ANG TULOK NI MAMA

Alam n’yo minsan natatawa na lang ako sa sitwasyon naming mag-ina. Para kaming aso’t nanay na Pusa. Kaya madalas, kahit  apartment o pamamahay ko iyon (kung tutuusin), ako pa yung lumalayas. awkward no? Kaya naisip ko na para iwas away di na lang ako nagsasalita o umiimik. Hanggang dumating yung araw na may narealized ako.

NANG NA-EMO NG DAHIL SA ULAM…

Nitong linggo gutom na gutom akong lumabas ng bahay para makahanap ng makakainan (parang patay gutom lang). Hindi ko alam kung ano kakainin ko pero gusto ng may sabaw. Sumakay ako ng bus biyaheng pa-Quiapo mula sa Pandacan at doon sa SM Manila bumaba. Pagtuntong ng kanang paa ko sa lupa (semento pala) agad na nag hello sa akin ang Andok’s at tila nang-aakit na tikman ko ang Sinigang na baboy nila. Tamang-tama sa nanunoot  at sabik sa sabaw kong lalamunan, kaya doon ko na lang napagpasyahang kumain.

LOVANDERA ♥

Perstaym ko magpalaba kanina sa laundry shop at mukhang ganun na ang gagawin ko parati.

At dahil ganun na nga, mukhang kailangan ko na ng extra coin envelope para sa bayarin sa labahin.

Hindi naman kasi ako marunong gaanong magkusot, umaasa lang ako sa washing-washing.. i mean washing machine.

Biruin mo nagdadala pa ako ng dalawang bags na labahin para dalhin sa Cavite at doon labahan at patuyuin. Tapos ang masaklap pa pagsasabihan ka pa ng kuya mo “Mag share ka naman sa kuryente at Tubig!”.

Helow! dalawang beses lang ako umuwi sa isang buwan minsan isa nga lang, tapos pagbabayarin mo pa ako, kung silang-mag-anak kaya ang siningil ko sa bahay!? nakikitira lang sila sa malaking bahagi ng lupa na pagmamay-ari ko! hahaha.

Jokeness lang naiintindihan ko naman si Kuya.

Ayun, ayaw ko naman labahan ang mga damit ko sa boarding house, kung sa paliligo ko nga lang o kaya pagtae sa isa sa mga CR doon nahihiya na ako, maglaba pa kaya? kaya dinadala ko na lang sa Cavite.