RUIN IS A GIFT


Photo from Google / Ruin by Mannepanne
Photo from Google / Ruin by Mannepanne

Mahigit kalahating taon na rin ang nakakalipas noong tuluyan ko nang binitawan ang mga siping nagsisilbing bigkis sa pag-asang mananatili pa rin tayong iisa. Naniwala pa kasi noon sa mga salitang “ipaglaban” at “second chance”. Hindi ako agad naniwala sa mga kasabihang “Minsan mas nag-iiwan pa ng mas malalim na sugat ang mga bagay na pilit mong pinanghahawakan”

Pero ganoon talaga e. Hindi agad tayo natututo basta-basta sa iisang pagkakamali lang.

Ayaw ko sanang sisihin ang mga paunang pangungusap ko, pero wala talaga akong ibang maisip na puno’t wala pa ding dulo hinggil dito.

Wala naman talaga akong choice kundi ipagpatuloy na lang ang buhay ko, kahit pakiramdam ko nabubuhay na lang ako para sa wala.

Nawalan ako ng pangarap sa buhay. Para saan? Para kanino? o bakit!? at Paano!?

Ayaw ko na malungkot lalo na’t hindi ko nagawang umiyak man lang noon. Natatakot akong kapag napunta ako sa isang sulok bigla na lang ako sumabog.

PINUNO KO ANG ORAS KO.

Sa ganitong paraan hindi ko maiisip na maging malungkot dahil matutuon ko ang sarili sa maraming bagay.

Hindi ako nakuntento sa dala-dalawa kong trabaho at nakuha ko pang mag-aral para ipagpatuloy at kumuha pa ng undergraduate program sa larangan naman ng pagtuturo.

Pakiramdam ko ako si Superman! Uuwi bago magtanghalian para matulog galing sa panggabing trabaho. Gigising ng hapon para sa pagpasok sa klase ko. At pagtapos naman ng klase, derecho naman sa pangalawang trabaho. Ganoong cycle lang ang buhay ko. Patayan pa pagdating ng Sabado dahil umaga hanggang hapon ang klase ko.

Epektibo naman na hindi nga ako nalungkot, pero kapalit noon ang madalas na panghihina ko. Kayang-kaya pa naman ng katawan ko, walang-wala sa sakit na naranasan ng puso ko. Boom! :P

ISANG HATING GABI…
Araw ng off ko, pero pakiramdam ko hyper pa rin ako. Sanay na sanay ako sa puyat pero hindi na ako sanay ng walang ginagawa. Mulat na mulat ako habang pakiramdam ko… tila hindi na kumukurap ang mga mata ko. Napupuno ng mga tanong ang bawat ugat sa utak ko. Ano ba talagang plano ko sa buhay ko? Yung pag-aaral ko.., gusto ko ba talagang kuhain to o para makabawas lang ng lungkot ko?

BAKIT BA KASI AKO NAG ARAL ULI?
Gusto ko ng kausap. Gusto ko ng mga bagong kaibigan. Gusto ko ng magkaroon ng bagong trabaho at umalis na comfort zone ng propesyon ko. Gusto kong matuto ng iba pa. Gusto ko maging ispirasyon sa iba. Gusto kong respetuhin ako. Hangaan. Maging proud yung iba akin. Maging proud ako sa sarili ko. Na kaya ko. Na kaya kong makaalis sa kalungkutan na hanggang ngayon pilit ko mang itakwil, tila isa pa ring lubid na nakatali sa leeg ko.., na sa isang pagkakamali, pwede na rin akong hilain sa katapusan nito.

Inaamin kong nagkamali ako ng desisyon. Hindi ko pala kaya. Napressured ako sa sunud-suno na reporting sa klase kahit may paghahanda naman para dito. Natakot akong pasukan ko man lahat at bawat klase ko, ay babagsak pa din ako dahil hindi ko magawang mag focus dahil na rin sa dalawang trabaho ko. Na stressed ako sa mga task ko, kung ano ang uunahin ko. Sinabayan pa ng depression dahil pakiramdam ko nag-iisa lang talaga ako.

NASAAN ANG MGA KAIBIGAN KO?
Iilan na nga lang sila, nawala pa. Dahil ako mismo ang nawalan ng oras sa kanila. Isa pa naman yun sa pinaka importanteng bagay na dapat meron ka. Yung nakukwentuhan mo ng masasaya at malulungkot na pangyayari sa buhay mo. Lahat yun tinapon ko sa akalang kaya kong takasan ang lahat.

GUSTO KONG MAGSIMULA MULI, Kaya lahat ng alam kong mabibigat binitawan ko. Lahat ng alam kong pwedeng makatulong sakin ginagawa ko. At ang unang dapat gawin ay magpahinga. Kung hindi nga lang dahil sa binabayaran kong bahay malamang nagresign na rin ako sa nag iisa ko na lang trabaho ngayon.

Sirang-sira buhay ko ngayon. Gumuho na yung mga pangarap kong suntok sa buwan pa rin kung matutupad ko pa ba talaga. Iniisip ko na lang na ang mga guho nandyan na yan, gaano man kalaki o kaliit nanatili pa rin itong pinsala, ang impornante natututo kayo.., tayo sa mga pagsubok na yan. Na walang ibang unang tutulong satin kundi ang mga sarili din natin.

Isipin na lang natin na ang mga bagay na yan ay isang regalo. Regalo bilang alaala sa pagkatuto. Kung ang mga gusali ngang literal na nabubuwal at nasisisira napapakinabangan pa rin sa maraming aspeto, hindi man literal na itindig muli ito. Tayo pa kayang taong nabiyayaan ng mga paa na may kakayahang ikusang itindig ang mga guho sa loob natin.

Alam kong hindi ganoon kadali pero alam kong pwede pa rin tayong bumuo ng mas matitibay na sandigan, mas matataas na pundasyon at magagarang istraktura sa mga sarili natin. Ang pinaka importanteng dapat lang nating tanggapin ay ang mga pagbabago.

Ambisyoso Lang Talaga

%d bloggers like this: