Category Archives: HUMOR

LIHAM PARA KAY ANTONIO


Dear Antonio,

Napanood ko na ang pelikula mo. Mabuti na lang at hindi ako nag-status na bukod sa magaling kang pintor ay naging heneral ka pa. Nag-trending sana ‘ko. Hindi ako nainform na kapatid mo pala si Juan Luna. Haha. Biro lang.

Pero ang totoo, napataas talaga ang kilay ko sa pagkakapatay sayo (kahit wala akong kilay). Sabi ko nga, kapag bida talaga ang tagal mamatay? Totoo ngang napakabrutal ng pagkakapatay sayo. Pinudpud ka na nga ng bala, halos katayin ka pa nila sa pagkakabolo sayo! Para kang dinumog ng mga zombies sa scene na yun ha! Patawarin!

Balita ko umabot na daw sa mahigit dalawang daang milyong piso ang kinita ng pelikula mo. Iniisip ko nga, magkano kaya ang parte mo dun? Ganoon pa man, napakalayo pa rin ng kinita ng kabaro mong si Praybeyt Benjamin na humigit kumulang sa kalahating bilyong piso, (sa pangalawang pelikula pa lang nya yun ha!). Kung nagkaroon ka kaya ng tsismis na badaf ka noong panahon ng pamumuno mo, aabot din kaya ng ganoon ang kinita ng pelikula mo? Haha. Biro lang uli.

Mabuti na lang nagkaroon ng isyu sa pagkaka pull out ng mga sinehan sa pelikula mo. Hindi ko sana napanood ang talambuhay mo. Pero alam mo sa tingin ko, kaya mas pinipili ng mga Pilipino ang komedya at romansa dahil sawang-sawa na sila pulitika. Mabuti na lang talaga at may natitira pa ring tsismis sa buhay mo. Sino ba talaga ang nagpapatay sayo si Buencamino ba o si Aguinaldo?

Kung nabubuhay ka lang siguro ngayon baka napapa-Punyeta! ka rin sa galit. Dahil bukod sayo, hanggang ngayon wala pa ring lubos na katarungan ang mga kaso nila Ninoy Aquino, Ampatuan Massacre, Fallen 44 at iba pa. Sa isyu na lang sila nabubuhay.

Ngayon tatanungin kita, ano ang mas nakakagalit sayo, ang hindi pagsuporta sa dekalidad na pelikula, ang mga patayang wala pa ring hustisya, o ang tapatang Pastillas at tambalang AlDub? Mamili ka! #Punyeta! Haha.

Alam mo habang pinapanood ko ang pelikula mo, bukod sa magulo naman talaga ang digmaan, ang gulo din ng pamahalaan nyo no? Yung totoo, minana lang ba namin yun sa inyo?

Siguro kung hindi ka napatay noon, marahin naiba din ang kasaysayan namin. Baka naging senador ka rin tulad nila Enrile, Honasan at Trillanes o baka naging presidente ka pa tulad ni Ramos. –mga sundalong nagkaroon ng pusisyon sa pulitika matapos ang pagsusundalo. Naging kalaban ka kaya ng kalaban, o naging kalaban ka ng kakampi?

Sakaling nabuhay ka naman sa panahon ngayon at nabigyan ng pagkakataong tumakbo’t palarin sa darating na halalan, nanaisin mo kayang manatili sa pagkakabilanggo ang mga taong napatunayan nang nanamantala sa kaban ng bayan? Ipapagpatuloy mo kaya ang magagandang sinimulan ng papalitan mong pamahalaan? O, magpapasulsol ka sa mga taong personal mong mapapagkatiwalaan nga’t pero mayroon baluktot at maitim na pananaw?

Salamat na lang sa pelikula mo’t hindi na ako mahihirapan pang pumili ng Pangulo at Pangalawang Pangulo. Nagkaroon ako ng pointers kung ano ba dapat katawanin ng isang lider na tulad mo. Dapat may PRINSIPYO! May DISIPLINA‘t marunong dumisiplina. ‘ika mo nga “Bayan o Sarili!?”, kaya dapat may nagawang SAKRIPISYO at handang magsakripisyo pa. Higit sa lahat, may PANGARAP!, may plano at hangaring tulad sa giyerang nais ipapanalo!

Hanggang dito na lang,

Ang iyong tagahanga,
Otep

larawan: Facebook (c) Jem Javier

MGA KWENTONG DE METRO


Late na!, Kailangan ka na sa opisina!, At taeng-tae ka na! -ilan lang yan sa mga dahilan kung bakit malimit akong magtaxi.

1 #SUCCESS!

Tandang-tanda ko pa noong nanggaling ako mula sa isang simpleng pakikipagkwentuhan sa isang kapihan (ang sagwa parang lamay lang!) sige na nga, -sa starbucks! lels. 😛

Matapos noon nakadama na lang ako ng isang pag-aaklas mula sa kaibuturan ng bahay-tae ko. Oo para silang nagwewelga sa Mendiola, ang kinaibahan lang mas gusto nilang makalabas kaysa makapasok.

Wala na akong choice noon kundi sumakay ng taxi para maibigay ang kagustuhan ng mga kritiko ko.

Malas lang at kinukumpuni pala ang Nagtahan Bridge kaya umabot sa dulo ng Quirino Extension ang traffic. Wala akong magawa kundi magtayuan ang mga balahibong pusa’t ko’t maramdaman ang kakaibang lagkit ng pawis ko.

Marami akong naiisip noon, tulad ng bumaba na lang sa taxi kapag hindi na talaga kaya. Pero maiisip mo din bigla, ang mga pwedeng mangyari katulad na lang ng pagbulusok ng isang halimuyak na hindi mo inakala. Ganoon din ang mga maaaring tumulo sa sapatos mo. Yak!. Mahirap naman sigurong paniwalain ang sarili, na baka nakaapak ka lang 😀

Erase! Kinaya ko yun! Hindi ko man nabutan ang kubeta at least narating ko naman ang kusina! haaaaaaaaaaaay. Nakuha naman sya sa babad. hahahaha lels. 😛


Continue reading MGA KWENTONG DE METRO

KWENTONG RAMBUTAN


May mga pangyayari na hindi ko malilimutan sa loob ng Jeep, tulad noong minsang papauwi ako mula sa klase ko sa TUP-Manila:

“Ma, pabili po” –sabi noong babaeng sales lady (may tatak kasi yung uniforme nya). Magkautot-utot ako noon sa kakapigil ko ng tawa.

Mas lalo na noong sumagot yung drayber “Ano po yun?” hahaha laughtrip talaga.

Iba pa yun sa mga madalas na mapangkawagang pangyayari sa pag-abot ng sukli ng iba mula sa dyarber.

“Bayad daw po, makikiabot … ay sukli pala” ewan ko pero ang babaw talaga ng kaligayahan ko! haha

Pinangako ko sarili kong hindi ko mababanggit ang mga pangungusap na yun habang may nananalaytay pang dugo sa mga ugat-ugatan ko. Maswerte naman akong hindi pa nagaganap sa’kin yun. Kaso may kakaiba pa palang mas pipigil sa utot ko katatawa.

Dahil nga healty living na ako ngayon, buhat noong biglang payat ko kaka nightshift, naisipan ko na lang mag prutas.

Maswerte namang isang tambling lang ang office ko sa Muntinlupa Public Market. Alam n’yo, pagnapapadaan ako doon parang ang sarap humiga sa mga pulutong ng prutas… mansanas, dalandan, mangga, saging at kung anu-ano pa.

Minsan hindi na rin ako kumakain ng kanin , puro prutas na lang. Sa isang gabi nakaka apat na malalaking hinog na mangga ako. Ang sarap talaga!

Sabi nila pag puro prutas lang ang kinakain mo, kikinis daw ang balat mo bakit iba ang resulta sakin? Imblis na kuminis ako.. nagiging mas kahulma ng hinog na mangga ang ilong ko. Trulalu Pare!

<—————– Tingnan nyo ilong ko sa side bar, mas malaki na sya dyan ngayon

Ang mga prutas pana-panahon din daw yan, minsan tag-lansones, tag-pinya, at kung anu-ano pang “tag!”. Ngayong Oktubre kapansin-pansin na tag-rambutan na ngayon.
Grabe pare! namumula ngayon ang public market dahil sa mga Rambutan. Syempre dahil tag-Rambutan ngayon mas mababa ang demand. Pababaan sila ng presyo may sampung piso kada kalahating kilo, bente.. at dahil mayaman ako bumili ako sa tag- P25 per kalahating kilo.

Mas na-ingganyo pa kong bumili noong nakita kong ang daming tambay na maiitim na medyo mapulang langgam. Tawagin na lang natin silang “mapultim na langgam. Sabi ko meeeeeeen! Matamis ‘to!!!

“Ate kalahating kilo nga… ay sige isang kilo na lang para singkwenta” –mayaman ako.

Si Ate pagkadampot palang ng mga may kalakihang mga rambutan pinuputakte na agad ng langgam. Sa isip-isip ko “tamis-tamisah ka teh”. Hindi ko alam kung tama yung timbang nya pero nagdagdag pa sya ng dalawang piraso. Binalot nya agad sa plastic, binuhol at binigay sakin.

Nasa Jeep na ako noon papuntang GMA Cavite nang maisipan kong tikman na ang tamis-tamisang Ramputan. Pucha pare confirmed! Nagkakatasan sila sa tamis.. mamasa-masa pa. minsan tutulo pa ang mga tubig-tubig kaya manghihinayang ka.

Medyo mabilis naman mapuno ang Jeep rush hour na rin kasi yun. Noong nakaandar na ang jeep na nasa kahabaan na nang SLEX (South Luzon Expressway) Parang may kakaibang dance production ang nagaganap sa loob ng Jeep. Si ate pagpag ng pagpag sa hita nya. Si kuya sa damit nya. Si manang sa braso nya. Si manong sa leeg nya. Pati ako pinuputakte na.

Ang daming tamis-tamisan! Nakawala pala sa lungga ang mga langgam na kasama sa kilo na binayad ko! Sabi na e!

Mandaraya yung pinagbilhan ko. Ilang guhit din kaya ang nadagdag dahil sa mga langgam!?

Si Manong ang sama ng tingin sakin. Sabi sa’kin.

“Boy ang daming langgam sa bag mo!?”

“Huh!? Hindi po galing sa bag ko ‘yan sa plastic bag po..”
turo sa baba. “…Yung rambutan po!”

Napa ahh.. na lang si manong sabay tingin ng masama sakin na parang pupuksa.
Si ate naman feeling haciendera kung maka-react!

Nagkakalat na talaga ang batalyon ng mga langgam pati sa driver at dalawang pasahero sa unahan tamis-tamisan na rin.

Wala akong magawa kundi pigilan na naman ang utot ko. Tamis-tamisan din ako pero hindi naman ako apektado. HELLO!!!

Mga itim na langgam lang yun. Hindi pupula itlog mo pag kinagat ka nito! Pero kasing –laki na talaga sya ng pulang langgam.

Napansin ko lang, kapag umaandar ng mabilis ang Jeep napapahinto rin pala ang mga langgam, takot din pala silang mahulog sa kinakapitan nila. Pero pag natitigil ang biyahe, sila naman ang maglalakbay papunta sa ibang tao.

Teka saan ko ba isisingit ang pangarap dito?

Ayun! Pangarap kong magkapuno ng rambutan kahit isang pares lang. Bahala na sila mag jerjer para dumami. Doon magpapabahay ako ng mga langgam na iti-trained ko para matutong manlapa ng tao.. Yung tipong makatotohanan pag-inano sila ng langgam. Ang OA e. para itim na langgam lang kala mo mga ginagahasa na sila e hindi naman nangangagat yun. Echosera Masyado! kala naman nila mabibigyan sila ng mga chikinini nun.

Pero seryoso gusto ko magkapuno ng rambutan tapos kapag lumaki na at nagkabunga na, ipapatikim ko ‘to sa pinakamamahal kong nilalang.

Ako:
Mahal Rambutan ka ba?

Mahal ko: Bakit naman?

Ako: Mukha ka kasing tamis-tamisan.

Mahal ko: haha.. Ikaw Rambutan ka ba?

Ako: Bakit naman?

Mahal ko: Kasi ikaw na lang ang di ko natitikman.

Ako: Hahaha… Ikaw langgam ka ba?

Mahal ko: Bakit naman?

Ako: Ang Kateh mo kasi!