Category Archives: PERSONAL

UNGOL


Napaka-swerte ko talagang anak sa mama ko, buhat kasi nang magkasakit ako nakadalawang cellphones na agad ako. Yung una sinira ko kaka-kutkot noong wala pa ko sa tamang pag-iisip. Sa madaling salita, ilang buwan pa lang sira na agad. Kaya naman para hindi daw ako ma-stressed, muli akong binigyan ng bagong cellphone – Oppo F7. Hindi ko alam mga features nito kasi never talaga akong bumili ng cellphone. Lahat kasi ng cellphone ko dati libre galing sa postpaid lines ko (na hindi ko na nabayaran buhat noong nagkasakit ako).

Dahil may bago na nga akong cellphone, pinamigay ko na yung luma kong cherry mobile na nagloloko. So, pinagawa nila at swerteng napaayos naman nila. Nagkaroon tuloy ako ng pagkakataon para mai-transfer pa yung mga files ko kasama ang mga pictures at videos para hindi na ko magdownload uli tulad ng non-stop songs ni Moira at iba pa.

‘Yun nga lang wala palang kasamang earphones yung Oppo F7 bukod sa libreng powerbank at selfie stick. Pero okay na rin mas gusto ko yung powerbank kaysa sa earphones.

Inantok ako sa kakatransfer ng files ang dami kasi. Noong natransfered ko na, agad akong nag soundtrip. Talaga nga namang nakakaantok mga kanta ni Moira, para akong dinuduyan sa pagkakatulog.

Pagkagising ko, agad-agad na nagkwento si mama:

Mama: “nak akala ko inaatake ka na naman”
Otep: “bakit naman ma!? Ma, magaling na ko!”
Mama: “May ungol kasi ng ungol kagabi, kinabahan ako”
Otep: “Huh? guni-guni mo lang yun”

Doon ko na naalala na nag auto-play pala yung mga videos, ibig sabihin after nung non-stop songs ni Moira yung mga x-videos/porno naman yung nag play. Hahaha 😀

Hiyang-hiya ako ng oras na yun. S’ya pa yata nagpatay ng cellphone para tumigil yung mga karakter nag nagsisi-ungol.

So anong lesson ang natutuhan natin dito ngayon? Huwag ng mag save ng mga x-videos! Hahaha. 😀

Ganun pa man, sana makabawi na ko kay Mama sa mga sakripisyo at naibigay n’ya sakin. Sana makapag-umpisa na ko sa work uli, kumita at maabutan man lang si Mama ng mga yaman ko.

Mabuhay si Otep! 😀

PARA KAY B


Mag-iisang buwan na rin pala mula noong huli akong magsulat dito. At sa loob ng halos isang buwan na iyon nang hindi pagtipa ng mga letra sa keyboard ko, marami akong natuklasan. Nasasanay na akong… tanggapin na ang isang tao kapag nawala… kahit anong gawin mong pagtambling ay hindi ka na babalikan nito, pero nandoon pa rin ang pag-asa. Nasasanay na rin akong isipin s’ya palagi kahit ayaw ko. Palagi ko siyang naalala at nakikita saan ko man ilagi ang paningin ko kahit wala naman s’ya doon sa paligid. Naiinis ako sa nararamdaman ko pero natutuhan ko na rin itong tanggapin para hindi ako lalong mainis.

Tulad noong isang araw:

Napadpad na naman ako sa lugar kung saan ay minsan ko siyang hinintay. Sa pagitan ng mga librong nagsisigawan, nagtatakutan at mga nagpapalit-palit ng talsik ng laway. Nagulat na lang ako sa minsang pagbuklat ko ng isang libro at di inaasahang nakita ko ang sarili kong akda na dawalang taon na ang nakalilipas mula ng ipinasa ko ito sa isang publication.

Masaya ko itong binalita sa kanya. At agad-agad kong pinapapunta kung saan ako nakatayo sa tabi ng mga nagtataasang patungan ng mga binibentang libro.

Nang dumating s’ya at muling nakita, muli ko na namang narinig ang kantang Close to you ng Carpenter na madalas n’yang kinakanta at minsang itinuro sa akin habang naghihintay ng masasakyang Dyip. Kaso wala naman talagang musika nag-aambisyon lang ako noong oras na iyon na tila sa isang pelikula.

Noong mga oras na iyon wala akong sapat na pera para bilhin ang librong iyon, kaya kahit wala din s’yang gaanong pera ay pinautang n’ya muna ako pero hindi ko na iyon binayaran sa kanya. -P85.

NANG MAKADAMA na ako ng lungkot sa kinatatayuan ko, naglakad na lang ako at pumunta sa isang hilera ng mga libro ni Bob Ong napakarami na n’yang akda. Napakarami na ring nakapagbasa ng libro n’ya kabilang ako.

Pagkatapos noon, tiningnan ko naman ang libro ng paborito kong manunulat na si Manny Garcia -Kapeng Arabo. Hindi ko alam pero pagpumupunta ako sa National Bookstore hindi ko makakalimutang tignan kung ilan na lang ang libro ni MG sa patungan nito. Mayroon doong tatlo pang natitira.

At pagkatapos, hinanap ko na ang libro ni Ricky Lee -Trip to Quiapo na nabasa ko lang sa isang blog post. kaso wala akong nakita doon bukod sa isa pa n’yang akda na may titulong “Para kay B”. Isang librong may isang taong tila tumalon, habang nagkalat ang maraming papel sa loob ng letrang B -ang pabalat.

Sabi ko. Kapag wala akong makitang “Trip to Quiapo” ito ang bibilhin ko. Pero nagbakasali din akong meron pang natatago kaya nagtanong ako sa Customer Service. Sumagot naman ang babaeng may katabaan sa counter at tinuro sa pamagitan ng direksyon. “Punta ka doon sa circle tapos kaliwa..” (may kumpas ng mga kamay) “ay mali kanan pala, doon ‘yun nakalagay”. Sabi n’ya. Sabay balik sa pakikipag tsismisan sa mga kasama n’ya. Humabol pa ito at ganito ang sabi n’ya. “Kaya nung nabuntis ako hindi ako nalungkot dahil napatunayan kong hindi ako baog” (medyo nagtawan sila kahit korni). Gusto kong magwika ng wateber na noong matapos kong mabasa ang libro paborito palang gamitin iyon ni Bessie.

Bumalik ako sa CS at sinabi kong wala talaga akong nakita. Tumayo s’ya at nag tak.. tak.. tak.. sa keboard ng computer n’ya. Kaya wala pala kayong nakita kasi ubos na pala kuya.

Nagmumura ako sa isip ko. “Puta ka!” “Efal ka!” “Puwede mo palang tingnan muna d’yan sa computer mo kung may stock pa ba o wala na bago mo ako pabalikin sa pinagtignan ko kanina”. Pero hindi ko yun ginawa. hahaha.

“Okey” na lang ang nasagot ko sabay pila sa counter para bilhin ang alternatibong ipapalit ko sa Trip to Quiapo.

Umuwi ako sa bagay at nagsimulang magbasa. Medyo tinamad lang ako dahil puro babae ang bida.  Pero sa bawat pahina ay nagpatuloy ako sa pagbabasa hanggang abutin ako ng alas-singko ng umaga. Natapos ko s’yang basahin at doon ko nalaman ang sagot sa tanong na kung kabilang ba ako sa quota ng pag-ibig. At sa tanong na Kung Paano Dinevastate ng pag-ibig ang 4 out of 5 sa atin.

Maraming beses ako napangisi sa mga nabasa ko. Maraming beses din akong nagugulat sa nababasa ko. Maraming beses din akong nalibang sa istilo sa paglimbag na may akda dito, habang may mga naglalampungang pusa sa bubungan namin kaya dudungaw ako sa bintana at sasawayin ko sa pamamagitan ng “Shyuu!” “Shyuu!” na ibig sabihin ‘nun ay “doon kayo mag sex sa ibang bubungan wag dito”. At babalik muli sa pagkakahiga na walang pang-itaas at magkukumot.

Pagkatapos kong basahin ‘yon. Matagal muna bago ko pinikit ang naluluha kong mata sa antok at nanlalabong paningin dahil as 100watts na ilaw na ginamit ko sa kuwarto.

Sobrang lalim ng iniisip ko, at inisa-isa ang bawat karakter at pilit na idinidikit ang sarili ko kahit wala akong puwang dahil puro babae nga sila. Naalala ko si Lucas isa din sa mga karakter hindi ko masabi ko kung paano o bakit pero tulad n’ya gusto ko ding maging writer. At pag nangyari ‘yun susulat ako ng isang nobela. Nobela ng Pag-ibig na itutukoy ko sa sariling kuwento.

Papabasa ko ito sa kanya kahit pabayaan o itapon pa n’ya ang manuscript ko. Gusto kong malaman n’ya na kahit anung gawin kong paglimot sa kanya ay hindi ko magawa.

At sa pamamagitan ng manuscript na iyon masasagot ko na rin ang tanong ko dahil sa daan-daang pahinang iyon, masasaad ko isa-isa lahat kung bakit ko nararamdaman ito at kung bakit hindi ako dalawin ng kalimot.

Hindi ko lang alam kung paano ko tatapusin ang nobela ko, sa love story with sad love ending ba? o sa love story with very very sad ending ba?

P.S.

Maraming salamat pala sa mga bumati noong birthday ko. lalung-lalo na kina Jerome at Leonard na hindi ako pinabayaang malugmok sa importanteng araw ko.

Hindi man lubos ang kasiyahan ko, sobra-sobra kong naramdaman na may kaibigan ako.

Hindi ko man nakuha ang pinakamagandang regalo mula sa simpleng pagbati mula sa kanya, kontento na ako sa pinagkaloob sa akin noong buong araw na iyon.

BAGUIO: NANG MULI AKONG YUMAKAP SA ULAP


Matagal na panahon na rin ang nakararaan noong huling biyahe ko. Isa na siguro ito sa pinakamatagal kong biyahe -ang Cavite to Baguio.

Hindi na rin siguro lingid sa inyo ang kinahantungan ng buhay ko mula nang makagat ko ang sariling dila at nakatulog ng maraming panahon. Sanhi iyon ng masyadong pagbibida-bida, pagpapayaman at kasumpa-sumpang huwad na pagmamahal.

Kung mararamdaman sana lahat ng tao ang pakiramdam ng isang taong nawalan, nasaktan at nakulangan, mawari mauunawaan n’yo kung ano ang nais kong ipahayag. Napakahirap lumaban, ilang espada din ng luha ang sumugat sa’king buhay.

Gaya ng sabi ng karamihan, malalagpasan ko rin daw ‘to. Baka isa lang itong pagsubok na magpapatatag sa buhay ko. Kaya naman pilit akong lumalaban o nakikipaglaban sa kalungkutan. Alam kong deserve ko naman maging masaya matapos ang napakaraming buwan ng kapighatian.

Nang biglang may dumating sa buhay ko. Inalok ako ng mga pag-asa na nagdulot ng pagbuo ng mga pantasya, imahinasyon at pangarap. Sa wakas! nahuhugot na ko sa pagkakabaon at pagkakalugmok ko. Nagigising ako sa umaga na may mga ngiti sa aking isipan, ganoon din sa pagtulog. Unti-unti kong naranasan ang mga pangarap na sa panaginip ko lang natatagpuan.

Nadala ako ng mga imahinasyon ko, naniwala akong totoo ang mga ito. Nagpaindayog ako sa sarap at saya ng kasalukuyang nararamdaman ko. Tao pa rin ako! Buhay pa rin ang puso ko! Marunong pa rin akong umibig.

Gaya ng mga kasabihang “Kapag may gusto, may paraan; may dahilan pag ayaw” Ginusto ko ang isang bagay kaya gumawa ako ng paraan. Wala naman akong ipon pero nagawa kong makahagilap ng pamasahe papunta sa City of Pines. Inalok ako ng isang katuparan, tao lang naman ako para sumunod at para maramdaman ang kasiyahan.

Unti-unti kong naramdaman ang init, kasabay nito ang mga tibok ng puso kong di mapakali kung saan ito patutungo. Ang tanging pahiwatig nito sa pagkakaalam ko… ay umiibig ako. Dinala ako nito sa ulap. Inangat ako nito sa kasiyahan. Naramdaman ko ang kagaangan nito habang ako ay inilulutang nito sa alapaap ng mga pangarap.

Natapos ang araw. Kasabay nito ang malalamig na sandali na parang kailan lang ay nakakapaso sa pagkakabaga! Wala akong nagawa kundi magpasugat sa mga espada ng luha ko. Sobrang sakit!

Inilaglag ako bigla nito sa lupa mula sa napakataas na ulap ng mga pantasya at pangarap ko.

Lumpung-lumpo ako. Napapatanong tuloy ako, kung ano bang nagawang kasalanan ko bakit mo ako ginago?

Umalis ako noon sa bahay ng buo, masaya at puno ng pananabik. Umuwi ako ng kulang-kulang, sugatan at puno ng galit sa puso. Bakit ba may mga taong hindi marunong magpahalaga sa nararamdaman ng iba o kahit man lang sa oras na nilaan natin sa kanila. Sa huli, kasalanan ko pa rin ito. Nabubuhay pa rin ako sa mga imahinasyong suntok sa buwan ng mga katuparan.

Paki-usap ko lang sana sa mga taong nanlalaglag sa kaulapan, matuto naman tayong magpahala at mag-ingat sa mga pusong tinitibok kayo. Mas lalo na kung hindi naman kayo sinasaktan nito. Huwag kayong manulak na magpapabaon sa amin sa kalungkutan!

Sa huli, natutuhan kong magdala ng pananggalang… huwag makalimot magdala ng lubid ng katapangan na magliligtas sayo sa mga patibong na may mga huwad na pag-ibig!

CREAMER-S ®


Anila walang nakakatawa kapag buhay-kamatayan na ang pag-uusapan. Bawal tumawa sa blogpost na ito ngayon, kahit pa kinukunsidera na ito ng marami bilang HUMOR BLOG come-on!

creamer-s

Kahapon, mga bandang ala-sais (as usual) late pa rin ako sa office, pagbukas ko ng pinto nakita ko agad ang balahura kong officemate. Ewan ko ba nagsasawa na ako kakaaway-bati kaya para matapos na, wala na lang batian.

Maya-maya nakaramdam ako ng kung anong anik-anik sa loob ng tiyan ko. Basta masakit sya. Nag pray ako agad kay Bro na sana natatae na lang ako kaysa sumakit tiyan ko nang ganito.

Sa totoo lang nadadalas na ang pagsakit ng tiyan ko. Hindi ko alam kung dahil ito sa sobrang acidic na ako kaka-kape o dahil sa hindi pagkain ng agahan o dahil sa sobrang kain sa nakaraang Chinese New Year! KUNG HEI FAT CHOI pala! Sino dito ang mga year of the rabbit? magiging close ko daw kayo at baka mauwi pa sa pagmamahalan lels. hahaha! 😛

Habang tumutuntong ang katanghalian, pakirot na nang pakirot tiyan ko. Pakiramdam ko bandang gitna at ilalim sya ng dibdib ko nanggagaling (sikmura). Tapos nung tumagal hindi ko na alam kung saang part na sya.

Nakararamdam na rin ako ng pagsusuka pero hindi ko tinutuloy kasi baka matsismis ako dito sa office na nagdadalang tao. Joke! pero Hindi na talaga joke ang nararamdaman ko. Kung anu-ano na nga naiisip ko.

Habang tinatanaw ko ang Asian Hospital dito sa Alabang parang gusto ko na rin magpadala sa ospital. Naisip ko bigla, na magandang ideya ang magpa EyeBall sa Ospital. Madami kaya akong matatanggap na teady bears, flowers at abuloy na din just in case? Tapos pag nagkataon pa kapag nadala ako sa Morgue hindi lang Eyeball ang drama ng mga kapwa ko blogista kundi magiging Grand EyeBall na! BONGGA!

Pakiramdam ko talaga may appendicitis na ako noong mga oras na yun. Lalo na’t dalawa sa kapatid ko ay nagkaroon na – (family history). Mas madami nga lang tahi ng ate ko kasi tatlong beses na s’yang na-cesarean. (hanggang ngayon hindi ko pa rin maimagine hiwa ng tiyan nya). 😛

Sobra na akong nagpapanik kasi ang kirot na ng tiyan ko, e sino pa ba tatawagin ko kundi “mama ko…” “mama ko chakit chan ko” 😦

Text ako agad sa mama ko.

OTEP: “Ma, ang sakit ng tiyan ko” 😦 (sad face)

MAMA: “P chick up na patolong k jan” (pang jejemon lang kung maka “chick”)

OTEP: “Mawawala din ‘to”

MAMA: “Kc kahapon maalat poteto chip inubos mo, inum ka ng CREAMER S d2 ako sa dasma kung dmo kaya magpaalam k punta k doctor sabihin m sa bos mo”

(hindi ko nabasa kaya walang reply)

MAMA: “Tip ano punta ako bumuli ako CREAMER S dalhin k jan text mama”

(hindi ko pa rin nabasa)

MAMA: “Tip ang gamot s sakit ng tyan BUSCU PAN nabili ko CREAMER S saan ka text mama”

Noong nabasa ko ‘yan lalong nagkasakit-sakit tiyan ko sa katatawa. Ilang beses ko inisip kung ano ang CREAMER S, akala ko pinapainom lang ako ng gatas. hahahaha!

Doon ko naalala na may KREMIL-S pala ako sa bag na binili ko pa noon sa SM MALL OF ASIA noong minsang nag ka EB kasama sina Axl, Bino, Tolits, Jay, Empoy, Mark, Kurog, Xander, Kuya Burn, Zyra, Lester atbp.

Walang patumpik-tumpik! ni-hindi na nga ako kumuha ng tubig kasi chewable naman! ang sarap! parang kendi! Matapos ang mahigit isang oras….

OTEP: “Ma, ayos na! CREAMER S lang pala! hahahaha” lels

MAMA: “Nag-aalala ako sayo punta ako jan dka sumasagot”

Doon ko naisip na maganda pa rin palang magkaroon ng mini-drug store sa bag. Naalala ko bigla si Mahal na Poon at CJ sa Iloilo kaya pala lagi sila may dala noon.

Ngayon, Natutuhan kong laging magdala ng paunang lunas dahil sa mga pangyayaring ito.

Sana hindi na sumakit uli tiyan ko. Salamat sa Creamer-S.

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

Maraming Salamat pala sa mga karagdagang followers! HAY LUV U OL!

  • blackloves​me
  • AJ Luna
  • wanhandred​wan
  • Carl Augustus
  • geminians
  • at sa 3 Somesone (email subscribers) [so hindi na someone yan somethree na! Ngi! lels.]

Sa nais pang mag subscribe punta lang sa upper rightside ng blog na ito ilagay ang email o i click ang “SUNDAN SI OTEP”

Salamat 🙂

TALK TO MAMA


Sa tuwing uuwi ako sa bahay lagi kong naabutang tulog si Mama, sa pag-gising ko naman sa umaga (tanghali pala) maliligo at kakain lang ako sabay larga na.

Minsan lang kami mag-usap ni Mama sa totoo lang. Yung mga araw na sabado at linggo na inilalagi ko sana sa bahay, nilalayasan ko pa. Kaya hindi talaga kami nakakapag-usap sa mga bagay-bagay.

Noong linggo tinamad akong gumala dahil sa uhuging sipon ko at pagtitipid na rin siguro, kaya nag stay na lang ako sa bahay.

Nakakatamad talaga, kaya bumaba ako at naghanap ng makakain. Tiyempo namang nandun si Mama malapit sa mesa habang nananahi (side-line n’ya).

Biglang naalala ko yung mga brief kong unti-unting naglalaho.

Ma, nakita nyo ba yung mga brief ko?”

“Malay ko hindi ko naman ‘yun sinusuot”

sabi ko sa isip “wateber”

aba maya-maya nag concert na ang lola n’yo.

“Baka kung kaninong bahay mo lang naiwan, kung saan-saan ka kasi nagpupunta” naalala ko bigla yung isang gabi nang madaling araw na ako umuwi. yun siguro yung pinuputok ng butchi n’ya.

“Ma! alamang umuwi ako ng walang brief dito!?”

“Aba malay ko sa’yo”

Unti-unti ng nag-iinit tenga ko.

Hindi pa ko tapos kumain ng change topic agad si Mama

“Gastusero ka kasi, kung saan-saan ka nagpupunta”

… blah… blah..

pasok sa tenga, labas sa kabilang tenga.

“hindi ka man lang nagbibigay ng panggastos mo,… yung paglalaba… ako pa bumibili ng sabon mo.”

… blah blah..

“Yung relo na binigay mo sakin, sana pinera mo na lang.. madami tayo gastusin ngayon.. kailangan ko magbayad ng attorney para malipat na yung tituto ng lupa sa pangalan ko..” etc.

sabi ko “Oo nga sana binigyan na lang kita ng isang libo para hindi na kayo nag-aamok”

aba humirit.. “Anong isang libo? 300 lang yun.. sel”

“Ma, kahit sale yun, wala kang makikitang 300 na relo sa Uni Silver”

Waaaaaaa. nag-iinit talaga tenga ko.

maya maya.

“Noong nakaraang taon, selver regalo mo sakin, ngayon selver na naman.. mukha na ba akong selver?”

Natatawa na lang ako, sa isip isip ko sana di na’ko nagregalo.

Hanggang umakyat na lang ako.. kumuha ng tuwalya at naligo.. nagbihis saka umalis.

PAG-UWI SA BAHAY

“saan ka na naman galing?.. madaling araw na!”

Sus! grabe talaga.. naririndi na ko. 😦 Puwede bang mangarap ng pag-uusap nang matiwasay?

***

#Share lang. Happy Mothers’ Day! 🙂