“STRUGGLE IS REAL”


MAGKAKAHALONG pagkasabik, kalungkutan, pagkalito, pagtitiwala, pagiging tapat at iba’t ibang karamdaman ang sabay-sabay kong pinagdaan ngayong linggo. Hindi ko na alam kung ano ba ang dapat kong gawin para mairaos lahat ng mga pag-subok na ito.

Isang linggo na ang nakararaan noong nagpaalam ako sa pangalawa kong tahanan – Daily Tribune. Maraming dahilan kung bakit ninais kong nang bitawan. Isa na siguro dito ang mga benepisyo, hindi ko naman sila mapipiga kung di talaga nila balak hulugan ako. Pangalawa siguro ang ilan sa mga nakakahalubilo ko, ang hirap gumalaw sa lugar na may pagka negatibo. Nagmumukha akong tood kapag iilan lang ang nababahagi ko. Nagmumukha naman akong tanga kapag nag-i-initiate ako. Ang hirap magkusa sa mundong puno ng pagkakaiba. (magkakaiba naman talaga tayong lahat, pero iba talaga eh.) haha

NEW JUNGLE

First day palang sa bago kong lungga sa MOA Complex, struggle agad. Bukod sa magkakahawig ang mga gusali, pati pintuan! Hindi ko na alam kung saan ako papasok at lalagos.

Hindi pa doon natapos. Hirap ka na ngang tuntunin ang pintuan ng gusali, pagdating mo naman sa loob, hindi mo rin matunton kung anong kuwarto ang papasukan mo.

Hiyang-hiya ako sa sarili ko para akong batang nawala sa pagkakahawak sa magulang ko. Muli, hindi naman ako dating ganito. pinangungunahan kasi ang pagkalito kaya mas lalong nagkakatotoo.

At isa pang “hindi pa natatapos dito” Hanggang sa pagtunton sa working station ko hindi ko makibasado. Pagkaupo ko naman, hindi ko na malaman ang mga password ko.

Pakiramdam ko talaga sinumpa ako. Bakit ba naging makakalimutin ako ng ganito. 😦

Honesty, Organize and Excellence. -‘yan ang core values ng bagong company ko. Iniisip ko na kung magpapakatotoo ako sa kalagayan ko, matatanggap nila ito! kasi nga ‘honesty’.

So sinabi ko nga ang history ko, na mula ako sa mahabang pagkakahimbing ay naging mahina na ang memorya ko sa mga bagay-bagay.

FIRST EXAM

Dahil nga sa under training ako, na o-overwhelm ako sa mga bagay. May kinalaman kasi ito sa pagkakabisado. Sa dami ng mga publications, kinakailangan ko itong makabisado. At tanggap ko na sarili ko na hindi ko yun magagawa dahil nga sa kalagayan ko. Gusto ko na lang tuloy bumulong sa Diyos na “kuhain n’yo na ko” dahil sobrang hirap nito para sakin. Gaya ng inaasahan, wala akong nasagot.

Noong parehong araw na iyon, pinakuha ulit sakin yung exam. Natatawa na lang ako na ewan. Iniisip ko na kung di ko sya nagawang sagutan sa una, magagawa ko na ba agad iyon sa susunod na oras?

Wala na kong nagawa kundi sagutan iyon sa paraang alam ko. At nangako sa sarili na kakabisaduhin ko iyon.

MEMORY ENHANCER

Siguro psychological na rin, baka tumino isip ko kapag inisip at paniniwalaan kong makakatulong ang mga memory enhancer kaya bumili ako ng Memoplus Gold. Ako pa unang mag eendorso nito kapag tumalab ito sakin. Wala na kong ibang choice para bumalik sa pagkakatalim ng isipan ko kaya binili ko na ito. Harinawa.

Sa ngayon, aasa at magpapakatatag ako para mabuhay ko ang sarili ko. Kinakailangan ko magbayad ng upa, kuryente at internet. (please help me God)

Malas na swerte, swerte na malas talaga ako. Sana pumabor naman sakin ang pagkakataon. Kung saan, pagkakalooban ako at tuluyan nang gaaan ang buhay.

Please pray for me.

TALICUD ISLAND


PART IV

Tamad na tamad akong bumangon pagdating ng umaga. Alas-ocho ang call time namin pero namamalipit at nakapalupot pa rin ako sa kumot dahil sa hatid na lamig ng pangmayaman naming aircon sa kuwarto :D. Hinintay ko pa talagang dumating si CJ bago ako kumilos. Doon ko nalang nalaman na may oras pala ang alis ng bangkang sasakyan namin papunta sa isla ng Talicud para sa Episode 3 ng Davao trip na ito (Nakanang umi-episode parang PHL360.com lang!) lels 😛 kaya naman naligo na din kaagad ako with hot shower mode saka umalis.

At dahil nagmamadali na kami para mahabol ang alis ng bangka, nagtaxi na lang kami papuntang pier (Sta. Ana Wharf) kulang-kulang 70.00 ata yung metro namin mula sa Lacson Street sa harap ng Jazzy James Country Hotel kung saan kami nag-i-stay.

Kung hindi ako nagkakamali Isla Reta sana ang ferry-boat na sasakyan namin, kung saan, siya ding resort na pupuntahan namin.

Sayang lang talaga at hindi maganda ang pakiramdan ni ate Leah noong mga oras na iyon kaya hindi na s’ya nakasama.

ISLA RETA FERRY-BOAT SCHEDULE

  • 9AM from Sta. Ana Wharf  [approximately  30-45 minutes ang biyahe]
  • 3PM from Talicud Island pier

Pero dahil nga sa paimportante ako, late na kaming nakarating doon at nagmelagrong meron pa rin palang ibang pampasaherong bangka papunta doon. Pacific boat yung nasakyan namin na P60.00 ang pamasahe.

Sta. Ana wharf

Pier

Ferry boat ng Isla Reta
Ang classic ng Pier no?
si Kuya nagrereview sa song list na dadalhin nya sa Isla

Maayos naman yung bangkang sinakyan namin. Mukhang kumpleto naman ang mga emergency kit at anik-anik nila sa bangka. Sandali lang din kaming naghintay at hindi na pinuno – dahil may oras talaga ang pag-alis.

Mga alas-Diyes ng umaga kaming nakaalis mula sa pantalan.

Dahil sa pagmamadali namin kanina hindi na namin nagawang mag-almusal. Salamat na lang at may mga vendor na pumapanik sa bangka para mag-alok ng mais, itlog at kung anu-ano pang makakain. At dahil patay gutom nga talaga ako bumili ako ng dalawang itlog sa halagang P15.00.

Ang itlog ni Otep hahaha

Maayos naman ang klima ng umalis ang bangkang sinasakyan namin. Napakapanatag ng tubig sa dagat na parang hini-hele ka lang kaya magagawa mo talagang makatulog, Haluan pa ng preskong hanggin.

Cloudy Morning

Ang panatag na tubig. Tanaw ang Isla ng Samal

Pantalan ng Talicud Island

ISLA RETA

Pagdaong namin sa pier medyo napapaisip ako kung ano namang madadatnan namin dito?. Nagkamali ako. Doon ko nagamit ang kasabihang “don’t judge the pier on it’s cover” haha.

Naglakad kami ng humigit kumulang 300 na hakbang bago namin natuntun ang Isla Reta. Yung chapel ang una naming nakita. Tamang-tama pala ito tuwing mahal na araw o holy week tuwing summer, yung tipong kahit nag-eenjoy kayo pwede pa ding magnilay-nilay.

Chapel Talicud Island
Sa loob ng Chapel, Talicud Island

Pagpasok namin sa gate ng resort, para akong nagbubukas ng regalo at sa bawat pagpunit ng gift wrapper, unti-unti kong nasisilayan ang supresa nito sa loob.

Sobrang berde ng lugar kasing berde ng pag-iisip ko. hahaha.

Parang wala kami sa beach noong mga oras na iyon kundi sa Golf  Course, napapa-“pangmayaman!” na lang ako. Mas lalo na noong napadpad na ako sa tabing dagat “shetness!” talaga. Ito na yung ideal beach ko kasi sobrang lilim na lugar, ‘yung tipong pwede kang mag sun bathing sa lilim. haha. Ito na yung place para sa mga ayaw umitim.

Sa loob ng Isla Reta Resort mayroon na ding kainan, kaya nga hindi na rin kami bumili sa syudad ng Davao dahil alam naming may makakainan na rin dito.

Umorber kami ng Sinigang na baboy na pagkasarap-sarap saka isang nakaka highblood na liempo na pagkasarap-sarap din naman samahan mo pa ng isang 1.5 litre na happiness -Coca-cola ahhhhhhhhhhhhh. -coca-cola! haha. syempre may tatlong kanin, ewan ko ba feeling ko nagpapanggap lang yung mga kasama kong hindi malakas kumain ng kanin. peace!

Humigit kumukang 450 ang nakain naming tatlo.

Kung buhangin naman ang pag-uusapan wala ka na rin masasabi sa kalidad ng buhangin dito, maputi at mala-pulbos sa pino. Kaya nga hindi ko na rin naiwasan na maglumpasay na tila ngayon lang ako nakakita nito. hahhaha 😀

Hindi naman sa sobrang ka-OA-yan ko pero ang Talicud Island ang no.1 beach ko! Number 1! Number 1! so far 😀

MY TOP 3 Beaches

  1. Talicud Island (Davao del Norte, Mindanao)
  2. Apo Reef (Occidental Mindoro, Luzon)
  3. Guimaras Islands (Visayas)

Bukod sa aming tatlo wala ng ibang tao sa Isla Reta maliban sa dalawa na kung hindi ako nagkakamali ay magsyota/asawa. Doon nagkaroon sila ng pagkakataon sisirin ang ilalim at babaw ng dagat. Yeah puwedeng mag snorkel at mag diving.
At dahil kami lang ang tao doon libre naming nagamit ang mga cottage. 🙂

Nakakatuwa ang isla na ito, first time ko yatang makakita ng mga tupa, tapos sa isla pa. Noong nilapitan ko sila nag-aykatan sila sa mataas na bahagi ng lupa doon. Mabuti na lang at may nahagip akong baby tupa 🙂

At dahil nga sa matataas ang mga bato dito na siya namang kabaliktaran ng baba ng mga puno na kung hindi ako nagkakamali ay tinatawag na “talisay” na tuwang-tuwa naman naming nilalambitinan 😀 (parang mga bata lang hahaha)

Pero dahil may oras lang din ang bangkang sasakyan namin pabalik ng Davao City nag pack up na din kami kahit wala naman kaming ipapack-up. 😀 Nakakatawa nga kasi parang kami na lang hinihintay pumanik sa bangka para umalis. (VIP lang ang Peg)

Isa pa pala bakit napasama ito sa Top Beaches ko dito sa bansa ay dahil sa linis ng kanilang palikuran o shower room! Kayo na talaga Isla Reta!

At dahil maliwanag pa nang makarating kami sa Sta. Ana Wharf may time pa para pumunta pa sa ibang lugar. Katabi lang ng Pier ang Magsaysay Park kung saan matatagpuan din ang madaming vendor ng Durian na pagkakakilanlan syempre ng Davao.

MAGSAYSAY PARK / DURIAN VENDORS

Sa harap naman ng mga bilihan ng Durian ang China Town. Akala ko sa Maynila lang may China town meron din pala dito sa Davao.

CHINA TOWN DAVAO CITY

TAOIST TEMPLE [not sure] (Lon Wa Buddhist temple)

Mula doon sa harap ng China Town Arch, sumakay kami ng jeep papunta sa next destination namin -ang Taoist Temple.

First time ko makapasok sa loob ng temple at makapagdasan din na sana yumaman ako. haha. Salamat na rin sa guard na sya ding nagbigay permiso sa amin na makapasok.

Nagawa ko din magsindi ng  insenso at malaman kung ano ang tamang pagsindi dito.

Yung matabang part pala sa dulo ang sinindihan hindi yung kabilang dulo. Halatang walang kasincere-sincere ang pagdarasal ko. pero sana nga. Sobrang na appreciate ko ang lugar na iyon at syempre nandoon yung matibay na paggalang dito.

Doon natapos ang buong araw na may liwanag. Bumalik kami sa hotel para maligo dahil lagkit na lagkit kami kahit hindi naman talaga kami naligo.

BY NIGHT

Sa hotel, nagkaroon kami ng bisita si Xprosaic, first time ko lang sya makilala kung alam ko lang dati na pangmayaman sya, sana dati ko pa sya kinaibigan hahaha lels.

Ayun, at natapos na rin maligo si jhiegz kaya matapos nun pinagdrive nya na kami papunta sa sa aming dinner venue! Kainan na!

bestfriend kong si Xprosaic hahaha lels. at si CJ

PENONGS

Kung nagkalat man ang mga Mang Inasal na sikat dahil sa kanilang unli rice sa kamaynilaan, Siguro ang Penong’s na ang pinasusyal na Mang Inasal sa Davao city. Biruin mo pati fruit shake nila merong Payong. haha SUSYAL!

Saktong ngang nakasabay pa naming kumain si Kuya Bernard na kadarating lang din noong umaga. Dahil nga hindi nakasama sa amin si ate Leah sa isla maswerteng nakasama na namin sya dito sa Dinner! 🙂

P200.00 pesos ang naging share ko sa dinner na ito kasama na ang chapsuey, mango shake at BBQ.

ICE GIANT

Syempre pagkatapos mag dinner ano pa ba ang isusunod? -kundi ang katakam-takam na Dessert.

Bumiyahe pa kami para makarating sa Ice Giant sa kahabaan ng Santa Ana Avenue kung saan nagsisigaw sa laki ang ice cream nila 😀

si Giant CJ at ang Ice Giant 😛
yum! yum! yum! YUM! 😀
Picture lang talaga pinunta namin dito hahaha 😀

Nakakatawa man, pero hindi maiwasan na kuhaan s’ya ng kuhaan ng picture. Parang pumunta lang kami dun hindi para kumain kundi para magpa picture sa mala-artistang Ice Giant 😀

Magkasuka-suka man kami sa kabusugan sa Penongs, tuloy pa din ang lamon ng ice cream sa Ice Giant 🙂 -Sarap buhay.

Pasensya na kung hindi ko masasabi kung magkano dahil hindi naman ako nagbayad, pero kung madadaan ka sa Davao City huwag na huwag mong palalagpasin ang Ice Giant! 🙂

VIDEOKE NIGHT

Pagkatapos noon, hinatid kami ni Bestfriend Xprosaic sa Videokehan, (yeah bestfriend na kami pero ako lang may alam hahaha). Sayang nga e kailangan na ring umalis.

sa halagang 100.00/per hour sobrang sulit na ang buong gabi dito sa Cats and Dogs Bar (Karaoke) na matatagpuan sa Rizal Street.

Photo by Ate Leah 🙂 Me, CJ, Kuya Bernard & Jhiegz

Tulad sa Ice Giant may nagmagandang loob na naman, kaya wala nanaman akong binayaran sa. haha

Doon natapos ang napakahabang araw ng Day 3 ko sa Davao, madami pa nga sanang naka line-up dyan pero sobrang bitin ang araw bukas na lang KUNG! mag-eextend pa ako. 🙂

DAY 3 EXPENSES

  • P 70.00= Taxi [devided by 3] (20)
  • P 15.00 = Itlog
  • P 120.00 = Round Trip Ferry Boat
  • P 450.00 = Food @ Isla Reta (150.00)
  • P 75.00 = Entrance Fee @Isla Reta
  • P 16.00 = Other Transpo.
  • P 200.00 = Dinner
  • P 596.00* =Total

next post: PART V: EDEN NATURE PARK AT ANG ZIP LINE

“NASASAKTAN KA KASI MAHAL MO!”


Bakit pag-nagmahal tayo ng isang tao, sandali lang masasabi na nating pagmamahal ito. Pero bakit hindi ganoon kadali pag-gusto na natin silang kalimutan?

Noon, pinangarap ko na balang araw magmamahal ako ng sobra ‘yung tipong kababaliwan ko dahil mahal na mahal ko nga s’ya! Ganoon din sa pangangarap na mamahalin n’ya din ako. Pero noon pa man, hindi ko pinangarap na malulugmok ako ng ganito.

Ang tagal-tagal na, pero bakit nasa ganito pa rin akong senaryo.

Durog na durog na ‘ko sa nararamdaman ko.

Nag-uumapaw na yung nararamdaman ko kaya nauuwi sa pagpapalabas ng mga namumuong emosyon sa mga mata ko.

Kilala n’yo naman ako dito, mahilig akong maglabas ng nararamdaman ko, pero hindi ko talaga ipinapakita sa personal dahil hanggang pangungusap lang naman ako. Pero kanina hindi ko na kinaya, yung mga nanlilingid at mga nagbabadyang emosyon -tumulo! Gusto kong magtatakbo dahil ayokong nakikita ako sa ganoong akto. Gusto ko magsisigaw sa nararamdaman kong pagkainis sa sarili ko, dahil alam ko may labis na nasusuklam sa’kin. Kung alam n’ya kung anong pakiramdam na ‘yun, siguro hindi nya magagawa sakin yun.

Ang sakit sakit na…

Ayaw ko syang nakikitang nahihirapan dahil sa pagkamuhi na ‘yun. Pero sa ganoon ko ito nararamdaman.

Kasalanan ko ang lahat, pero anong magagawa ko? nagmahal ako. Sa ngayon hindi ko alam kung ganoon din ang naramdaman n’ya sa’kin.

Kung nahihirapan s’ya ngayon. Paano pa kaya ako? Hindi ko alam kung saan o kanino ako tatawag ng saklolo pero wala talaga.

Ito nagsusulat na naman ako dito, dahil alam kong dito lang ako puwedeng magsalaysay at alam kong pinapakinggan ko ang sarili ko. Sa pamamagitan ng pagtatala nalalaman ko kung saan ako papunta o saan ako puwede lumagay sa mga nararamdaman ko.

Ngayon alam ko na kung bakit ganoon s’ya sakin. Nasasaktan ako pero kung sa ganoon s’ya nagiging malaya at masaya susunod na lang ako sa kagustuhan nya.

Alam n’yo kung saan ako labis na nasasaktan? Paglalaman kong gustung-gusto nya na akong mawala sa alala n’ya.

Gusto ko lang naman bumalik sa normal pero bakit hindi n’ya magawang ipamigay sakin ‘yun.

Hirap na hirap na kasi ako eh. Bukas makalawa hihinahon na ako. Pero bukas makalawa uli, babalik na naman ako sa pag-iisip sa kanya.

Sabik na sabik na kong nawala na’tong nararamdaman ko. Kung maari nga lang maaksidente ako tapos mawalan nang malay tapos sa pag-gising burado na lahat ng alaala ko mas gugustuhin ko pa ‘yun.

Kung alam lang ng taong nakapalibot sa kanya.., -itong nararamdaman ko, siguro hindi n’ya na iisiping makihalo o makisawsaw dahil pakiwari n’ya mauunawaan n’ya ito at mapaplantsa na yung gusot na naiwan namin. (ano daw!?)

Nakakaramdam ako ng inis sa totoo lang dahil pabalik-balik na lang ito.

Hanggang kailan ba ‘to?

Natatakot ako sa susunod kong gagawin pero mukhang ito na lang talaga ang paraan, bahala na.

Huli na para panghinayangan ang mga bagay na sa tingin mo’y inalagaan at pinag-kaingatan ka.

Tutal ganito na rin naman yung naiisip n’yang paraan, siguro hindi man namin tulungan ang isa’t isa tulungan na lang namin ang mga sarili namin.

Hindi na ako umaasa na bumalik sa normal. Ang akin na lang ay huwag akong kamuhian at matapos na ‘tong aking nararamdaman.

Mahal na mahal ko pa rin sya.

Hindi na isyu dito kung sino man sa’min ang may kasalanan. Ang isyu na lang ay kung paano ito wawakasan.

MT APO: LEAVE NOTHING BUT FOOTPRINTS – PART III


mt apo
Elevation: 2,954 masl  (official) Coordinates: 6°59′15″N 125°16′15″E [1] Trail: Sta Cruz | Mountain type: Stratovolcano |  Listing: Country’s high point Ultra prominent peaks

DAVAO – Mag-aalas-singko na nang magising ako. May mga liwanag na mula sa headlight ang uma-anino sa loob ng tent namin.

Gising na ang ilan para maghanda ng agahan at paghandaan na rin para ang assault papunta sa summit. Hindi maganda ang panahon pero umaasa ang lahat sa sunrise.

Napakalamig na umaga. Tila mga namumuong yelo ang mga hamog sa halaman, kumikinang ito kapag natatamaan ng liwanag tulad ng mga dyamante. Nakakangatog pa rin talaga ang lamig.

Alas-singko-y-medya na nang magsimula kaming umakyat papuntang summit. Nakaka-panabik!

 

Mt Apo 001
Sunrise Baby!

Hindi tulad sa mga trail na dinaanan namin kahapon, tipikan na trail na ang sinusuong namin ngayon. Medyo patarik s’ya pero mas ‘di hamak na madali na ito ngayon. Maulap pa rin ang kapaligiran pero parang wala na sa akin kung ano ang madadatnan ko doon. Ang importe maakyat ko ang pinakamataas ng bundok sa bansa. Marating ko ang pangarap ko. Maging proud sa sarili ko.., na nakaya ko!

Mt Apo 003
Sa tuktok ng Pilipinas

Isang minuto bago ang ganap na ala sais, ika-2 na February, 2016, Narating ko ang bubong ng Pilipinas. Mabuti na lang sandaling nagpakita ang araw, pero napaka lakas talaga ng hangin na aabot daw ng 45 knots. Makikita mo ang hangin na umaalon sa mga halaman dito.

Walang paglagyan ang kaligayahan ko. Napatanong ako sa sarili “May ibang bundok pa kaya akong aakyatin, ganoong naakyat ko na ang pinakamataas?” Para akong nanalo sa isang kompetisyon na naging reward sa sarili ang naging karanasan ko dito. May halong lungkot na parang natapos na ang journey ko sa pag-akyat ng mga bundok. Parang… finish line.

Hindi ko maintindihan pero minsan nakakalungkot din pala kapag may natutupad kang pangarap sa sarili. Para kang nag-unlocked lang ng pinto tapos pagpasok mo lumabas ka din agad.

Doon ko nasabi na dapat pala marami kang dalang susi sa mga pintong gusto mo pang pasukin. Yung mga bagay na magpapa-excite pa sayo lalo para mas lalo kang kaganahan sa buhay.

Kaya huwag kang lang matatapos sa iisang finish line dapat lagpasan mo pa yun. Kung may nais ka pang akyatin sa buhay mo, huwag mong kalimutang isama sa mga dalahin mo ang maraming plano — mga kagustuhan mo, ang emosyon mo at ang pagkatao mo. Huwag mong hayaang mamatay diwa mo sa isang pagkakataon lang. Sabi nga nila, kung kaya mong umakyat mas kaya mong bumaba. Kaya kung may iiwanan ka man, wag ang sarili mo. Siguradahin mong bakas lang ng iyong talampakan!

Nitong Mahal na araw, nagulantang ang lahat (lalo na ang mga kilala kong mountaineers na naghahanda sa pag-akyat) sa balitang nasusunog ang Mt. Apo. Nagsimula daw ito sa Campsite 3 kung saan, minsan ko nang nasabi na iyon na ang pinakamagandang campsite na narating ko. Hindi tiyak ang pinagmulan ng sunog kung ito ba ay dahil sa kapapabayaan o sa nararanasang labis na init bunga El Niño.

Marami tuloy ang hindi na muna makakaakyat dahil kailangan muna itong isara. Sinasabing baka abutin pa ng tatlo hanggang limang taon ang rehabilitasyon dito.

Nakakahinayang talaga ang mga nangyari. Hindi ko maipinta sa isip ko kung ano na ang kinahinatnan ng mga noo’y nagpabusog sa mga mata ko.

Ang pangarap talaga minsan may kasamang swerte. Napaka-palad ko at isa ako sa mga huling naka-akyat dito bago nangyari ang bangungot sa Mt Apo.

Dito ko nasabi na kung may pagkakataon ka naman para maabot ang mga pangarap mo, bakit mo pa ipagpapabukas. Kailan…? kung wala na?

Kung totoo man na bunga iyon ng kapabayan lalo na’t peak season noong nangyari iyon. Maging aral sana sa lahat ang naging epekto ng sunog na iyon. Bukod sa nasira ang sagradong lugar ng Apo, sigurado akong maraming nawalan ang kabuhayan partikular na sa mga guide at sa nakapalibot na pamayanan dito.

Sana matutununan ng lahat kahit ang basic rules man lang lalung-lalo na ang hindi pagkakalat at ang pag-iwas sa paninigarilyo o ang tapon ng upos nito.

Sana maunawan ng bawat isa na hindi lang ikaw ang mabubuhay sa mundo. Marami pang susunod sa yapak mo na deserve din namang makita ang mga orihinal na nakita mo.

Kung pangarap mong maranasan ang narasan din ng iba tulad ng pag-akyat dito. Pangarapin mo din na makita ito ng iba.

Matuto kang rumespeto. Galangin mo ang inang kalikasan tulad ng paggalang mo sa magulang mo. Ito ang bumuhay sayo at ito pa rin ang bubuhay sa’yo.

=====
Take Nothing but pictures.
Kill Noting but Time.
Bring nothing but memories.
Leave nothing but footprints.
=====

KUWENTONG DUYAN


Habang nasa Alabang ako pauwi sa Cavite, may nakasabay akong manong na nagtitinda ng mga anek-anek tulad ng duyan, relo at iba pa. Na-curious ako kung magkano yung duyan, so nagtanong ako… (naalala ko kasi yung mga mountain climbing days ko. Wala naman akong balak bumili kasi wala pa naman akong pera nagsisimula palang ako uli mag work sa mahal kong kumpanyang Ayala).

“Manong, magkano duyan nyo”? Tanong ko.

“P280 lang kuhain mo na” Sabi ni manong.

“Ang mahal pala!”gulat ko. :O

“Bilin mo na, sige na, pangkain ko lang” sagot nya.

Wala naman talaga akong balak bumili, kasi nga wala naman talaga akong pera. Pero patuloy s’yang bumuntot sakin.

“Tinanong ko lang po, wala po akong pera” binuksan ko pa ang wallet ko para makita nya.

“O a’yan oh ang dami” – sabi n’ya matapos makita yung tupi-tupi kong benteng pamasahe ko sana pauwi sa Bulihan.

“O sige, P140 na lang”. Patuloy nya.

Nagawa ko namang bilangin laman ng wallet ko at sapat namang aabot ito ng P140.

Wala na kong nagawa kundi iabot ito kay Manong at sya rin namang abot sakin ng Duyan.

Noong nasa terminal na ko. Doon ko naalala na kailangan ko pa palang mamasahe.

Pinawisan ako ng malagkit sa kaba. Hindi na kakasya Ang pamasahe ko pa Bulihan. Dahan-dahan kong binuksan wallet ko at binilang… Haaaaayyy.. sumakto namang may 36.00 pesos pang natitira.

So anong aral ang natutunan natin ngayon? Wag tayong masyadong pusong mamon. Porke’t naawa… bibigay tayo agad. Sa huli, tayo rin ang mag sasakripisyo.

Ayokong isiping nabudol ako, kasi feeling ko napamura ako. Ayaw ko ding isipin na nauto ako ni Manong dahil naghahanap-buhay lang naman ito. Siguro kinasangkapan lang talaga ako para makakain ang isang taong nagugutom.

Ang mahalaga… nakauwi na ko, may duyan pa ko at rest day ko pa! Sarap magduyan nito!

God bless everyone!

ALAPAAP



Ni Otep Zablan

Mga pakiramdam na animo’y nasa kaulapan ka,
Di mo naisip na sa lambot nito’y mahuhulog ka.
Mga bagay na nagpapaindayog sa’yong kaisipan,
Mga bagay na magpapabaon pala sayo sa huli., sa panibago na namang kapintasan.

Mga pag-asang bumubuhay sa mga pangarap mo;
Mga ilusyong unti-unting nabubuhay,
pero unti-unti ding namamatay dahil sa mga huwad na taong hindi nakikita ang mga alay mo.

O Diyos ng kalinangan, bigyan nawa ang tulad ko ng maraming pang-unawa.
Ganoon din ang mga taong may baluktot at nagtataasang mga kilay sa aming mga gawa.

Ganoon pa ma’y pilit pa rin akong naniniwala.
Na sa aking pagtuntong sa mga alapaap ng kalinangan at ginhawa..,
Alam kong di man kita dama at nakikita, kapit ko sayo’y tulad pa rin sa isang bathala.

BROTSA AT ANG LONA


Ni Otep Trillanes Zablan

Bawat pahaba ay dereksyong may ugnayan sa katapusan,
Mga pagkakataong kailangan mo itong lakaran at pagdaanan.
Kasabay ng mga pagkakatapilok at mga pagbangong di mo makalimutan.
Saan ba makakarating ang mga bitbit mong may kabigatan?

Malayo na nga ang iyong nilalakaran, pero bakit wala ka pa rin sa paroroonan?
Sadyang kulang lang ba ang iyong napaghandaan?
O sadyang hain ito ng pagkakataong -laan?

Iisip ng mga planong suntok sa buwan,
Mapapawikang ‘bahala na’ at ‘ayos lang yan’
Uutuin ang sarili na ‘kaya mo yan dahil iyong sinubukan’
Subalit, patuloy pa ring masasaktan.

Hanggad ko ang makabuo ng makulay na larawan,
Mga bunga ng pangarap at matatamis na tagumpay.
Bakit ba kayhirap pumitas ng mga prutas ng kaginhawaan?
Tanging pagdampot na lang ng mga bulok at inuuod na bagay ang dumadampi sa palad.

Hanggad kong makahawak man lang ng brotsa -bagay na dadampi sa mga kulay na pinapantasya.
Hahagurin sa paraang ginugusto,
Ilalapat sa mga lona na magpupuno sa mga kahulugan nito.

Sa huli, nasa iyo pa rin ang huling hagod ng kulay.
Sa pagkakataong may madidilim na parte,
Sa sitwasyong may bahaging maliwanag.
Ang isang obra ay natatapos sa pagkakakahon nito sa papamagitan ng salamin. -Bintanang magiging bukas sa lahat ng gustong tumingin. Sa sitwasyong pikit ka pero buhay ang mga ala-ala. Sa pagkakataong payapa ka na at wala ng inaalala.

PALITO


Ni Otep Zablan

Sa mga kahong kinabibilangan mo,
Nagmimistulan kayong mga palito.
– mga kapwa nakahiga.., naghihintay sa mga lilim ng bawat kanto.

Sa buhay na pakiramdam mo’y isang preso, wala kang magawa kundi magpatuloy sa paghinga at manalangin sa mga pwedeng tumulak sa kinahihigaan mo.

Kung napupulot lang sana ang ginto.
Hindi na sana tayo makikihalubilo sa mga santong kabayo.
Ang lakas magpa-misa pero bato naman ang puso.

Hindi ko mawari kung anong pulot nilang saya, sa tuwing huhugot sila sa pinaghirapan ng iba.
Wari’y nagbibigay sila ng babala’t di na maulit pa,
Subalit kabayaran nito ang kawalan na ng gana.

Hinubog tayo ng may lalang na may malayang pag-iisip.
Ganoon din sa kalayaan sa paggawa, at sa katotohanang lahat ay makakaranas ng mga kamaliang hindi naman wari.

Kung nababalanse lang sana ang sukatan ng pang-unawa,
Wala sanang lalagpas sa bigat ng nararamdaman.
Sa ganoon, patuloy na magkakaroon ng laman..
mga taong hangad lang naman ay magkaroon ng matitimbang sa araw-araw.

Huwag sanang dumating ang isang araw..,
Na ang isang palitong nakahimlay ay mag-apoy at magbigay ng nakakapasong liwanag.

Ganoon talaga.

Kung ang hangin mula sa bibig ay nakakasagip ng isang buhay.,
Ang masansang mong hininga naman ang pumapatay sa mga inosenteng elios na ang hangad lang naman ay ginhawa sa buhay.

MGA ALA-ALA NG MUTA


Kanina habang nagmumuta ako napapatanong ako sa sarili ko kung anu-ano na bang mga pangarap ang natupad ko sa edad kong ito. Napaisip ako mula sa mga walang kabuluhang pangarap hanggang sa mga pinaka imposible na pwede naman pala. Sadyang may pagka ambisyoso lang talaga tayo. Ako lang pala.

Siguro sisimulan ko sa..

ANG MAKAPAG-ARAL SA MAYNILA. Nagtapos ako sa mababang paaralan ng Bagong Buhay sa Cavite. Siguro kaya tinawag yun na “mababa” dahil pawang mga first floor lang ang mga gusali lol. Kaya laking tuwa ko noong inuluwas ako sa Maynila at makapag aral sa mataas na paaralang Arellano. Tuwang-tuwa ako noon kasi mararanasan ko na ang makapag-aral sa may apat hanggang limang palapag. Kalaunan sinumpa ko na dahil mahirap pala mag panik-panaog sa ganoong katataas na gusali. hahaha

Ganoon pa man, napakaraming nabuong napangarap sa tinaguriang ‘isa sa mga pinaka malalaking paaralan sa kamaynilaan’. Nakakamiss mga classmates kong taga Tondo, Binondo, Sta. Cruz hanggang Caloocan. musta na kaya sila?

Naaalala ko mga patalbugan namin sa reporting.. pagaraan!.., pakulayan! hanggang napaisip akong bakit di na lang pagiging reporter ang kuhain kong kurso pagdating ng araw. Tutal bida-bida naman ako. Mapapakinabangan ko boses ko at kakapalan!

Kaso yun nga, paano mo matutupad yun kung entrance exams palang di ka na makapasa-pasa. Noong nakapasa ka naman, wala namang masscom o communication art sa paaralang iyon.

Napilitan akong kumuha ng Computer Graphic Arts dahil indemand mga computer courses noon.

Masaya naman. Noong panahon kasi na iyon sigurado na akong makakapag aral. Sa dami ba naman ng entrance exams sa mga public school na inapplyan ko, ewan ko na lang kung di pa ko maging masaya nong makapasa ako.

Pero nananatili pa rin pangarap ko na makapag masscomm lalo na kapag gabi-gabi nakakapanood ako ng mga balita at mga documentaryo.

Taon-taon ata sumusubok akong makalipat at makakuha ng kursong gusto ko. Hanggang makapasok ako sa Open University ng PUP Sta. Mesa. Sa wakas! nakapag masscomm ako! Kaso ayaw talaga ng pagkakataon dahil may weekend subject ako. 🙁 Hindi ko naman maiwanan mga naumpisahan ko.

failed na naman!

Sumunod na taon, naisip kong kumuha uli ng Masscom sa Universidad ng Maynila o dating City College of Manila. Sabi ko noon, pwede ako! tutal pang hapon naman ako sa TUP kaya kong mag pang-umaga sa UDM. Nagpaka bibo ako na tila ako si Superman.

Ang hirap pala. Hindi ko alam kung saan ko isusuksok sarili ko para mairaos mga subjects ko. failed na naman!

Hanggang sa tinanggap ko na lang sa sarili ko na ‘Otep hindi ka pang TV’ haha.

Ganoon pa man, yung mga inspirasyon kong TV reporters at mga documentarista nanatili pa rin sa bunbunan ko. Kaya tuwang-tuwa ako noon, noong naimbitahan ako ni Idol Howie sa GMA7. Ti-nour ako sa mga newsrooms… ang galing! parang buhay na panaginip! yung mga kukuryusidad ko kung paano nabubuo ang mga pagbabalita nakita mismo ng mga mata ko.

Nakakainspired! kaya sabi ko sa sarili ko kahit anong mangyari sa balita pa rin ako magtatrabaho!

Hanggang matanggap ako sa isang dyaryo. Hindi man bilang reporter kundi bilang layout artist. Nakuntento na ko dun.

Habang nagtatrabaho, doon ko unti-unting tinutupad mga pangarap ko. Yung mga documentaryo na napapanood ko sa pag-akyat sa bundok, nasubukan ko! Isa sa mga ultimate dream ko noon ang makaakyat sa tuktok ng Pilipinas -Ang Mt. Apo.

Hindi doon natapos ang mga pangarap., nadadagan! dumami! na tila walang katapusan. Totoo ngang nagiging motivation natin ang mga pangarap para ganahan tayo sa araw-araw para magsipag at mag ipon!

Kaso minsan sa sobrang kasakiman natin sa mga sarili…, sa sobrang pagmamadali para makamtan yung mga pangarap natin! -napapahamak tayo. ayun ngisay! ayaw ko nang ikwento. haha

Sa ngayon, pangarap ko na lang magkaroon ng bagong pangarap. hahaha. Saganang akin kasi, madali na lang mangarap kapag may inspirasyon ka. Habang feeling mo nabubuhay ka para sa wala, may isang tao ding tulad mo na ganoon din ang kinahaharap. Malay mo magtagpo kayo. edi wow.

Sa huli, libre pa rin ang mangarap!

Ambisyoso Lang Talaga

%d bloggers like this: