ANG MUNDO SA KALAWAKAN (Tulang Mema)


Ni Otep Zablan

Hindi napipigil ang alon sa katubigan
Gan’on man, may angkla na handa kang tulungan.
Nagpapatangay ka sa alon,
Pero bakit mo pinipigilan?

Maliwanag ang buwan,
bitui’y nagliliwanag.
May susunod na kinagabihan pa naman,
Bakit ginugusto mong sana wala na lang?

Ang init ng araw ay nakakapaso,
Liwanag na nagbubunsod ng labis na uhaw,
mga likidong nakakahapo.
Ngunit gano’n ba talaga?
Matapos ang mga kinahuhumalingan mong pagkapaso,
ang iniiwasan mong taglamig naman ang dadapo.

Kinabukasan ay walang kasiguraduhan,
Maaaring walang masilayan bunsod ng bumabalot na kaputian.
Dapat lang siguro nating tandaan,
Na habang may isang taong naglalaro sa kaulapan,
Maaaring may isang tao ding patuloy nababasa sa lilim ng ulan.

Nakatitig sa magandang nasisilayan.., nagpapatila.
Pinanghihinayangan bawat kisap-matang di mapipigilan.
Anong magagawa ng isang tulad kong hangang tinggin lang;
Kung ang mga mata mo’y nasa ibang parte ng kagandahan.

Siguro nga’y ang puso ng mundo sa sitwasyon ko ay nasa kalagitnaan.
Nararamdaman ko ang init nito… sa patuloy na pag ikot nito sa araw.
Ano kaya ang unang mararating ko — ang gitna ng mundo o ang dulo ng kalawakan?

featured image not mine credit to the owner. :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s