OPLAN LINIS


Dalawang taon na rin noong huling linis ko ng mga gamit ko. Mula sa mga collection kong libro na nagsiwalaan na tulad ng kay Bob Ong, Ricky Lee at Philippine True Ghost Stories (series) na minsang napasama na ang kwento ko. Kung naaalala nyo pa.. iyon ‘yung may title na “Zigzag” na nabuo habang nasa byahe ako. Ganun kalikot ang utak ko! Naalala ko pa nga noong minsang binayaran pa ko ng isang publication para dun. Wag nyo ng itanong kung magkano.) 😛 Kinumpleto ko bawat series ng librong ‘yun dati.

Pati mga magazine ko ng FHM, UNO at Iba pa. Hindi ko lang talaga mawari kung saan na nagsipunta ang mga koleksyon ko. 😦 Ayaw ko namang mambintang. Kung sa tingin nyo kalaswaan ang pangongolekta ng mga adult magazines at sadyang pinagnanasahan ko lang ang mga nasasapaloob nito… Hindi yun ganun! Bilang isang Senior Graphic/Paginator/Layout artist ng isang kumpanya, napakalaking tulong sakin ang pangongolekta ng mga babasahing Ito. Nagkaroon ako ng malawak na imahinasyon at dimensyon kung paano ko pa mapapalawak ang pagpukaw ng atensyon ng isang mambabasa sa isang pahina.

66013891_437336483535865_2551262156381224960_n (1)

Ngayong unti-unti na kong bumabalik sa normal, kahit medyo nangangapa pa ko sa mga dati kong nakasanayan (salamat sa Trainor kong hindi pa rin ako sinusukuan). Wala pa ring ibang tutulong sa’tin kundi ang mga sarili natin. Kailangan lang talagang nating maging organize at alamin ang mga dapat i-prioritize.

Sobrang dami ko pang babalikan at aaralin. Mabuti na lang sa lahat ng mga aral na natutuhan ko noon, ang pagsuko ang isa sa hindi ko nakalimutan. Tuloy-tuloy lang ang buhay.

 

KUWENTONG DUYAN


Pinost ko ‘to sa FB ko kanina, naisip ko pang blogpost na pala sya sa haba. hahaha 😀 Kaya naman hayaan n’yong i-share ko rin ‘yan dito.

Kanina kasi, habang nasa Alabang ako pauwi sa Cavite may nakasabay akong manong na nagtitinda ng mga anek-anek tulad ng duyan, relo at Iba pa. Nacurious ako kung magkano Yung duyan so nagtanong ako… naalala ko kasi yung mga mountain climbing days ko. Wala naman akong balak bumili kasi wala pa naman akong pera nagsisimula palang ako uli mag work sa mahal kong kumpanyang Ayala.

“Manong, magkano duyan nyo”? Tanong ko.

“P280 lang kuhain mo na” Sabi ni manong.

“Ang mahal pala!” gulat ko. :O

“Bilin mo na, sige na, pangkain ko lang” sagot nya.

Wala naman talaga akong balak bumili, kasi nga wala naman talaga akong pera. Pero patuloy syang bumuntot sakin.

“Tinanong ko lang po, Wala po akong pera” binuksan ko pa ang wallet ko para makita nya.

“O a’yan oh ang dami” – sabi n’ya matapos makita yung tupi-tupi kong benteng pamasahe ko sana pauwi sa Bulihan.

“O sige, P140 na lang”. Patuloy nya.

Nagawa ko namang bilangin laman ng wallet ko at sapat namang aabot ito ng P140.

Wala na kong nagawa kundi iabot Ito kay Manong at sya rin namang abot sakin ng Duyan.

Noong nasa terminal na ko. Doon ko naalala na kailangan ko pa palang mamasahe.

Pinawisan ako ng malagkit sa kaba. Hindi na kakasya pamasahe ko pa Bulihan. Dahan dahan kong binuksan wallet ko at binilang… Haaaaayyy.. sumakto namang may 36.00 pesos pang natitira.

So anong aral ang natutuhan natin ngayon? Wag tayong masyadong pusong mamom. Porket naawa… Bibigay tayo agad. Sa huli, tayo rin ang mag sasakripisyo.

Ayokong isiping nabudol ako kasi feeling ko napamura ako. Ayaw ko ding isipin na nauto ako ni manong dahil naghahanap buhay lang naman Ito. Siguro kinasangkapan lang talaga ako para nakakain ang isang taong nagugutom.

Ang mahalaga… Nakauwi na ko. May duyan pa ko at rest day ko pa! Sarap magduyan nito!

God bless everyone!

Happy Weekend!

DAPIT HAPON


Ito ang una kong lathala sa ikatlong taon ko dito sa blogospero, ayokong magpaka-nega., pero ito na lang talaga ang paraan ko upang mailabas kung ano ang tunay kong nararamdaman sa mga bagay-bagay na nakapalood sa’kin.

Nitong buong linggo, ang dami na namang pumapasok sa isip ko -mga balak na sa isang desisyon ay may tiyak na mababago. Hindi ko nga lang alam kung sa maganda o pangit ang kahihinatnan nito.

SA TRABAHO
Ilang buwan na ring pumapasok sa isip ko ang pag-reresign dahil saganang akin ay tila na hindi na natutugunan nito ang pangangailangan ko. Ayoko namang umalis dahil ayokong iwanan ang pinaghirap ko, makapasok lang sa Dyaryo.

Sakaling umalis naman ako tiyak na magbabago ang lahat ng mga -sa aki’y ordinaryo na pero nagbibigay pa rin ng kakaibang supresa.

Tulad ng makikita n’yo sa taas, mga kuha ko ‘yan sa mga panahong nagiging pula, bughaw, dilaw ang kalangitan. maswerte nga ako e, dahil sa araw araw na ginagawa ng diyos nasasaksihan ko ang iba’t ibang kulay ng dapit hapon.

Hindi ko nga maipaliwag ang nararamdaman ko kapag nakakasaksi ako ng mga ganyan. Maaaring masaya  dahil pinagkalooban naman ako ng Diyos ng makulay na araw at maaring malungkot dahil natapos na naman ang saglit na kasiglahan. Maaring masaya dahil natakasan ko ang lumbay ng buong araw at maaaring masaya dahil bukas pagsikat ng araw malilimutan ko ang malungkot na kahapon.

Sadyang maraming kahulugan ang paglubog ng araw, maaring sa masaya at malungkot na bagay. Pero kung bibigyan natin ng magandang interpretasyon ang dapit hapon, ito’y paglimot ng nakakapoot na maghapon at sisikat ang magandang pag-asa.., kinabukasan.

SA PAG-IBIG
Isang araw nangarap ako na sabay naming pagmamasdan ito -ang paglubog ng araw, at paghihintay ng araw na magsasama kami bilang iisang nilalang na lang sa mundo.

Sa harap nito, unti-unti naming pangangarapin ang magandang bukas na magiging gabay sa pag-abot nito.

Sa harap nito, susumpang magiging matapat sa isa’t isa. At sakaling hindi ito maaninag dahil may sigwang nagdaan, mangangakong sa pagtila ng ulan sabay pa rin naming pagmamasdan ang paglubog nito.

SA KAIBIGAN
Tulad ng sinabi ni Cool Water Works ukol sa tatlong uri ng kaibigan, maikukumpara ko pa rin ang dapit hapon dito.

dapit hapon na sabay na pinagmasdan, pero kalaunan ay di na nasilayan,

dapit hapon na sabay na pinagmasdan, pero kahit anong pilit, para ito’y masilayan ay hindi na mapagbibigyan

At dapit hapon na sabay na pinagmasdan, hindi man napagmasdan ngayon, tiyak na mamamasdan pa din kinabukasan.

At sa hindi mapalabok na pagpapaliwanag:

Pagkakaibigan na nariyan ngayon; bukas ay tila kinain na ng Lion

Pagkakaibigan na nariyan ngayon; bukas ay nasa kabilang Nayon

At pagkakaibigang na riyan ngayon, bukas, mamaya at sa buong maghapon.

***

SNORKELING: APO REEF


Day 1: Occidental Mindoro: San Jose – Sablayan – Apo Island

map1Ilang araw bago maganap ang trip na ito, nakatanggap ako ng imbitasyon mula kay Chyng Reyes (oha! ako na naaaya ng lumelevel na blogger) para maki-join force sa lakad nila sa Apo Reef. Noong una hindi ako naka “oo” agad, kasi naman sobrang iksi na ng preparation tapos kare-resign ko lang. Pero ang totoo akala ko talaga Apo sa Davao yung pupuntahan namin kaya nahirapan talaga akong “umo-o” 😀 (naka schedule na rin kasi ang pagpunta ko doon sa Davao sa July sayang naman kung mauulit).

Pero aaminin ko na-excite ako ng bunggang-bungga! 😀 kaya nagpa-booked agad ako ng one-way sa Cebu Pacific kahit humigit kumulang 2k na ang pamasahe. Wala na rin akong nakuhang pabalik kaya bahala na kung paano makakauwi. Napabili na rin ako ng worth 4k na Camera na GE.. yung pinakacheap pero 14mp na (sulit!). Last time kasi nang hiram lang ako ng Camera (yung kamuntikan na mahulog sa palayan ng Sagada) tapos pagbalik ko ng Maynila doon ko natuklasan na low-res pala yung nagamit kong setting kaya hindi ko malakihan nung ine-edit ko na).

First time ko sasakay sa erpley ng Cebu Pacific, gaya ng una kong lipad hindi na rin ako nakatulog kasi kailangan daw 2 hours before ng flight ay dapat nasa airport ka na. Sakay ng Taxing walang metro, sakto naman akong nakarating sa Terminal 3 at dumerecho sa express lane nakapag pa webcheck na rin naman kasi ako noong gabing ‘yon.

Nasa baba palang ako natanaw ko na agad si Donnie, ganoon din si Chyng kahit first time ko palang siya mameet. yeah! 3rd prize ako! Sumunod na ring dumating ang 4th-6th prize na sina Peng, Maricar at Jeng.

Si Peng, Jeng, Donie at Chyng Reyes habang nagkukulutan sa lapag, este naghihintay pala ng flight. lels. 😀

Mabilis na rin ang mga pangyayari noong mga oras na iyon kumain at nagtake out sa Jollibee, bumili ng makakain sa Mini Stop (natakot kasi na wala talagang makakain sa isla) at naupo sa lapag habang hinihintay ang flight namin.

ON BOARD

map2Makailang refresh din ang ginawa ko sa web check-in ng Cebu Pacific para sumakto at makaupo sa side ng window ng erpley at maswerte namang napunta din sa tabi ng bintana (A8 yung seat number ko) . Kaso, malas pa rin pala kasi sa pakpak pa rin ako natapat. epic fail! dalawang bata ang katabi ko, maya-maya wala na sila. Ayaw nila ako katabi? Mabuti na lang at tumabi sakin si Jeng 😀

Parang napadaan lang kami sa himpapawid mahigit 30 minutes lang kami sa ere.. napapatanong tuloy ako.. 2k na yun? lels.

Pakpak ng Eroplano baw
Ang walang kamatayang Japan-Japan thanks to Jeng.
Welcome to San Jose, Occ. Mindoro (Madali na manlait kapag nakapunta ka na sa magandang Airport, sana pagandahin na nila ‘to tulad sa Iloilo) 🙂

Matapos makuha ni Maricar ang balikbayan box nya. haha! joke lang (naka bag kasi sya na de -ulong). sumakay na rin kami sa trike papuntang terminal ng bus pa-Sablayan. Kaso wala daw biyahe ang mga de-aircon kaya umandar muli ang tricycle para dalhin kami sa isang Bus Stop na ordinary lang biyaheng pa-Abra de Ilog. Dito na rin namin nakita at nakilala ang iba pa naming mga makakasama na nag Bus/Roro papunta dito: Jay, Kate, Gladys, Ken at Aisa.

PAALALA: Bago sumakay tanungin n’yo muna yung mga tricycle driver kung magkano ba talaga ang pamasahe. Sabi kasi samin sa loob ng paliparan P20 lang, pero noong pagbaba namin sa 50 per person na! Mabuti na lang marunong tumawad ang mga kasama ko kaya P100 na lang ang binayad namin.. parang naging tatlo isang daan na lang. Tagti-thirty five kami.

Now Boarding on Bus lels. 😛

Hindi ko alam kung may oras ‘tong bus na ito o naghihintay lang madagdagan ng pasahero. Medyo may katagalan din kaming naghintay. Nagawa pa naming magbabaan para bumili ng karagdagang dalahin tulad ng tubig at sunblock. May nakilala pa kaming Manong na reporter daw ng Love Radio sa Occidental Mindoro at Palawan na sya ring Board Member ng Lugar. Sinabihan nya din kami na tatakbo sya sa pagka bise-alkalde! Manalo nawa!  (feeling ko nga bet n’ya si Jeng. ayiiiiiiii lel. 😛 )

Isang malawak na taniman din pala ang Occidental Mindoro 🙂

Humigit Kumulang tatlong oras ang tinagal namin sa biyahe mula San Jose hanggang Sablayan. Tumuloy muna kami sa Sablayan Tourism Office, nagparehistro at nagbayad na rin ng bangka kasama na rin ang rerentahan naming tent at snorkel. (speaking snorkel hindi ko talaga alam ‘yun kaya nagmukha akong anga-anga sa kanila).

Ilang araw din kaming magiging Mangyan 😀
Amazing Sablayan: Tourism Office

P950.00 ang orihinan na ambagan namin pero dahil may kaunting problema sa computation bali naging P965.00 na yung nai-share ko. (ayos lang to be fair sa lahat).

Agad na ring kaming umalis lulan pa rin ng tricycle papuntang Pier kung saan naghihintay na ang aming kapitan. P10 per head ang singil sa amin. Pero sabi sa tourism office 8.00 pesos lang. (nyewan!)

Sa daungan palang kita na agad ang linaw ng tubig. Masisilayan mo na agad yung mga buhay na naninirahan sa ilalim nito tulad ng mga starfish.. o ha! san ka nakakita na Starfish na apat lang ang  galamay? (galamay ba tawag dun?) 😀

Starfish na Disable lels.

Humihit kumulang tatlong oras uli ang nailagi namin sa tubig. Nakakapagod sya kung tutuusin habang nagba-vibrate ang buo mong katawan dahil sa makina ng bangka, pero sulit na sulit pagbaba mo isla na Apo. Agad e-eksena sayo ang modernong Light house na parang gustung-gusto mo na syang agad akyatin.

Welcome to Apo Island
Ito yung sumalubong sa amin pagbaba.

Matapos maibaba ang mga gamit namin, hinanda na namin yung mga dala naming makakain. Lamon ang ginawa ko sa Champ na nabili ko sa Jollibee.. alam mo yung pakiramdam na nabusog ka dahil sa kailangan mo lang kumain? Ewan ko basta hindi ko naenjoy yung berjer ko! siguro dahil alam kong matatagalan pa ang pagkain ko ng kanin.

SNORKELING

map3Ito na yung sagot sa matagal ko nang katanungan kung ano ba yung snorkel at snorkeling. Katawa. pero ganun ako kawalang alam sa mga bagay na iyan. Lulan pa rin ng sinakyan naming bangka, suot ang mga life vest at dalang snorkel na sira (yung akin lang ata), dahan-dahan kaming bumaba sa bangka at sa unang apak ko sa tubig ay parang may mga bagay na nag-uudyok sa akin na huwag ko nang ituloy. Hindi ko akalain na kaya pala akong ilutang ng life vest. 😀

Hila-hila ng bangka habang nilu-lublob ang mukha, kitang-kita ko ang kaluluwa ng karagantan! Shetness!! pagkaganda-ganda. May mga isdang grupo-grupo ayon sa kanilang mga kaurian at kulay. May mga baby pating akong nakita, mga corales, mga starfish at kung anu-ano pa. May mga pawikan din pero hindi ko sila nasilayan sa bilis ng mga pangyayari halos gusto ko paikutin ulo ko ng 360 degree. (Nakanang parang PHL360degree lang lels Go! Chyng! obvious naman na ikaw yung nasa promo nila) Nagkalunuk-lunok ako ng maalat na tubig, pero sige pa rin kagagamit ng snorkel kahit sira. (para-paraan lang).

Naalala ko pala kalagayan ni Peng halos magmukha siyang pawikan nang halos maglapas-pasok ulo nya sa life vest hahaha! (yung life vest yung naging bahay nya) pero bago naman matapos ang snorkeling namin ay nasilayaan naman n’ya ang ganda ng ilalim ng tubig.

BARAKS: Dito tambay yung mga bantay dagat 😀
snorkeling habang kinakaladkad ng bangka. kewl.
ang Green Turtle yey!
Mga Tsismosong Isda 🙂
Agua! Agua! Nasaan ka na? ako pala si Otep hinahanap ko si Nemo lels. 😀

Ayoko mangitim (pero nognog ako ngayon) Nanatili sila sa dagat habang ako nagbanlaw na at nagpaduyan duyan na lang.

Habang nagtatampisaw ang karamihan sa dagat, gumala muna ako at lakas loob na pinuntahan ang Light House. Akala ko kasi hindi kami pupunta dito, pupunta din pala kami kinabukasan.(heksyated lang!) Akala ko walang daan sa gubat kaya sa dalampasigan ako dumaan. May pagkakataon pa ngang nadulas ako sa patag na bato ayun baldog! pero wala naman tao.

Dito ako Nadulas, remembrance.
Isa sa mga obstacle sa tabing dagat.

Parang mina-magnet talaga ako ng lighthouse kaya kahit sobrang layo ko na lakad pa rin ako ng lakad. Swerteng wala palang nagbabantay sa lighthouse kaya malaya akong nakapasok. Nagtangka akong umakyat pero hanggang kalagitnaan lang ako sa takot na mahulog ako at walang makakita. Sobrang ganda sa itaas kahit sa gitna lang ako.

Ang mapang-akit na LightHouse
Hanggang dito na lang inabot ko haha.
kahit anino nagja-Japan-Japan hahaha!
Papagawa ako ng ganito sa bahay 😀

Pero nakadama ako ng kakaiba na tila madaming elementong nakatingin sa akin kaya agad din akong bumaba. Sa takot na madulas muli sa mga batong minsa’y kakikitaan mo ng naipon na tubig kahit low tide kaya iniwasan ko ito, kaya sa mga pilapil na lang ako nagdaan kahit pa natatakot akong minsan sa paglalakad mo’y dakmain ka na lang ng hayop na nagtatago sa mga matataas na halaman at puno.

Safe pa rin naman akong nakatuntong sa hide out namin lels. Akala ko doon sa taas ng light house ko makikita ang paglubog ng araw pero hindi ko nagawa kaya pumunta na lang ako sa kanluraning bahagi ng isla at doon nasaksihan ko ang napakagandang paglubog ng araw. Nakita ko rin pala sina Maricar at Gladys.

kaka emo.. may mas maganda pa akong shot dyan. 😛

Pagkatapos masilayan ang paglubog ng araw nasa bandang likod lang pala ang nagmimistulang luwang mata -ang buwan. Napakaganda, bilog at maliwanag sya, sapat para bigyang liwanag ang buong isla.

NIK-NIK

Doon, nagsisimula na palang umatake ang mga lamok ng isla. Noong una Mik-mik ang dinig ko, Nik-nik pala. Hindi ako tsismoso pero sabi ng mga bantay-isla, isang oras daw sila aatake pero alas-diyes na! kulang na lang ilipad nila ako. Tantad ako ng kagat. Mabuti na lang binahagian ako ni Peng ng Off! (lamok siguradong tepok! -parang katol lang lels) hahaha. At salamat na rin pala… at may jacket ako at mahabang medyas na nabili ko pa sa Sagada.

Nakahiga kami sa kumot na inilatag ko sa buhangin sa ilalim ng buwan, hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako habang tumo-toma si Peng at Donnie.

“Ma’am.., Sir, pasok na po kayo sa tent” -yan yung gumising sa amin. Akala ko umaga na, alas dose palang pala. Bumangon din ako agad para ipagpatuloy ang panaginip ko sa loob ng tent. Nakalimutan ko kung ano ang panaginip ko pero alam ko noong mga oras na iyon na gustung-gusto ko na makakain ng KANIN!! 😦

DAY 1 EXPENSES:

  • 1,880.48 = Airfare Ticket
  •       81.00 = 7-eleven
  •    200.00 = Taxi
  •    200.00 = Terminal Fee
  •     149.00 =  Jollibee
  •     145.00 = Mini Stop
  •       35.00 = Trike to Bus Station
  •       51.00 = Sun Block & Bottled Water
  •     113.00 = Bus to Sablyan
  •    965.00 = Contribution
  •       10.00 = Tricycle to Pier
  • P 3,829.48 = Total (Ang gastos ko! haha)

DAY 1 – SNORKELING: APO REEF 
► DAY 2 – APO REEF TO SABLAYAN
 DAY 3 – ANG MGA PAROLA NG SABLAYAN

–oOo–

Maraming Salamat muli sa mga karagdagang email subscribers | followers!

  • talinolakaspaninindigan
  • singchampagnesupernova
  • ryleian

Sa nais pang mag subscribe punta lang sa upper rightside ng blog na ito.

Ilagay ang email o i click ang “SUNDAN SI OTEP”

Maraming Salamat! 😀

UNGOL


Napaka-swerte ko talagang anak sa mama ko, buhat kasi nang magkasakit ako nakadalawang cellphones na agad ako. Yung una sinira ko kaka-kutkot noong wala pa ko sa tamang pag-iisip. Sa madaling salita, ilang buwan pa lang sira na agad. Kaya naman para hindi daw ako ma-stressed, muli akong binigyan ng bagong cellphone – Oppo F7. Hindi ko alam mga features nito kasi never talaga akong bumili ng cellphone. Lahat kasi ng cellphone ko dati libre galing sa postpaid lines ko (na hindi ko na nabayaran buhat noong nagkasakit ako).

Dahil may bago na nga akong cellphone, pinamigay ko na yung luma kong cherry mobile na nagloloko. So, pinagawa nila at swerteng napaayos naman nila. Nagkaroon tuloy ako ng pagkakataon para mai-transfer pa yung mga files ko kasama ang mga pictures at videos para hindi na ko magdownload uli tulad ng non-stop songs ni Moira at iba pa.

‘Yun nga lang wala palang kasamang earphones yung Oppo F7 bukod sa libreng powerbank at selfie stick. Pero okay na rin mas gusto ko yung powerbank kaysa sa earphones.

Inantok ako sa kakatransfer ng files ang dami kasi. Noong natransfered ko na, agad akong nag soundtrip. Talaga nga namang nakakaantok mga kanta ni Moira, para akong dinuduyan sa pagkakatulog.

Pagkagising ko, agad-agad na nagkwento si mama:

Mama: “nak akala ko inaatake ka na naman”
Otep: “bakit naman ma!? Ma, magaling na ko!”
Mama: “May ungol kasi ng ungol kagabi, kinabahan ako”
Otep: “Huh? guni-guni mo lang yun”

Doon ko na naalala na nag auto-play pala yung mga videos, ibig sabihin after nung non-stop songs ni Moira yung mga x-videos/porno naman yung nag play. Hahaha 😀

Hiyang-hiya ako ng oras na yun. S’ya pa yata nagpatay ng cellphone para tumigil yung mga karakter nag nagsisi-ungol.

So anong lesson ang natutuhan natin dito ngayon? Huwag ng mag save ng mga x-videos! Hahaha. 😀

Ganun pa man, sana makabawi na ko kay Mama sa mga sakripisyo at naibigay n’ya sakin. Sana makapag-umpisa na ko sa work uli, kumita at maabutan man lang si Mama ng mga yaman ko.

Mabuhay si Otep! 😀

Ambisyoso Lang Talaga

%d bloggers like this: