STRESSED OF DOING NOTHING


Anila, kapag ang isang tao ay na-i-stressed (ganoong wala namang ginagawa) ay maituturing itong pagbabaliwala sa isang bagay na maaring magdulot pa ng mas marami pang stressed sa buhay. Kuha?


Ako kasi hindi.


Hindi ko mawari kung bakit ako nasstressed gaanong wala naman akong ginagawa.


Pero hindi din, nasasabi nating nasstreessed tayo kahit wala tayong ginagawa kasi alam nating may nakahain sa ating gawain pero hindi natin alam kung paano uumpisahan at tatapusin.


Nasa isip din natin ang kalalabasan o resulta kung ipagpapatuloy natin ang gawain ganoon wala tayo sa tamang makinarya ng pag-iisip.


Dahil doon, wala ka na ngang ginagawa pero patuloy na naglalakbay ang diwa mo sa mga bagay na maaaring sanhi nito. Para kang kandilang nauupos sa huling luha nito. O isang kamay sa orasan sa pinaka mataas na numero.


Aminin na natin na sinasakluban tayo ng katamaran. Siguro kailangan nating maintindihan na ang sobrang pag-iisip ay nagdudulot ng kawalan.


May mga dahilan kung bakit tayo nai-sstressed sa maraming bagay. At kung malalaman lang natin ito, matatanggap natin na hindi naman talaga tayo talaga tamad, sadyang napapangunahan lang tayo ng takot sa mga rejections at sa paulit-ulit na revisions.


Siguro kinakailangan lang talaga natin lagyan ng bagong timpla ang bawat araw. Kung ulit-ulit na lang, edi gawa tayo ng panibago. (Mag-isip tayo ng mga bagay na wala tayo). Sa ganoon siguro magkaroon tayo ng inspirasyon pwedeng makamtan o kahit tikman man lang 😀
Kung pwede lang sabihin:


“Stressed ka ba?, Tara ‘do’ tayo!”

#mema

--Photo not mine credit to the owner.

PAGMAMAHAL AT ANG SARANGOLA NI PEPE


Lumaki akong kasama ang tigasin kong ama,
Tiga-luto, tiga-saing at tiga-laba.
Alam kong hindi ganito ang inaasahan n’ya
Pero dahil sa wala na s’yang magagawa,
Tinanggap n’ya ang suhesyon na…
Sya ang mananatili, at ang Ina ay ang syang lalarga.

May mga pagkakataong kailangan ko ng magulang sa eskwela,
Kinausap ko si Papa subalit sintigas ng bato ang sinago’t n’ya.
Masama daw ang pakiramdam nya.
Wala akong magawa kundi ang ngumuso.
Umakyat ako sa intablado na sentro ng pansin ng mga tao,
Na dapat ay s’yang nandoon, higit sa iba pang mga tao.

Sinumbong ko s’ya kay Mama.
At malamang nauwi sila sa giyera.
Noon ko napagtanto na dumoble lang ang aking problema.
Nasa pala ay pinigilan ko na lang ang aking dila
Hindi na sana sila nagbulaslas ng mga salitang sahig sa tenga.
Ang medalyang may hatid na saya sana, pinagmulan pa ng problema.

Kinabukasan, bumalik si Ina sa Maynila.
Kabado akong tinawag ni Ama.
May pahiwatig na litanyang magmumula sa kanya.

Uutusan lang pala.
Habang ako’y nagpupunas muli n’ya akong inutusan,
Pinadampot ang isang plastik sa labas at saka ibanot sa kanya.

Pinapasok n’ya ako at pinakuha naman ng isang pantindig ng katol,
nagtataka ako sa mga susunod na sitwasyon,
ito ang kanyang ginawang panghiwa at pamutol.
Siya’y tumayo at pinahawak sakin ang plastik..,
Pumasok s’ya sa bahay at sa kanyang pagbabalik…
Bitbit na ang rolyo ng sinulid na kulay asul.

Sa bawat galaw ng kanyang kamay,
Hindi ko mawari ang kanyang pakay.
Kumuha ng tatlong ting-ting at saka itinali sa plastik na hiniwa sa pamamagitan lang ng pantindig ng katol.
Namamangha, napapaisip at nagtataka kung anong meron.
Para saan ba ang ginagawa n’yang iyon?

Mahiwaga ang kanyang kilos,
At noong natapos, natuwa ako sa kanyang nagawa.
Isang sarangola pala ang kanyang nilikha.
Dali-dali kaming pumunta sa likod bahay,
Nananabik, namamangha at patuloy na nababalot ng hiwaga.
Pinahawak sa’kin ang saranggola at pinalayo ng ilang dipa.

“‘Pag sabi kong bitaw, bitawan mo ha” -ang wika ni Ama.
Ginawa ko naman ang sinabi n’ya.
Noon ay sa unang pagkakataon,
nakita ko kung paano paliparin ang isang bagay sa himpapawirin.
Ang mga pinagsama-samang mga bagay,
na tinali sa maninipis na ting-ting at sinulid.

Pinahawak n’ya sakin ang sipi,
At tuwang-tuwang nagmaneho na tila sa eroplano.
Nakangiti akong iniwan ni Ama habang nagpapalipad.
Masaya akong nakatungo na tila isa rin sa lumilipad.
Hanggang nag-iba ang dereksyon…
Nang tinaguriang buto’t balat na lumilipad.

Sumabit ito sa poste ng kuryente.
Hinila ko ito, subalit nagmistulang nilukot na papel ang mga parte.
Sinabi ko ito kay Papa, at nagwika s’ya:
“Hindi laging nasa taas ang saronggola,
darating ang oras na masisira ito at hindi na makakalipad pa.”
Katahimikan.

Nalungkot ako sa nangyari,
dahil sa bibihirang  pagkakataon iyon,
ako’y kanyang pinasaya at ganoon pa ang nangyari.
Nagpatuloy si Papa:
“Pero hindi naman ibig sabihin noon ay hindi kana gagawa ng isa pa,
Marami pang panahon para sa mas makulay at mataas na saranggola”

Noong gabing iyon, gumawa ako ng saranggola.
Ilang buwan lang ang nakaraan binawian ng buhay si Ama.
Ang poot na noo’y  pinagkakaloob ko sa kanya,
Ngayo’y nauwi na lungkot at pananabik sa kanya.
Alam kong walang perpektong Ama
Pero wala ding namang ‘di naghangad ng mabuti para sa mga anak nya.

Salamat Pa, sa pagmamahal na iyong pinagkaloob,
Sa buhay at pagtuturo ng maraming bagay.
Dahil sa inyo natuto akong gumawa ng saranggola
At natupad ang pangarap kong makapagpalipad ng tulad nito.
Asahan n’yong ituturo ko din ito sa magiging apo ninyo.
At pinapangakong gagabay sa mga pangarap ng anak ko.

MGA ELEMENTONG MAARING MAKA-IMPLUWENSYA SA PANINIWALA MULA SA NAPANOOD AT NAPAKINGGAN


Ang mga tagapakinig ay mauuri sa kanilang gulang, sa pinag-aralan sa hanapbuhay at sa kalagayang sosyal. Bukod sa mga ito, ang oras, lugar at tsanel (daan) ay may epekto rin sa pakikinig.

  • TSANEL – Ito ay daaanan ng pakikipag talastasan. Maaaring ang ideya ay maipahatid sa pamamagitan ng pagsasalita, pagsulat o ng pag-guhit at ipa pa.
  • LUGAR – Ang malamig at tahimik na lugar ay nakatutulong sa pakikinig. Ngunit ang silid na masama ang bentukasyon ay maingay at may mga upuang ay nakaka-sagabal naman sa mabuting pakikinig.
  • ORAS – May mga oras naman na hindi kahali-halina sa pakikinig. Nakapag dumating na sa alas-dose ang panayam o talumpati kaya mapapansin na aliwaswas na ang mga nakakakinig. Mas maingat makinig ang mga bata kaysa sa mga may edad na. Mahusay ang memorya ng mga kabataan ngunit higit naman ang pagka-unawa ng mga may edad na sa napapakinggan nila.
  • PINAG-ARALAN – Mas may pinag-aralan ang nakikinig higit na may kakayanan umunawa sa pinakikinggan. Mayaman kasi ang kanilang talasalitaan at marami silang karanasang nabasa sa mga aklat na nagagamir nila sa pag-unawa sa kanilang mga napapakinggan.
  • KALAGAYANG SOSYAL – Higit na sanay makinig ang mga taong may mataas na pinag-aralan at kalagayan sa buhay. Palagi silang nakakapakinig ng at nagbibigay iyon sa kanila ng higit na kasanayan na makinig.
  • KULTURA – Ang pagkakaroon ng iba’t ibang kultura ng bayan at ay nagkakaroon ng iba’t ibang pagpapakahulugan.
  • KASARIAN – May iba’t ibang gustong pakinggan ang mga babae at gaboon din ang mga lalaki. Bibihira lamang sa mga babae at lalaki na may parehong paksang nais pakinggan.
  • KONSEPTONG PANSARILI – Nakapedende sa tagapakinig kung paano niya bibigyan ng pagpapakahulugan ang mga mensaheng kanyang napakinggan.

KASANAYAN NAKATUTULONG SA MABISANG PAKIKINIG

Paggawa ng balangkas: Tinarawag ng iba na “sanaysay sa isang sulyap” ang balangkas. Iyo ang kasanayan sa ano mang akda. Sa Balangkas, ang mga pangunahing kaisipan ay nakasulat ng maliwag at nakahanay nang ayon sa kanilang kahalagahan.

TATLONG URI NG BALANGKAS

  1. Balangkas sa Talataan: Isa itong talataan ng mga pangungusap na may tambalang na ang bawat isa’y naglalaman ng paksa o punong diwa.
  2. Balangkas sa Pangungusap: Kinuha rito ang mahahalagang isipan at maayos ayos sa nalalagyan sa akda.
  3. Balangkas sa Paksa: Katulad din ito ng balangkas sa pangungusap na inihabanay ang mga pangunahing kaisipan at nilalagyan din ng mga panndang tambilang o mga titik.

———————————————

Sulong Wikang Filipino: Edukasyong Pilipino, Para Kanino?

Reaksyon batay sa mensahe ng panayam.

Naniniwala akong sadyang may epekto ang pagbabago sa curriculum hindi lang sa iilan kundi sa nakakarami; mapa-guro o mag-aaral man.

Kung sa lumang curriculum ay maraming nang hindi nakakatapos ng pag-aaral, hindi na nakakabigla kung marami ding hindi makakapagtapos dulot ng dagdag na taon dahil kahirapan ng mga Filipino sa bansa. Ganoon pa man, ginagawa naman ng gobyerno ang lahat upang matugunan ang pangangailangan ng mga mamamayan nito sa larangan ng edukasyon.

Nakakalungkot lang talaga na nanganganib ng mawala ang departamento at assignaturang Filipino dahil sa pagbabago ng curriculum, malaking epekto ito sa kabuhayan ng mga guro. Sa ibang sabi, mas tinitignan kasi ng gobyerno kung paano tayo makikipag-sabayan sa iba pang karatig-bansa sa mundo kaysa sa pagpapahalaga sa sariling wika.

Masasabi kong maaari pa rin namang itaguyod ang pagbabago ng daloy ng edukasyon nang hindi inisasantabi ang assignaturang Filipino. Kung mawawala ito, parang itinaboy na rin natin ang sariling wika. Nasasaan pa ang batas kung saan ang wikang Filipino ang tinaguriang pambansang wika.

Naging pambansang bayani pa natin si Dr. Jose P. Rizal kung hindi natin isasaisip ang kanyang winika na “Ang hindi magmahal sa sariling wika, ay higit sa hayop at malansang isa, kaya ating pagyamaning kusa, gaya ng inang sa atin ay nagpala”.

PAANO HUMALIK?


MY FIRST KISS

Sa mga taong hindi pa nakakaranas humalik, ito marahil ang unang tanong na pumapasok sa ating mga kaisipan.

Marahil, ilan sa atin ay kinikilabutan na kapag naiisip ito o kahit imahinasyon lang. Siguro nga, dahil ito rin ang nararamdaman ko pag naiisip ko’yun.

Pero kasabay ng kilabot na nararamdaman ay ang romantikong maaring maganap sa pangyayaring iyon.

Nakakakilig.. Lalo na’t, kung ito’y magaganap sa taong pinaka-mamahal mo. [harot].  😛

Samantala, dahil wala namang mawawala kung ikwento ko ito sa inyo. At wala naman akong magagawa kung makatanggap ako ng batikos mula sa inyo, mga kalaswaan, pandidiri at kung anu-ano pa man ‘yan na inaasahan ko ng maaring kong matamo,.., wala na akong magagawa, nakikibasa  na lang kayo. Hahaha lol.

Ika-21 ng Hunyo, sabihin na nating mga ganap na 5:00 ng hapon, sa SM-Manila, maulan.. dahil sa bagyo..

Hindi ko alam kung anong pagkakataon kung bakit kami muling nagkita.

Hindi ko alam kung swete lang talaga ang numerong 21 dahil birth number ko ito.

Ayun, nakonsenya lang naman ako sa kanya, kaya nagawa ko s’yang papuntahin sa bahay na’min, na kung iisipin, hindi ko gawaing magdala doon ng mga kakilala ko, lalo na’t naroon pa ang mama ko.

SA BAHAY

Dahil basang basa s’ya na tila isang sisiw mula sa kanyang pagkakapisa, ok lang siguro kung tanggalin n’ya kung anong meron s’yang saplot.. (oy.. kalabisan). 😛

Hindi lang n’ya alam kung gaano na ako nag-iinit sa kanya hahahaahah (harot talaga! ang lamig kasi nun!)

Matapos kumain, (pinaghanda pa kami ni mama).
Pinoy Idol, PDA.. at kung anu-ano pa,

Nagkwentuhan.. Kulitan.. blah blah..

Ayun, isang nakakapangilabot na mga salita ang winika n’ya:

“kiss mo nga ko”..

Waahh.. :O

Hindi ako makapaniwala.., dahil noon pa man.., wala naman iyong pagnanasa sa’kin

“Seryoso?”- wika ko

Waaah.. at mukha ngang seryoso..

Hindi ko ‘lam kung bakit ko nasabi ang ganito:

“Pikit ka”..

Waahh.. pumikit nga si gago..

Ay ayun.. ilang minuto din kami nagpakiramdaman..

Unti-unting naglapitan ang mga mukha namin sa isa’t isa (habang nakahiga sa payak kong kama)

Hindi ko alam ang gagawin ko habang nakapikit at pinagmamasdan ang kanyang mukha.. (handa na s’ya sa ano mang mangyayari)

Nagdikit ng bahagya ang aming mga ilong, bahagya ko itong inilayo (nangingiti na lang kami).

Sabihin na nating may kapulahan at makikitang may kalambutan at kanipisan ang kanyang labi..

Kaya hindi nakapagpigil ang malilikot kong mga daliri habang siya’y patuloy na nakapikit.

Dinampi ko (ayos) hehehe

“Niloloko mo ko eh” -wika nya

At sa muling pagdidikit ng aming mga ilong, hindi ko sinasadya na dumikit ng bahagya ang aking labi.

Waaaahh.. ito na ‘yun.. napapikit ako, at kusang namasyal ang mga labi namin sa paligid nito..

(kinikilig tuloy ako)

May mga pagkakataong nalilito ang aming mga labi.. at sa pagkakataong ito masasabi kong masarap makipag kiss.. hahaha!

Hindi ko naman masasabing malaswa ito, at hindi ito maituturing na laplapan (kadiri) 😀

Pero kung iisipin wala namang nakakadiri sa ginawa namin, mas nakakadiri siguro kung sa kapwa ko lalake ginawa ‘yun (yak).. lol

Ano say mo? diba! diba! 🙂

****

Nakalimutan ko: inuntog pa pala ako sa kahoy!! , Nagkilitian todo max.. na tila walang kapit bahay.. Naghampasan ng unan.. at nagtitigan.. hahaha wawa naman.. nahihiya daw si kupal..

PAANO HUMALIK?

Unang-una. Mag Tootbrush ka muna. Tiyaking mabango ang hininga mo kung gusto mo pang maulit ang ninanais mo. Pero hindi din, pag mahal mo tanggap mo ang amoy nya!

Pangalawa. Chill lang. Magpadaloy sa pangyayari. Huwag kang mangamba at lasapin ang pagkakataong minsan lang mangyari. Mag opposite way ka. Kung sa taas sya ng labi, doon ka sa ilalim. 🙂

Pangatlo. Pagalawin ang iyong dila. Dahan-dahanin lang para hindi mabigla ang kahalikan mo. Maging kumportable lang. Kung paano ginagawa nya sayo. Ganoon din ang iganti mo. para fair. 😀

Pang-Apat.  Maging masining sa paghalik. Kumbaga sa isang produkto, maging unique ka na magiging trademark mo na tatanim sa isipan nya na sa iyo mismo nagmula ang ganung istilo. Paano? kaw lang nakakalam nun. Haha

Pang-Lima. Damhin ang nararamdaman. Walang kasing sarap ang dala ng pakikipaghalikan kung lalagyan mo ito ng pagmamahal. Kusang maglalakbay ang mga labi nyo. Magkakaroon ng sparks ito na mauuwi sa senswalidad na magpapatibay sa pagmamahalan nyo.

(REPOST) IKALAWANG PAHID


Sa pangalawang pagkakataon, muli na naman kaming maghahasik ng katripan sa puder ng activity center ng SM Manila.

Sa madaling salita, muli na naman akong pipinta o sasali sa on-the-spot painting contest.

Ang contest na sinalihan kong ito ay iba sa una kong pang-gugulo noon.

Yu’ng una ko kasing sinalihan  ay para sa pagdiriwang ng Fathers’ Day at ang tema naman ngayon ay “Manilenyong Pasko” (ikalawang pahid) noong unang pahid hindi ako nakasali mahina pa kasi loob kong mag trip noon. Sabihin na na’tin na malakas lang talagang maka-impluwensya ang dalawa kong co-OJT na sina Renz at Norven..

Hindi n’yo naitatanong araw-araw na lang na ginawa ng Diyos, wala nang alam ikuwento itong si Norven (1st Honorable, ng Shell) kung hindi tungkol sa Art.

Kaya iyon gumawa ako ng panukalang every another day na lang ang art topic para hindi nakakasawa.. pero wala pa ring nangyayari eh..

Anyways nalalayo na ang kwento ko… balik sa (ikalawang pahid).
Ayun na nga.. ang tema ngayon ay patungkon sa “Paskong Manilenyo” ibig sabihin ang lahat ng mga gagawing Artwork ay dapat na sumunod sa tema lalo na’t 40% ang nakataya dito para ka manalo..

Kaya naman unang pumasok sa isip ko na.. “ano nga bang maaaring isimbulo ng Maynila?” at napagpasyahan ko na lang na Manila City Hall. di ba?
Pangalawang tanong naman na pumasok sa isipay “Para saan ba ang Tema?”
Syempre tungkol sa pasko ‘yun kaya naisipan kong gumuhit ng simbahan..

Pangatlo, “Paano kaya magkakaroroon ng puso ang gawa ko? Hindi naman basta gumuhit na lang ako ng literal na puso.. kaya gumuhit ako o nagpinta ng squatter area. Napag-isip isip ko kasi na kahit nasa ganoong lugar sila.. nagdiriwang pa rin naman sila ng pasko.. at ang mga squatter area ay madalas matagpuan sa Kamaynilaan. -Kaya iyon ang napagpasyahan kong ipinta.
Isa sa mga mapanakaw-atensyon sa gawa ko ay ang mga orasan..
Nakakatawa naming isipin kung paano napuno ng orasan ang obra ko?

Ito pa.. bakit daw dalawa na ang tore ng City Hall?.. haha

Tore ng simbahan yung isa! (Grabe sila) Nagkataon lang na tore ng Quiapo ang napili ko na nagkataon ding may orasan.

Naglagay din ako ng mga tala o mga butuin na nagmukha lang ewan.. para talagang paskong-pasko ang dating. Alam naman kasi nating lahat, na ang tala ay naging gabay ng tatlong hari para matagpuan ang sabsaban kung saan naroon ang batang si Jesus.

At para maging gabay ng mga hurado na hindi sila magkamali sa pagpili ng obra ko para sa unang gantimpala. Hahaha!

dsc01092.jpgTHE TWO TOWERS

Sayang nga lang at sa pangalawang pagkakataon muli kaming natalo… dugo, pawis at gutom ang inabot namin doon habang nagpipinta.. lahat iyon tiniis namin :(. (biro lang)

Kaya hindi ko sinasadyang maibulaslas kay Renz na ang sarap naman ng ginuguhit mo.. Pizza.. Water Melon Flavor… hahahaha!

dsc01094.jpgIF LATE, IT’S FREE

Ito naming si Norven ay feeling National Artist dahil… pinagtitinginan ang gawa n’ya ang angas nga eh.. kasi natalo… hahaha.

dsc01091.jpgI WISH ,  I CAN WIN

Ayaw kasing makinig sakin.. na dapat pag sumasali sa mga art competion ay isina-saalang ang tema lalo na’t napaka-taas ng porsyento na naka-paloob di ‘to. Ayaw kasing maniwala sakin.. ibinabahagi ko lang naman sa kanila ang aking nabasa sa isa sa mga artikulo sa PHOTO GRAPHIC na napat pagsasali sa mga competisyon mapa-photo o painting man… isa-alang-alang natin ang tema… tulad ng gawa ko… tingnan mo pati ako TALO.

Ambisyoso Lang Talaga

%d bloggers like this: