GE DIGITAL CAMERA

ANG PAMANA


Sa aking pinakamamahal na Ina,

Katulad ng mga liham panimula, nais muna kitang batiin ng “kumusta ka?” Alam kong kahit hindi mo sagutin, alam kong nasa mabuti ka dahil magkasama lang naman tayo di ba!? Kahit alam kong patuloy ka pa ring nakukunsume sa akin. Sabi mo nga, mas mainan na magkasama tayong dalawa dito sa Maynila kaysa makasama ang iba ko pang mga kapatid sa Cavite na lahat ay nagsipag-asawa na. Aminin mo, mas nakukunsume ka sa kanila. Haha.

Oo, na! Sa limang anak n’yo, ako na lang ang walang pang asawa. At kung tatanungin mo kung kailan ako mag-aasawa, tanging pagkakataon na lang ang magkapagsasabi –ang bata ko pa kaya! Sadyang haliparot lang talaga ang bunso n’yo, kaya nauna pa syang nakapag-asawa sa akin. Biro lang.

Alam ko ang hirap na pinagdadaan nila ‘Ma. Alam ko ang hirap ng buhay-may-asawa at pamilya. Saka na ako mag-aasawa kapag hindi ko na nagagawang mangutang sa inyo. Haha

Pero ang totoo ‘Ma, kung lalagay man na ako sa tahimik, mas gusto ko munang magkaroon ng ipon. Ganoon din ang pagkakaroon ng bahay at lupa para hindi na madagdagan ng bagong palapag at pinto ang bahay nating nagmumukha ng tenement. Peace!

Ganoon pa man, hinding-hindi ko ipagpapalit ang bahay na’tin na iyon!

Mahigit dalawampung taon na akong nabubuhay sa mundo. At sa maraming taong iyan, naging saksi ako sa maraming kasiyahan at kabiguan natin biglang isang ordinaryong pamilya sa bahay na ito. Nand’yan ang mga biglaang pagbubuntis at pambubuntis ng mga kapatid ko, ang pagkawala ni Papa, ang pagsusuntukan naming magkakapatid, ang pagsalo-salo sa iisang lata ng sardinas (natapon ko pa! haha) ang pagtatapos namin sa pag-aaral ng mga kapatid ko (kahit ako lang ang nakatuntong sa kolehiyo) at marami pang iba. Naging piping-saksi ang apat na sulok ng bahay natin ‘Ma, isama pa ang lupa nating sahig at yerong laging nililipad ng bagyo. Kung makakapagsalita nga lang siguro sila, mas marami pa tayong maririnig na mga kuwento.

Tandang-tanda ko pa ang mga kuwento n’yo tungkol sa mga unang araw n’yo dito, noong hindi pa ako ipinapangak, noong luklukan pa ng nagtataasang talahib dito, noong wala pang kuryente at naglalayuan pa ang mga pagitan ng bahay dito. Salamat na nga lang at nagkaroon tayo ng poso kaya naging sikat tayo sa tuwing mawawalan ng tubig ang buong baryo. Bukod doon, ang kwento kung paano nyo ako iniluwan sa tulong ng madronang kapit-bahay natin.

Pero sa lahat ng kwento n’yo tungkol sa bahay natin, ang kwento kung paano n’yo ipinaglaban na makaalis sa puder ng pamilya ni Papa at mapadpad nga dito. Nahahabag ako sa tuwing maririnig kong halos magmukha kayong kaawa-awa kasama ang mga nakakatanda kong kapatid habang nakikisama sa iisang bubong. Kaya sabi n’yo nga, mas mainam na tumira sa ganito kaysa makisama sa pamilyang hindi naman kayo tinatrato bilang tunay na bahagi ng pamilya.

Salamat sa mga kapatid mo ‘Ma, at natulungan tayong magkalupa. Ganoon naman di ba? Sino pa ba ang magtutulungan kundi kayu-kayong magkakapatid lang din naman.

Kaso lang may problema. At ito nga ang dahilan kung bakit ako lumiliham sa inyo. Gusto ko lang humingi ng sorry dahil wala akong maitulong para tuluyan ng mailipat sa atin ang pangalan ng titulo. Sorry ‘Ma, nahihiya talaga ako dahil sa kabila ng pagpapaaral n’yo sa akin at nag-iisang nakatapos, ang siyang hindi man lang makapag bahagi para mapasakamay na natin ang titulo.

Alam ko po ang kahalagahan ng pagkakaroon nito. At bilang magulang sa katauhan n’yo, nararamdaman ang kagustuhan n’yong may maiwan man lang bago dumating ang araw na ayaw ko munang isipin.

Minsan naiinis na rin ako sa sarili ko sa tuwing binabanggit n’yong, sana bago man lang kayo mawala ay maayos na ito.

Hayaan nyo ‘Ma, patuloy pa rin akong magsisikap at mangangarap para malipat na sa pangalan n’yo ang titulo.
Hanggang dito na lang muna,

Nagmamahal na inyong Anak,

Otep.

______________________________________________________

One thought on “ANG PAMANA”

  1. Nakaka relate ako sa letter mo.. mag isa na din….. si mama at may asawa ntagalog ko ung mga at ate at kuya ko.. at yung mga mas bata sa akin.. nag aaral pa..

    Hangad ko ang happiness para sa iyo at sa mama mo…

    Nakikiraan lang tagal ko nang walang bloghopping..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s