Category Archives: FRIENDS

KONSEPTO


konsepto ng kaibiganHindi ito ang unang pagkakataon na magsusulat ako patungkol sa isang kaibigan, pagkakaroon ng isang kaibigan, at pakikipagkaibigan. Sadyang mahina lang talaga ang loob ko sa paghawak ng mga ganitong usapin at saloobin. Pero hindi rin siguro, sadya lang talaga akong madamdamin.

Bata palang ako alam ko na sarili ko kung sino ang dapat pakibagayan sa hindi. Alam ko din kung sino ang mga dapat kong pakisamahan sa dapat iwasan. Sa madaling sabi, –ako na choosy! Haha.

Pero sa lahat ng gusto kong pakisamahan, sila iyong… alam kong nasasakyan ang lahat biro ko. ‘Yung tipong alam mong nanlalait ka pero ayos lang sa mga kapwa mo laitero. Syempre, mas masarap pa rin pakisamahan ang mga tsismoso! :D

Ang kaso lang, hindi ka naman panghabang buhay na bata o estudyante. Hindi naman laging masasaya, kulitan at tsismisan na lang. Dadaan at mapapadpad ka sa pinakamalulungkot at pinaka bigo mong sandali sa buhay. Ang tanong, lagi pa rin ba silang nandyan?

Noong natapos na ako sa pag-aaral at nagkaroon ng hindi man kagandang trabaho pero masasabi kong hanap-buhay, nabuo ang konsepto ko sa pagkakaroon ng isang kaibigan. Siguro nabuo at magsimula iyon noong unti-unti nang  nagkakalayo ang mga pinaka-malalapit kong kamag-aral at kaibigan, at sa sandaling halos wala ka ng matakbuhan.

KONSEPTO NG KAIBIGAN AYON KAY OTEP

  • Maasahan – Hindi lang sa utangan pero alam mong kapag kailangan na kailangan mo, makakagawa ng paraan.

-“Walang-wala din ako, ibugaw mo ko dali!”
-“kill me na lang!”

  • Laging Nandiyan – Hindi ka iiwanan, iwanan ka man pero alam mong babalik ka pa rin ‘yan. Isang tawag lang darating na, labag man sa loob n’ya pero pupuntahan ka pa rin, mumurahin ka nga lang

-“Kapag hindi importante yang sasabihin mo, babatukan talaga kita!”
-“Nanalo ako sa ending! yey!”

  • Lakas-Trip! – Hindi lang sa kalokohan pero laging sumasakay sa kung ano man ang naisipan, mapaliteral man o katang-isip lang.

-“Gala tayo!”
-“tsongki na lang!”

  • Malihim – Hindi sa isa’t isa, pero alam mong kapwa kayo may sekreto na kayo lang ang nakakaalam

-“May Tulo ako!” :(
-“Belat!” :P

  • Totoo – Hindi dahil sa nagsasabi lang sya ng katotohanan kundi dahil ayaw nyang lumaki ang ulo mo.

-“Wow seryoso ikaw gumawa nito!? Weh? Di nga?”
-“Lul!”

  • Palakwento – Hindi lang puro bibig pero alam mong may tengang handang makinig.

-“May kwento ako daliiii… (kinikilig)… ay wala pala” hahaha.
-“Pakyu!”

Higit sa lahat,

  • Karamay – Hindi dahil sa namatayan ka lang, kundi dahil alam mong kailangan mo ng makakausap sa oras na halos hindi ka na makahinga sa bigat ng nakapatong sayo na problema, buhay pag-ibig, pamilya, trabaho, kinamumuhiang tao at ipa pa.

-“Ang tanga-tanga mo kasing hayop ka!”
-“hayop ka din! thank you ha!”

Mahirap sa tulad ko na madami ka ngang ituturing na kaibigan pero dumadating sa punto na wala kang maituring na ‘pinaka’ sa kanila dahil wala naman talagang pekpektong kaibigan. Pero ang pinaka mabigat na katanungan, itinuturing ka rin ba nila?

Ilang taon na rin ang nakararaan noong makakilala ako ng isang kaibigan. Ayos naman ang samahan namin at ayos din naman sya. Maihahambing ko sya sa isang magaling na manunula, mahahalina ka sa bawat salitang binibigkas nya lalo na’t kabundot ng bawat salitang iyon ay ang Diyos. Sa mas malalim na paghahambing para syang hindi makabasag-pinggan.

Hindi man sa pagkakataon o pananadya, nakilala nya din ang mga kaibigan ko. Doon nakaramdam ako ng selos hindi dahil sa hindi na ako napapansin kundi sa katotohanang wala talaga silang balak isama ako sa buhay nila. Hindi ko lang maintindihan na sa kabila ng turingan namin bilang magkakaibigan ay parang pinaglilihiman ka.

Parang sa isang pagkikita-kita ng mga akala mong kaibigan/katropa, sa sitwasyong makakakita ka ng mga group picture nila sa faceboook tapos ikaw lang pala ang hindi inimbita hahaha. Ang sakit nun men! Wawa.! Kaya mapalad ka kung hindi mo pa iyon nararansan.

Ganoon din sa mga tinuturing mong mga kaibigan na dapat ay nagkukwento sayo ng mga buhay-buhay nila (kahit hindi mo naman pinagkukwento) pero halos gusto mo na silang yugyugin at sabihing “magkwento ka!” pero hindi naman pwedeng ganun. At sa panahong nagkukwento na nga sila ay parang wala ng sustansya.

Sa oras naman na gusto mong magbahagi ng buhay-buhay mo, bigla mo na lang mararamdaman na hindi naman sila interesadong marinig ang kwento mo.

Kaya ako, hindi ko na iyon ginagawa sa ngayon. Napatunayan ko kasi na kung matalik ka talagang kaibigan, magkukusang magbahagi ‘yon. Hindi naman sa obligasyon pero alam kong bahagi yun ng konsepto ng pakikipagkaibigan.

Meron ka ngang kaibigan, laging naman nandiyan, napagkukwentuhan mo, napaprangka ka, napapagalitan ka, napupuri ka, lahat ng katangian ng isang kaibigang nasa konsepto mo ay nasa kanya na maliban sa isa –ang presensya. Iba pa rin talaga kapag personal mong nakakausap yung taong iyon. Ganoon pa man magpapasalamat ka pa rin, kasi kahit alam mong sa cellphone at internet lang kayo nagkakausap alam mong may nagpapaka-totoo at totoo sayo.

May pagkakataon namang may mga bagay na susubok sa pagkakaibigan nyo, isasalba mo iyon, magtatagumpay ka, muling mabibigo pero ipaglalaban mo pa rin dahil alam mong naging aral sa inyo ang mga kaganapang iyon. Sana nga hanggang huli na. sigh*

Pero may mga bagay na kahit sa kinahaba-haba na nang taon ang nakararaan hindi mo na talaga kayang ibalik yung dati. Mapapatawad mo s’ya pero hindi mo na sya matatawag na kaibigan.

Ganyan ang buhay-kaibigan sa akin, may mababaw may malalim. Ang konsepto ng pagkakaroon ng kaibigan ko ay nananatiling konsepto. Pero hindi ibig sabihin noon ay may mananatili at babatay na lang ako/tayo sa mga konsepto. Sadyang hindi lang talaga tayo pwedeng mamili. Sabi ko nga dati, na kung nakabibili nga lang sana ng best friend kahit napakamahal pa, handa akong mag-ipon at mabaon sa utang magkaroon lang ng kahit isa.

Ang pagpili ng kaibigan ay hindi lang sa paraan tulad ng pagpili ng kulay na nais mong ilapat sa isang papel o canvas, ang pagkakaroon ng isang kaibigan ay sa paraan tulad din ng kung paano mo ilalapat ng tama ang pangkulay. Sa ganoon, sa sandaling magkamali ka ng hagod, alam mo pa rin kung paano mo ito maisasaayos o mapapaganda, sa anyong napakakulay na tila may buhay ang iyong ipinipinta.

*Photo mula kay Pareng Google

–oOo–

Maraming Salamat sa mga  bago kong Subscribers/Followers:

zioncampo
http://www.unsayuso.com
4 na email followers

Kung nais mong mag subscribe sa mga naisusulat ko, punta lang sa upper rightside ng blog na ito. Ilagay ang email o i-click ang  “SUNDAN SI OTEP”

Maaari ding i-like ang facebook page ko sa www.facebook.com/librelangmangarap

#NoteToMyEx


Nakanang tumetrending!

Maraming bagay ang umuudyok para isulat ko ito. Una nang makita kong trending ang #NoteToMyEx sa twitter. Pangalawa ng halos dalawang linggo na akong inuulan ng text ng dati kong housemate o sabihin na nating dating kaibigan sa paghingi ng sorry sa nagawa nya sa’kin (taragis! Isang taon!? -isang taon bago humingi ng sorry? Ayos ha!) at Pangatlo ng maamoy ko ang pabango ni ex habang naglalakad na tila nagpaparamdaman tulad sa isang taong yumao na. Lol.

Continue reading #NoteToMyEx

ALABANG BOY; ISANG GABI…


Madalas kong nasisilayan sa gitna ng gabi ang mabasa-basang kapaligiran, kasama ang mga manining-ning na bituin at mapang-akit na buwan. Maliwanag ang kapaligiran., huwari’t sa kadahilanang hindi mo kakikitaan ng ulap ang kalangitan. lels. 😛

Second week ko na sa pangalawang tahanan k0 sa ngayon. At nakatutuwang umakma ito sa ideal location (toinks!) kung saan nais ko mag opisina o lugar kung saan ko ginugustong makapagtrabaho-Muntinlupa. Isang tambling lang kasi ito mula sa tahanan namin sa Cavite. Ibig sabihin, male-less na ang mga gastusin ko sa transportasyon ganun din sa pagbabayad ko sa renta kung maninirahan pa ako sa iba. Dahil doon  na mismo ako sa lugar kung saan ako inire na Nanay ko mag-uuwian. Higit sa lahat maleless na ang posibilidad na male-late pa ako!. hohoho (one-ride na lang kasi)

Opps.. theres more! Higit sa lahat mai-aaply ko na ang turo sakin ni Monci at Papa CJ (Christian Joy) na “save before you expense” kasi nga makakatipid na ‘ko 🙂

First time ko din magpaka literal na panggabi. (Dati kasi halos late na rin ako umuwi sa Pahayagang pinasukan ko). Salamat na lang sa Boss ko na bigay-luho sa kalagayan ko at pagtitiwala sa kakayahan ko Naks! jokeness. hmmm siguro sabihin na lang natin na kahit di ka magpaliwagan details-to-details alam nya na agad ang sulusyon sa dinudulog ko (sipsip! lels) 😀

Alam mo kung bakit mas prefer ko din mag panggabi…? nababawasan kasi ka-emohan ko lalo na pag di ka makatulog. Nakakapraning kaya yun. Lalo na kung sa loob ng madaming buwan iisang tao pa rin ang pumapasok sa isip mo (daig ko pa nga ang inlove mula sa maka-labas left and right atrium ng nakaraan kong puso.

Nakakabadtrip lang kasi… puro kasinungalinan lang natamo ko sa taong tinuring kong Bestfriend. Pero hindi rin siguro! kasi kung best friend ko sya mauunawaan ko sya, pero hindi ko talaga maunawaan o ayaw nya lang magpaunawa?. Parang sa makabagong kasabihan na…

“Kaya mo nasasabing binabalewala ka ng isang tao, kasi iniisip mo na mahalaga ka sa kanya” e hindi naman? BASAG!

MAHIRAP MAGING CONCERNED!

Totoo ba yan ^ ? Ang hirap-hirap kaya. Ang hirap ipaunawa na nag-aalala ka! Mas mahirap pa pag kapag sinabi n’yang “Kaya nya” kahit Hindi. At mas mahirap pa kung sasagutin nya ko na “okey lang magkamali kasi natututo ko sa magiging kamalian ko” Kakapraning Men! Bakit ang hilig-hilig sumagot ng mga tao ng ganyan? Kailangan pa bang magkamali para matuto? Puwede namang pag-aralan yun di ba? Kahit sabihin nating iba pa rin ang resulta sa aktwal na pangyayari, kaysa sa mga posibleng mangyari.

Kunwari sa sitwasyong naghahanap ka ng dalawang butiking nagsesex sa kisame para gawing sex scandal at ipost sa xtube.com, tapos sa sobrang inip mo nakaidlip ka sandali. Malas naman na habang natutulog ka ay bumubuka din pala ang bibig mo. At kasabay naman noon, magaganap na pala ang sex scandal of the decade sa lupon ng mga butiki sa kabahayan nyo. At doon ka naman magigising nang may bigla na lang may malalaglag sa bibig mo! Aakalain mo na iyon yung babaeng butiki na sa sobrang kalandian at kahaliparutan kaya nahulog sa bibig mo. Yun pala spermcell lang ng lalakeng butiki na habang nalalag sa hangin ay biglang nagiging kasing laki at bumibilog na tulad ng mothballs sa aparador.

Iisipin mo bigla na mamamatay ka na! pero magpapasalamat ka na mabubuhay ka pa pala. Pero kalaunan mapapansin mo na tila unti-unti nang mawawala ang boses mo. Doon mo maalala na natutunaw din pala ang mothball pero sa sitwasyong nagiging mala-bulldog super glue ito na unti-unting tumutunaw ng adams apple mo.

GANUN BA!! HA! kailangan ba may mga malunok pang spermcell ng butiki para sabihin nating hindi na ako mag-aabang ng butiking nagsesex sa kisame para kuhaan ng video! Kung kailan natunaw na ang adams apple mo at kung kailan hindi ka na makakapagsalita pa!? Doon mo ba masasabing natuto ka!? Ha! At kinatutuwa mo yun! Ha!

Ang trying hard ko magpatawa no? Pero hindi ako nagpapatawa. Pero kung tumawa ka nakakatawa nga. lels. 😛

Minsan masarap na lang tawanan ang kamalian.. Pero nasasaktan pa rin tayo kapag alam nating yung dati mong kaibigan ang nagkakaroon ng kamalian at nasasaktan.

NAKAKAMISS LANG.

Kumain ako ng Lugaw dito sa kahabaan ng west drive dito sa Alabang. Yung.. lugawan dito sa harap ng Jollibee na 24 hours sa pagputok ng araw ay nawawala din dahil may huli ata. 😀

Medyo masarap. Medyo naalala ko din si ex BFF mas masarap pa rin pala kumain kapag may kasama. Nakakamiss yung mga panahon na sabay pa kami naghahanap ng makakaitang Gotahan.

Minsan, dahil ayaw mo na nang gulo at ayaw mo nang madagdagan pa ang pag-aawayan nyo. Iiwas ka na lang at aasang “Magkaka-ayos din kami” Nakakatakot lang na sakaling magka-ayos nga kami.. baka siya na yung “Kulang”

Hindi ko na kayang ipagtanggol ang isang taong feeling n’ya ay dinidiktahan sya..

Ang hirap din mangarap sa kasiyahan ng isang tao, ganoong hindi mo na alam kung nasaan na siyang parte ng pagkatao n’ya.

Mamayang Gabi Uli.

-Lugaw.