong alam sa dahilan ng nagbabadya o tuluyang pagbagsak ng naturang bangko. Ang tanging alam ko lang sabay-sabay nag init ang mga ulo ng  taong nag-impok dito.

Kanina nakapanood ako ng 24 oras. Sobrang napipihit paatas ang dibdib ko sa napapanood kong balita. Ang mga tao, tila naghihintay sa wala sa labas ng bangko. May isang Ale nga doon na humahagulgol at nagmamakaawang ibalik sana ang naitago n’yang pera habang iniinterview. Sobrang naaawa ako.

Meron ding isang Ale na kakadeposito palang, tapos malalaman n’ya na tumatagilid na pala ang bangko. Parang ang hirap tanggapin ng sitwasyon n’ya. Lalo na”t nasabi nya, na iyon na lang ang natitirang yaman ng pamilya nya. Kung hindi ako nagkakamali nasa siyam na libo iyon.

Wala pang kasiguraduhan kung makukuha pa nila ang mga naitago nila o kung ilang buwan pa maaring makuha.

Nakakainis din ang katotohanan na kung sino pa ang may mga naimpok na hindi kalakihan, sila pa yung napapag-iwanan.

Sobra akong naiinis! dahil ang dapat mong pagkatiwalaan ang s’ya pa palang ta-traydor sayo ng mabilisan.

Mas lalo akong nainis noong nabasa kong muli ang slogan nila “SUBOK NA MATIBAY. SUBOK NA MATATAG.” kakabanas. subok na daw, matibay pa. Parang gusto ko kayong kulitin na sabayan ako habang isinisigaw ng malakas ang “WEH!!” p&t@Ñ&8 #@* nyo!

Badtrip Men!!

JOLLIBEE: GREEN MINDED

Nagkalat ang blog post tungkol sa lindol at tsunami sa Japan. Sigurado akong ang taas ng hits nila. Magpopost din sana ako tungkol doon kaso ayaw ko naman maki-trend.

Kaya medyo related topic na lang sa kalikasan ang ipopost ko ngayon tutal, konektado din naman ito sa tinatawag na climate change. Ano ba konek ni jollibee dito?

Kagabi, gutom na gutom ako, wala na akong ibang makitang bukas na kainan na suwak sa panlasa at sa bulsa ko.

Naalala ko may sweet and sour meat balls pala ang Jollibee na bagong labas -39 lang! tapos sasamahan ko pa ng 25 pesos  jollibee coke float. kaso naalala ko linggo pala! toinks.

Burger Steak with rice na lang ang inorder ko, 39 din naman yun kapag walang kasamang softdrink.

At dahil makaka-kalikasan na halos karamihan ng fastfood ngayon sa Pilipinas na gumagamit na ng hugasing plato, baso kasama na rin ang mga kubyertos hindi tulad dati na panay disposable -malamang doon nila ako papakainin dahil dine-in ako.

Nakakatuwa no? kasi kahit papaano nababawasan ang basurang inilalabas ng bawat fastfood na maitatambak sa dumpsite, na siya namang nagiging sanhi upang uminit ang mundo dahil sa nilalabas nitong kemikal pag nagsama-sama ang lahat ng elemento.

Sana nga, dumating din yung panahon na paper bag na rin ang lalagyan ng mga fastfood kapag nag take-out tayo -parang sa starbucks. hoho

ang kaso, maraming pagkakataon na kapag kumakain ako sa fastfood partikular na sa jollibee nandidiri ako sa mga kutsara, kasi may parang kanin na natuyo, ibig sabihin hindi ganoon kaganda ang ginagawa nilang hugas sa mga ito. Iniisip ko na lang: tutal may nababasa naman ako doong “hot surface” siguro dedo na rin ang mga germs doon. Todo halukay tuloy ang ginagawa kong paghahanap sa mukhang malinis na kutsara at tinidor. Pupunasan ko pa ng tissue yun pagnakapili na’ko.

May mga pagkakataon na hindi ko na matiis ang pangamba ko sa kalinisan ng pinangsusubo ko kaya nagrerequest na lang ako ng disposable kahit dine in ako.

Ugali ko ding hindi na kumuha ng straw para sa inumin ko. Minsan kasi naartehan ako sa sarili ko kasi puwede namang inumin iyon sa normal na gawain sa baso.

Isa pa, tubig lang naman ang drinks ko sa jollibee kapag kumakain ako i-strawhin ko pa. lols

WALA NA… (ANG ALIN?)

Mahabang panahon na noong huling emo ko dito. Sabi ko kasi hindi na ako mag popost ng malulungkot na bagay dito sa blog ko.

Isa nga yun sa dahilan kung bakit tinago ko na lang yung mga post ko mula 2006 hanggang 2010. At naging “Libre Lang Mangarap 2011″ na title na nito, ibig sabihin mula-january hanggang kasalukuyan na lang ang mababasa mo dito.

Sab nila, kung ano pa yung pinaka maliit na bagay sa buhay mo kapag nawala doon mo palang mare-realized kung gaano ito kalaki.

Yup! pagkawala ng isang 4GB  SD card ang kinaka-emohan ko. (group hug)

Tatlong taon ding nagpaalipin sakin yun, nakarating na nga yun ng Baguio, Ilocos Sur, Pangasinan at kung saan-saan tapos sa ilang iglap mawawala din pala ang lahat.

Ang mas nakakalungkot, nandoon yung mga pic na inaalagaan ko. Haaaaay.. ang OA ko pero kapag naiisip ko kung nasaan na siya, nanlilingid luha ko, wala pa naman akong hard copy.