All posts by otep

SA BABASA : Ang BLOG na ito ay hindi perpekto, marami ring pagkakamali: sa baybay ng mga salita, sa daloy na istorya/katha [HINDI PO AKO DALUBWIKA]. Kaya walang sinumang may karapatang dungisan ang sarili kong buhay sa mundo ng pagba-blog. Subalit ang lahat ay malayang makakapagkumento at makapagbibigay ng kanilang saloobin. Ang KOMENTO ay KOMENTO... gaano man kasakit, gaano man kaganda sa tipong nakakataba ng puso. | PAUNAWA: Hindi ko po matutugunan lahat ng puna n'yo, pero makasisiguro kayong lahat po ng iyon ay nababasa ko at sobra ko pong kinatutuwa. Salamat po! :D | Sa lahat ng mga nangangarap, LIBRE lang po!!

ANG PWET NI KIT THOMPSON


BELLE DOULEUR”
Star on Facebook 3.1 Star on Facebook 3.1 Star on Facebook 3.1 Star on Facebook 3.1 Star on Facebook 3.1

Matagal-tagal na rin akong hindi nakakapanood ng sine. Naaalala ko pa na sobrang fanatic ‘ko ng Cinemalaya, na sa mismong CCP pa talaga ako nanonood. Bukod kasi sa pagiging artistic ko, mahilig din ako sa kadramahan. In short., maarte talaga ako! Kaunting tama lang sa puso —iyak. Yung tipong kahit hindi naman kayo, iniiyakan mo. hahaha. #Hopia. Sadyang marami lang talaga akong pinanghuhugutan.

Naikwento ko na ito sa facebook ko, na awol ako sa work! Akala ko kasi 6:00 pm pa lang, 10:00 pm ang duty ko. 6:00 am palang pala! takang-taka ako bakit ang liwanag pa. In short, hindi ako nakapasok sa opisina! Wala na kong nagawa kundi maglibot at maghintay sa pagbubukas ng SM sa Manila. Dahil nga sa wala akong magawa, na hook ako sa “Belle Douleur” exciting ang title kasi hindi ko maintindihan hahaha.

A Beautiful Pain- Yun pala ibig sabihin nun. Hindi ito pang-i-spoil ha, pero hook na hook talaga ako! intense! ika nga. may mga ganoong scene na hindi ko inaakalang makikita. Inggit na inggit ako sa pwet ni Kit Thompson, mas pogi pa ang p’wet n’ya kaysa sa pagmumukha ko. hahaha.

Hindi ko alam kung paano ko ito iku-kwento, pero tungkol ito sa babaeng mas may edad kaysa sa lalake. Tingin n’yo magwowork ang ganitong relationship!?

Ibang-iba ito sa mga tipikal na love stories na puro pabebe at mga hugot na puro kababawan. Tungkol ito sa totoong realidad (totoo na, realidad pa! haha) Basta, tungkol ito sa mga katotohanang pagmahal mo, kahit anong sakit, hahayaan mo itong bitawan para sa mahal mo. Matututo kang magpalaya dahil mahal mo yung tao at magiging masaya ka para sa kanya. Hindi tayo perpektong tao. Marami tayong pwedeng ibigay sa mga mahal natin, at may mga bagay din na hindi natin kayang ibigay kahit mag-circus at mag-ta-tumbling pa tayo!

Napaisip tuloy ako, sa mga panahon na ‘to, dapat natututo na kong magpalaya sa puso ko, pero bakit puro galit pa rin ako? Ang lungkot lang. Wala kasing naiwang beautiful pain sakin. Lahat puro sakit! at pisikal na sakit pa mismo! Biruin n’yo nawalan pa ko sa katinuan!? Hahaha! Sadyang nakakasira lang ng isip ang pag-ibig!

Sa huli, naniniwala akong may hatid na kagandahan ang lahat ng masasakit na napagdadaanan natin. Malay natin, kaya pala hindi sa atin ibinibigay ang mga ginugusto natin kasi may mga bagay palang mas gugustuhin natin sa hinaharap.

Para sa mga single, libre pa rin ang mangarap!

TRAILER

UMI-EFFECT DIN PALA ANG PAGPAPARINIG!


Naging maguluhan, I mean makahulugan ang nakaraang linggo sa akin. Hindi ko alam pero… para akong nag-around the world para kitain ang pinaka-mamahal kong mga kaibigan na may kanya-kanya na ring buhay ngayon. Dumating pa ako sa punto na akala ko iisang tao lang ang dalawang taong kausap ko. Mabuti na lang magkaiba sila ng oras hahaha.

Tila hindi kami maubusan ng kuwento habang ako nama’y paulit-ulit na kinukwento ang mga kaganapan ko sa buhay.

SI TANTAN AT ANG KANYANG JUNAKIS

67521121_2324696561124611_191310011006189568_n
Otep, Chachi and Tantan

Wala pang anak ‘tong si tantan kilala ko na ‘to. Ito ang takbuhan ko kapag nauubusan na ko na budget hahahaha. Sobrang namiss ko ‘to. Ngayon may Junakis ns s’ya na inaanak ko daw. Saka na ko babawi sa Debut mo. hahaha. Mahirap ninong mo eh!

SI ROBIE: ANG TEXTMATE NI MAMA

67568421_434489477281140_5523412523446960128_n
Robie and Otep

Hindi ko alam kung ano pinag-uusapan nila, pero laging bukang bibig sakin ‘to ni Mama. Feeling ko bina-backstab nila kong dalawa hahaha. 😀

Si Robie ay naging classmate ko nung kumukuha ako ng Technical Education course sa TUP Manila. Proud ako sa ka-batch ko kasi nakapasa sila lahat. (Kasi last batch na daw yun kaya pinasa silang lahat hahaha lol.) 😛

SI JASON HAMSTER: ANG TAKBUHAN

67604244_801011896967639_8521181292396544000_n
Otep and Jason Hamster

Si Jason Hamster – sikat na blogger, inamag na ng panahon ang pagkakaibigan namin nito. Feeling ko nga kami ang pioneer ng mga wordpress bloggers sa sobrang tagal na namin magkakilala hahaha.. sayang hindi na active yung mga peeps blogger namin. Namimiss ko na rin sila 😦

Ang tanging masasabi ko lang.., ang tunay na kaibigan – nagpapautang! Thank you boss sa pagbabahagi ng yaman hahahaha.

SI LESTER: LAKAS NG TAMA!

67677132_908248929509718_5717451676932112384_n
Lester and Otep

Sa lahat ng nakilala kong tao, ito yung hindi ko ma psycho ang pag-uugali. Galante ‘to taong to. Pero mabilis din mag mind changing. Nakakabadtrip! May sense naman kausap, yun nga lang madalas hindi ko talaga masense mga iniisip nya hahaha. Ganun naman ang mga kaibigan kanya-kanyang attitude lang yan. Nacha-challenge ako sa taong ito. Salamat sa oras!

ANG WALONG MANLALAKBAY, BAKIT NAGING LIMA NA LANG!? LOL 😛

67567876_2550991758286843_6792695000023957504_n
Renz, Bern, Joan, Norven & Otep

Sa wakas! Matapos ang mahabang panahon, muli na naman kami nagkita-kita. May mga nakakagulat nga lang na mga kaganapan na hindi ko inaasahang malaman. Well, ganun talaga ang buhay hindi natin maiiba ang nakasulat sa kanya-kanya nating tadhana. Kaya natin yan!

Namiss ko kayo mga baktol! Asensado na tayo! dati Starbucks lang tayo ngayon ibang coffee shops na!

Maraming salamat mga baktol! Kahit tatlong beses ko na napanood ang “Hello, I love you, Goodbye” hahaha

Walang forever! LOL.

Salamat mga baktol! sa susunod uli!

Ito ang patunay na tuluyan na nga akong nilubayan ng sakit ko dahil nameet ko na kayong lahat, sa mga hindi ko pa namimeet next na kayo 😀

Namiss ko kayo!! ❤

HINDI PA PALA TAPOS ANG LABAN!


Masaya kong ibinalita sa inyo noon na muli na kong nakabalik sa opisina. Hindi sya madali Kung tutuusin, ilang oras din kasi ang binabyahe ko sa araw-araw, at lahat na ng alternatibo kong pwedeng sakyan sinubukan ko na para mabawasan ang pananalagi ko sa kalsada. Wala! Ganun talaga. Mahal ko ang trabaho ko, ang hirap pakawalan pero nahihirapan na talaga ako sa estado ko ngayon.

Kahapon, naulit na naman ang mga sandaling kinakatakutan ko. Muli nanaman akong nag “seizure” o nawalan ng malay sa loob ng bus habang papauwi ako sa cavite mula sa opisina. Hindi ko na matandaan ang mga kaganapan. Nagising na lang ako ng naka upo sa wheelchair habang naka destrose. Awang-awa ako sa sarili ko. Mag-isa. Tulala. Habang tinatanong ako ng mga nurse na hindi ko naman alam kung ano ang isasagot ko. Masyado akong lutang noong mga oras na ‘yun. Tanging nararamdaman ko ay may sugat na naman ako sa dila. Hindi ko malaman bakit nasa ganito na naman akong senaryo. Salamat sa mga may mabubuting loob tulad ng kundoktor at driver ng bus na nasakyan ko. Sila ang nagdala sakin sa Ospital ng Muntinlupa. Sana makita ko sila uli sa susunod para personal na pasalamatan.

Pinapa-confined ako ng ospital pero dahil public hospital nga… Kama nga wala, kwarto pa kaya? Kaya napilitan na lang kaming umuwi sa bahay at dito na lang magpahinga.

Malungkot na naman lolo n’yo. Feeling worthless na naman ako. Tutunganga na naman ako nito. Sira na naman ang mga plano ko. Kaya kayo alagaan nyo Ang mga sarili n’yo. Hirap ng ganito. Higit sa lahat ang maging mabuti din kayo sa kapwa n’yo.

Bahala na si batman.

KUWENTONG JEEPNEY


Halos araw-araw na lang nang ginawa ng Diyos pakiramdam ko challenges. Mula sa paghahabol ng oras para hindi ako ma-late sa opisina, hanggang sa mahabang pasensya sa haba ng pila sa mga terminal at usad pagong na traffic pauwi ng bahay. Puro kanegahan na lang ang nakikita natin sa kalsada.

Kanina habang papauwi ako sa bayang sinilangan ko sa Silang, may kakaibang kaganapan akong nasaksihan na nagpangiti sa damdamin ko. Kinulang kasi ng pamasahe si Kuya pero nagbayad pa rin ito. Kulang lang sya ng dalawang piso.

Collector: O ‘pre kulang daw ng Dos yung isang pasahero mo!

Driver: Ayos lang basta nagsasabi.

Pasahero: Pasensya na, kinulang lang talaga.

Driver: Sige.

Ang sarap pala makarinig ng good deeds ng mga tao. Ang lakas makapag motivate ng pagkatao at maka good vibes. Sana lahat ng driver tulad ni manong na sa simpleng dalawang piso… ay marami na s’yang napatabang puso.

Mabuhay si manong Driver!

NANG BIGLANG NAGUNAW ANG MUNDO


Kanina, maaliwalas akong nagising. May Sunday duty ako, pero hindi ko naman dama kasi panggabi ako.

Wala akong magawa kaya naisipan kong magpaitim uli ng buhok ko. Parang gusto ko kasing bumalik sa pagka-emo look. Yung simpleng himas mo lang sa bangs mo oks na. Wala ka nang nilalagay na kung anu-ano.

Kasabay nun, bumili rin ako ng hikaw na itim nauumay na kasi ako sa silver na nakatusok sa tenga ko. Bukod doon, may nakita akong mga silver. Actually hindi naman s’ya legit kasi tagbe-bente lang ‘yun. Hahaha 😄. Pero dahil natripan ko yung silver na may pendant na letter “O” binili ko.

Sa harap ng salamin, habang sinusuot ko ang bago kong kwintas… ang daming nag fa-flash back sakin. (Hindi na naman iba sa inyo kung ano ang kinahinatnan ng pagkakatulog ko sa mahabang panahon).

Napatanong ako.

Otep: “Ma, di ba marami akong silver dati? San na kaya napunta?”

Mama: “Di ba binigay mo Kay “J**”?

Napamura ako sa isipan! Hindi na sana ako nagtanong! Naluha ako ng slight pero hindi ko pinahalata.

Para kong nabaon sa lupa at di na mahugot sa pagkakalubog. Naiinis ako sa nararamdaman ko. Kung bakit ba sa lahat ng nakalimutan ko, ‘yung tao pang nagpabaon sakin sa sukdulan ang sya pang nananatili sa mga sintido ko.

Malungkot na naman lolo n’yo. Mabuti na lang back to duty na ko. Marami pa ring dahilan para maka iwas sa kaemohan.

Gumagalaw naman ang orasan, tumigil man ito ng minsan, alam kong patuloy pa ring dadaloy ang bawat minuto patungo sa kakarampot na segundo ng kasiyahan.

Peste ka otep! Move on na!