#21 BIRTHDAY WISH

Isa ito sa mga liham na natanggap ko mula sa mga reader ko na katukayo ko pa na si Otep. Salamat sa inyo ha! apir*

Oo tama! saktong 21 days na lang bago ang birthday ko, pero huwag n’yong isiping 21 years old na rin ako. Basta more that 21 years old na ko ayos na yung info na yun para sa inyo haha

BORINGNESS…

Kung gaano kaboring ang buhay ko ngayon, s’ya din namang ka-walang buhay ng blog ko. Wala kasing bagong pangyayari kaya wala din akong mai-blog. Kaya nasa inyo nang mga mata kung pagpapatuloy nyo pa ang pagbabasa nyo ngayon.

Sayang lang theme ng new header ko seasonable pa naman hoho.

Syempre kung boring ang nagsusulat (may maisulat lang) ganun din ang kuwento.

Nakakalungkot lang, sa una kasing pagkakataon, makalipas ang tatlong taon, hindi ako makakaakyat ng Baguio. Akala ko every lenten season na’to. Wala kasing mang ti-treat ngayon, kaya walang Baguio. Alam mo naman ako, mahilig lang maki ride-on. Hoho

Sana next month o bago matapos ang taon makapunta muli ako sa Baguio. Sarap kasi ng klima doon, para akong wala sa Pinas, lalo na siguro kung marami akong pera. Hoho.

Pinaka- namimiss ko doon yung burger nila sa public market na pagkalaki-laki. Sing-laki din ata ng bread yung kamatis na palaman sa gitna. Kewl.

Pero sa totoo lang kung malapit lang sana ako sa simbahan (not literal) siguro hindi ako maboboring. Puwede naman kasi akong mag bisita eglesia ngayong semanta santa, o kahit simpleng pagsisimba lang. Kaso yun nga ang problema… siguro ako na din ang lumalayo.

Ganito ang napapala ng mga taong nilalayo ang loob sa kanya, mas matagal din ang pagdating ng supresa.

Sabi nga sa isang kasabihan “kung walang tiyaga, wala ding nilaga” pero parang mas maganda yung isang kasabihan “nasa diyos ang awa, nasa tao ang gawa”.

Mahirap din ang hiling ng hiling tungkol sa mga gusto mong marating, magawa o makuha. Di lang basta pagsisikap dapat mayroon ka ding gabay at pinaniniwalaan.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ‘tong katamaran ko, pero sana matapos na.

Nalaro ko na ata lahat ng free games sa android market, boring pa din.

Ano naman masasabi mo sa post ko? For sure tatamarin ka din mag comment. Hoho

Maligayang Pasko ng Pagkabuhay!

WALA NA… (ANG ALIN?)

Mahabang panahon na noong huling emo ko dito. Sabi ko kasi hindi na ako mag popost ng malulungkot na bagay dito sa blog ko.

Isa nga yun sa dahilan kung bakit tinago ko na lang yung mga post ko mula 2006 hanggang 2010. At naging “Libre Lang Mangarap 2011″ na title na nito, ibig sabihin mula-january hanggang kasalukuyan na lang ang mababasa mo dito.

Sab nila, kung ano pa yung pinaka maliit na bagay sa buhay mo kapag nawala doon mo palang mare-realized kung gaano ito kalaki.

Yup! pagkawala ng isang 4GB  SD card ang kinaka-emohan ko. (group hug)

Tatlong taon ding nagpaalipin sakin yun, nakarating na nga yun ng Baguio, Ilocos Sur, Pangasinan at kung saan-saan tapos sa ilang iglap mawawala din pala ang lahat.

Ang mas nakakalungkot, nandoon yung mga pic na inaalagaan ko. Haaaaay.. ang OA ko pero kapag naiisip ko kung nasaan na siya, nanlilingid luha ko, wala pa naman akong hard copy.