Sa kabila ng napakalaking kompetensya at dami ng mga pahayagan sa pagkuha ng palatastas sa bansa, nakatutuwang isipin na may mga bago na naman tayong bubuksan na pahina sa pagmulat ng ating mga mata sa umaga. –Good Morning Philippines.
‘Yan ang bagong pahayagan na nagsisirkula na sa bansa. Titulo palang positibo na. Lalo na kung papansinin mo ang pagkakalayout. Parang magazine style kasi ang dating sakin, hindi sya yung tipikal na pustura na makikita natin harapan orninaryong pahayagan.
Nagsimula ang pre-issue nila noong pagdiriwang ng kapanganakan ni Rizal na naakma naman sa muling pagsilang ng mga bago at napapanahong balita.
Masyado akong interesado kapag may mga ganitong pangyayari. Isa kasi sa greatest dream ko ang makapagtayo ng isang publication. At dahil pangarap naman ito, gusto ko sana hindi lang isang pahayagan kundi mayroon pang isang magazine. (na ang mga manunulat ay kapwa blogger 
hoho). Ang sarap isipin na kung sila ay nagawa nilang mag pundar, sana balang araw ako din.
Naiinggit talaga ako!.
Ewan ko ba, pero noong nasa elementary ako, inggit na inggit na ako sa mga section 1 samin parang sila lang kasi ang may karapatan magsulat sa school paper namin. Noong nasa highschool naman ako parang ganun din, ang siste panay special section lang, o siguro kinulang lang talaga ako sa lakas ng loob para subukan.
Pagtungtong ko naman noon sa kolehiyo, mas lalong sumaklap ang hangarin ko, dahil hindi ko nakuha ang kursong mass communication. Kung hindi kasi sa sitwasyong sarado na ang ang kursong gusto ko e sa sitwasyon minalas ako –bagsak sa entrance exam hoho..
Mabuti na lang sa kabila kamasmalasan sa hindi pagkuha ng pagdadalubhasaing propesyon ko sana, e.. mabuti na lang talaga napadpad ako sa masasabi nating bahagi pa rin ng kumunikasyon –ang imprentahan.
Sa ngayon isa akong Layout Artist sa isang pahayagan matapos ang kursong printing technology.
Puwede pa rin naman matupad ang pangarap, kaya sa mahigit tatlong taon kong pagkakapako sa upuan ko sa nasabing kumpanya.. pinag-aaralan ko lahat ng puwede kong pag-aralan sa pagpapatayo ng imprentahan. Siguro iyon na rin ang dahilan kung bakit ayaw ko pa talaga lisanin ang trabaho ko sa kabila na maliit na sweldo.
Suntok sa buwan man ang pangarap ko dahil sa mga natutuklasan ko, katulad ng: Magkano ang gastos sa isang araw ng isang publication? Paano makakakuha ng advertiser? paano mahihikayat ang masang bumili ng dyaryo ko? at iba.
Isipin mo kasi, kung sa isang araw ang payable ng isang kumpanya ay pumapalo na P 100.000.00, kasama dito ang papel , transportasyon at iba pa, ibig sabihin sa 10 araw ay isang milyon na! Paano kung nagsisimula pa lang, hindi naman puwedeng sa isang buwan kumita ka na agad.
Kulang ang tatlong milyong piso na puhunan sa isang buwan kung susunurin ko ang pangarap ko sa pagpapatayo ng pahayagan.
Ang taas talaga ng pangarap ko.. parang suntok talaga sa buwan! Hoho.
Naaalala ko lang sinabi sakin ng guro ko sa Business Management. “Walang yumayaman sa pangangamuhan, kung pangarap mong maging mayaman mag negosyo ka”.
Totoo naman di ba? Pero dapat daw hindi lang ang pangarap mong yumaman ang lagi mong iniisip para umasensyo ka. Ang dapat, marunong ka ring mangarap para sa kapwa mo katulad ng pangarap nilang pagkakaroon ng matinong trabaho, at simpleng mamumuhay.
Hindi lahat ng taong katulad ko’y matayog kung mangarap, syempre ang iba sa atin simple lang kung mangarap. Pero kung iisipin mo, konektado din pala ang lahat kasi habang nangangarap tayo ng pagkataas-taas, may mga simple din palang pangarap na naghahantay lang sumalo para sa mas mainam na hangarin sa buhay.
Marami pa namang pahina at mga balitang darating sa buhay ko na hindi ko pa nabubuklat.. siguro kung may A-Z ang section ng dyaryo ko siguro nasa Business section pa lang ang binabasa ko. Depende kung saan ko unang babasahin di ba?. Meron pa akong Editorial, Entertainment, Sports, Travel and Leaving, Arts and Lifestyle, Photography, Info Tech, Motoring, Property, Shipping… kasama na rin ang crossword. Hoho.
Kaya ugaliin nating magbasa, malay mo may bago kang pangarap na matuklasan.
..
