Hindi ko alam kung paano ko sisimulan, pero tinatamad na talaga ako magblog.
Siguro sa kadahilanang parang hindi na ako totoo sa mga naisusulat ko, medyo nalilimitahan na, malayung-malayo sa dahilan kung bakit ako nagblog.
Gusto ko mag mura!, gusto ko sumigaw!, gusto ko magsulat ng mga bagay na hindi n’yo maiibigan, gusto ko magbago ayon sa kagustuhan ko pero hindi ko magawa.
Magulo ang utak ko -mga bagay na miski ako ay hindi ko maintindihan. Nalulugmok ako sa kalungkutan -sa mga bagay na ayaw ko bitawan o pakawalan.
Nakakulong ako sa sariling kagustuhan kahit wala namang patutunguhan at kahihinatnan.
Tinatamad ako! gusto kong maupo sa sulok hanggang magsawa ako kakaupo, kaya marahil hindi ako makatayo sa minsan kong pagkakabigo.
Malapit na ang kaarawan ko at habang iniisip ko iyon madadagdagan na naman ang kalungkutan ko. Noong nakaraang taon, nabanggit ko na ang kaarawan ko ay ang pinakamalungkot na araw na naganap sa buhay ko, at ngayong papalapit na naman ito, mukhang hihigitan pa nito ang naramdaman ko noon.
May nag-iisa lang naman akong pangarap ngayong darating na kaarawan ko, sana makita ko s’ya kahit sandali, mabati kahit sa simpleng mga salita. Maramdaman ko lang na kahit nasaktan ako, hindi pa rin s’ya ganoon kasing sama na tulad ng naiisip ko.
Sana kasing saya mo na ako ngayon.
Sa totoo lang tinatamad na ako sa lahat ng bagay, pakiramdam ko nabubuhay ako dahil sa wala.
Minsan ba naramdaman n’yo na rin yun?
Tinatamad na ako, kaya mula ngayon titigilan ko na muna ito.
Tama! papahinga muna ako, sakaling makabalik na muli ako, siguro medyo gumagaan na ang pakiramdam ko.
Ilang buwan ko na ring pinag iisipang burahin ito, pero sabi nila at tama naman, sayang naman ang kawangis na ng tala-arawan ko. May mga masasaya din naman akong nakasulat dito, kahit ang mga pinaka brutal na karanasan ay nasa burador pa rin.
Pahabol.
Ang hirap ng ganito, hindi ko malaman ang dahilan kung bakit kailangan n’yang gawin sa’kin ito.
Paalam muna.
sa mga makakabasa nito chat na lang muna tayo zef_21@yahoo.com
yeah.
Matapos ang mahigit kalahating taon, sa wakas muli na naman akong uuwi sa bayan kong sinilangan namin sa Cavite. Nakakatawa no? ganoong napakalapit lang ng Cavite mula sa Maynila ay hindi ko pa masaglitan. Wala naman kasi akong gagawin doon.
Matapos din ang dalawang Todos los Santos na nagdaan mukhang madadalaw ko na rin sa wakas ang puntod ng kaming ama na si Mang Pepe.
Alam n’yo noong bata pa ako, inggit na inggit ako sa mga kapitbahay namin sa tuwing sasapit ang mga araw ng patay. Naman kasi! wala pa kaming patay noon. lols Kaya madalas na lang akong nakikisama sa mga kapitbahay namin para dalawin ang mga puntod ng kanilang mga minamahal sa buhay na yumao na.
Natatandaan ko pa nga sabi sa’kin ng papa ko noon.
“Ikaw bata ka, ang hilig mo pumunta sa sementeryo baka pag namatay ako hindi mo ako dalawin, sige ka ako dadalaw sa’yo”
Noong taong 2007, sa unang pagkakataon hindi ako nakadalaw sa Papa ko noon, kasi naman unang araw ko yun sa OJT o On the Job Training. Nagkataon kasing sa Loyola Memorial Parks and Gardens ako mag ti-training bilang Graphic Artist. Kung tatanungin ninyo kung ano naman ang kinalaman ng pagiging Graphic Artist sa Memorial Park, e kami yung gumagawa ng mga fliers, posters at tarpaulin na ginagamit para mas makahimok pa ng mga taong pipiliing magpalibing sa naturang Pangmayamang Sementeryo.
Alam nyo kahit nasa bente anyos na ako noon, natatakot pa rin ako na baka magkatoto nga ang sinabi sakin ng Papa ko.
Kaya pag sapit ng gabi, nagawa ko na lang magtirik ng kandila sa boarding house ko. Salamat at hindi nagkatotoo.
Nitong nakaraang taon naman (2008) ewan ko ba kung anong naging dahilan ko noon kung bakit ko nagawang hindi na naman pumunta sa Papa ko.
Salamat na lang at muling hindi nagkatotoo ang nakakatakot na bilin n’ya na dadalawin nya ako pag di ako dumalaw sa puntod n’ya.
Baka pinagbigyan n’ya lang ako sa magkasunod na taon, kaya pupunta na talaga ako sa puntod n’ya bukas. hehehehe 
Alam n’yo kung may pangarap man ako ngayong Undas para sa Papa ko ito yung mailipat s’ya sa isang Maganda at Bonggang Bonggang Family Estate o Mausoleum para mas safe at maaliwas kumpara sa mga pampublikong sementeryo.
Kaya kayo habang nabuhuhay pa kayo paghandaan nyo na ang paghihimlan nyo hindi lang yung puro basic needs.
kaya kontakin na ang Loyola Memorial Parks and Gardens lols. hehehe
Oppps.. kung ayaw mo ang usaping ito, dito palang ay maghanap ka na lang ng ibang post na sa tingin mo ay magigiliwan mong basahin 
Siguro noong kabataan mo ay natakot ka rin sa mga kuwentong multo o katatakutan mula sa kuwentong baryo o kababalaghan. At syempre isa sa mga araw na kinakatakutan mo ay araw ng mga patay.
Takot na takot talaga ako pag darating ang araw na ito, siguro dahil puro kuwentong kaluluwa na naman ang mga mapapanood ko sa telebisyon na mananatili sa aking kaisipan, na magpahanggang sa panaginip at maglalakbay ang matatakutin kong imahinasyon.
Naaalala ko pa noon yung programang Magandang Gabi Bayan ni VP Noli De Castro, taon-taon inaabangan yun ng mga ate at kuya ko dahil nagpapalabas ito ng mga kuwento ukol sa mga nakakahilakbot at minsan at kapapaniwalaan mo dahil sa husay ng pagkukuwento.
Ngayong mag bebentedos na ako ngayong Nobyembre lols. (parinig) ay hindi ko na kinakatakunan ang mga yaan at tila mas pinapanabikan ko pa ang kamatayan. (amp. tigil na baka mag emo).
Minsan naiisip ko ang mga araw na makikitilan na ako ng buhay. Minsan naman iniisip ko kung sa papaanong paraan. At Minsan ako na mismo ang pumipili kung paano ko gugustuhing mamatay.
- Una. Kung mamatay kaya ako sa pamamagitan ng bangungot tulad ni Marcy Cielo at Rico Yan? Masakit kaya yun? Pero pakiramdam ko parang masakit pa rin dahil tila sinasaksak ka sa pagtulog mo habang mauuwi ka na sa mismong pagkakalagot ng hininga mo?
Ganito ang sitwasyon habang binabawian ng buhay sa bangungot: Minsan mapapasigaw, may pagiyak at ang huling bagay marahil ay paghahabol ng hininga at ang pinakahuli ay ang pinakamalim na paghahabol ng hininga sa tuluyan nitong paghinto. (saklap)
- Pangalawa. Gugustuhin ko kayang mamatay sa sunog? Syempre hindi, dahil sobrang hirap noon. Kung iisipin mo makakaramdam ka ng sakit habang naaabo ka habang humihinga pa!. Kaya awang-awa ako sa mga taong binawian ng buhay sa pamamagitan ng sunog. Ang sakit noon isipin mo mararamdaman mo ang bawat pagputok ng mga balat mo. aw.
Ganito ang pagsigaw habang binabawian ng buhay sa sunog: Ahhhhhhhhhhhhhh saklolo (ubo) ahu! ahu! ahu! (may kasama pang pag iyak)
- Pangato. Hindi ko rin nanaising mamatay sa pamamagitan ng Pagkalunod. Isipin mo na lang ang mga sakuna tulad ng paglubog ng barko at flashflood. Ang hirap pa rin, dahil mararamdaman mo pa rin ang sakit nito at unti-unting pagkaputol ng hininga mo. Malas pa pag sa barko, dahil fifty-fifty talaga ang tiyansang mabuhay. Ang masaklap pa kung nalunod ka na tapos hindi pa nahanap ang bangkay mo at ang mas malala kainin ka pa ng mga lamang dagat. aw
Ganito ang huling eksena pag nalulunod: Tuloooooongg.. Blok blok!! (Pag susyal) Help… Blok Blok… hirap pa rin no?
- Pangapat. Ang mamatay sa pamamagitan ng pagsabog (Bomba o Terorismo, Aksidenteng Pagsabog) Parang gusto at ayaw mo ang pangyayaring ito. Gusto? siguro dahil sa isang iglap at mawawala ka na lang at sa mabilisang pagkawala ng buhay at marahil ay hindi mo na naramdaman ang sakit. Ayaw! dahil pag nagkataon magkakalasug-lasog ang katawan mo.
Ganito naman ang sitwasyon mo: (wala) biglaan kasi kay hindi ka na makareact. Maliban na lang kung alam nakakita ka ng bomba, siguro ganito ang sitwayon mo: Waaaaaaaaaaaaaaa may bombaaaaaaa… takbo.. (magsisigawan ang mga tao).. waaaaaaaaaaaaaaa (BOOOOM!) sabug!
- Panglima. Tulad ng pagsabog hayaan nyong ihiwalay ko ang aksidente sa eroplano. Medyo may kabilisan din kasi ang pagkakalagot ng hininga ng mga taong binabawian dito. Dati, noong iniisip ko kung paano ako mamamatay sabi ko mas gugustuhin ko ang sa eroplano dahil instant wala ka ng buhay pero hindi rin pala ganoon iyon may konting aw. pa rin.
Ganito ang sitwasyon mo: Waaaaaaaaaaaaaaa (Boom!) salpok sa mga puno at bundok (minsan masusunog pa kaya pag ka nagkalasuglasog ang katawan mo masusunog ka pa)
Ganito naman ang sitwasyon mo pag bumagsak ang eroplano mo dagat: Waaaaaaaaaaaaaaaaa (Biiiiiiiiiiissssssssssssshhh) (Boom..) mahahati ang eroplano tapos malulunod kapa. Bloook!! Boolkkk!! blok!! saka mahirap dahil may tiyansa ka pang mabuhay.
- Pang-anim. Ang mamatay sa aksidente, halos lahat naman ng sinabi ko ay may kinalaman sa aksidente, ang aksidenteng sinasabi mo ay literal tulad ng sasakyan at iba pa. Ayoko rin ng ganito kasi wala ring kasiguraduhan. Maaaring mabilisan, maari ding matatagalan at makakadama ng mahabang pagdurusa.
Sitwasyon: Maaring tulad sa sasakyan na bago ka matanggal ay mauubusan ka na muna ng dugo at hahantong sa pagkakalagot ng hininga. Ganoon din sa mga sitwasyong sasabog o masusunog ang sasakyan. At ganoon din sa mga mala-latang nangyayari sa mga awto.
Masaklap din yung wala ka nga sa sasakyan pero nabundol ka naman. ay! katangahan lols.
- Pangpito. Ang mamatay sa pamamagitan ng pagkakabaon sa lupa o gusali. (ito ang pinakamasakit) Dahil mamatay ka marahil sa gutom at uhaw. Madalas itong mangyari sa landsline o pagkaka kulaps ng mga gusali lalo na pag may trahedya tulad ng Lindol. Biruin mo unti-unti kang manghihina at napakahabang pagdurusa sa napakadilim na lugar.
Ganito ang sitwasyon: Magsisigaw ka at magbabakasakaling baka may makarinig at makasagip sayo. Mag-iiyak ka sa halu-halong sakit na mararamdaman mo. Kakain at iinom ka ng kung anong bagay at likido sa paligid mo. Siguro kung may maganda sa sitwasyong ito ay matatawag mo ang lahat ng santo. Santa Rosa, Santa Cruz, Santa Mesa (lols) at maiisip mo lahat ng kasalanan mo at mauuwi sa pagsisisi.
- Pang-walo. Hindi ko rin nanaising mamatay sa sakit, lalung-lalo na sa mga sakit na dadalin mo sa mahaba at matagal na panahon tulad ng Aids at Cancer. Ang siste kasi para kang isang karne at uunti-untiing kakainin ng mga uuod habang himihinga ka pa. saklap. Siguro mahirap lang kung magiging pabigat ka sa pamilya mo.
Ganito naman ang magandang sitwasyon pag mamatay ka. Mahirap nga dahil sa tagal pero ang maganda nagkakaroon ka ng pagkakataong maitama ang mga pagkakamali mo sa tulong pagpahingi ng awa sa nasaktan mo ganoon din sa may lalang. Isa rin sa maganda dahil sa huling pagkakataon makikita mo ang mga mahal mo habang may kaunting hininga ka pa at ang mas maganda mamatay ka na katabi mo sila.
- Pangsiyam. Ang sapilitang pagpapakamatay. Aw. ito ang pinaka masama at pinaka makasalanang magagawa ng tao sa buong buhay n’ya. Ang Diyos ang may may bigay sa’tin at Diyos din ang may karapatang bawiin ito kaya wag kang epling para unahan ‘to.
Sitwasyon: ang pagtalon sa gusali, pag bibigti, pagbabarin sa sarili at pag-inom ng kung anu-ano! luklukan ng kaemplingan!! Huwag na huwag itong gagawin. Ako seryoso naisip ko na ito, pero kung iisipi mo din, paano kung sa pagpapatiwakal mo ay nabuhay ka pa!? o di ba ang saklap? mas lalo mo lang pahihirapan ang sarili mo at mas lalo mong nilagay sa alanganin ang uhay mo. Mas lalo kang hindi makakapag move on sa kung anong dahilan bakit nanaisin mo pang mabuhay.
Sitwasyon (B): sa pagtalon mo sa gusali at sa sitwasyong sumabog ang ulo mo pero nabuhay ka, isipin mo na lang para ka naring patay na nabubuhay dahil hindi ka na makakakilos habang nakahiga sa banig ng kapansanan, ganoon din sa paginom ng kung anong anik-anik. kaya huwag na huwag mo ng subukan! okey!?
Wala naman siguro sa ating nangarap mamatay sa alin man sa mga nabanggit ko, Tandaan na’tin na sa ayaw at gusto na’tin ay dadating at dadating din tayo sa huling hantungan. Binigyan tayo ng Diyos ng buhay para maranasan natin ang Hirap at Sarap sa mundong ibabaw. Mapalad tayong makita ang obra ng may lalang sa Kapaligiran. Mapalad tayong mabigyan ng minamahal at nagmamahal at iba pa.
Mabuhay tayo ayon sa nakasaad sa’tin at kung anong dinidikta sa atin ng panahon.
Lahat tayo ay babalik sa alikabok kaya huwag na nating pangunahan, pero hindi naman ibig sabihin nito na hindi na natin ito paghahandaan. Ano mang oras ay maaaring bawiin sa atin ito kaya isipin nating napakaiksi lang ng panahon para magpaka petiks petiks lang tayo. Sige ka baka hindi mo maabot ang pangarap mo!
O ha! kinakarir na talaga ni Otep n’yo ang pagsuporta sa idolo nitong si Myrus.
Pangarap ko rin namang maging tulad n’ya no, kaso kahit balik-baliktarin natin ang mundo hanggang pangarap na lang yun dahil boses palaka ako (kokak). lols
Speaking Pangarap ayon sa nabasa ko sa isang pahayagan, natupad na rin ang pangarap ni Idol Myrus na makasama sa isang Concert si Lea Salonga.
“Natupad na ang pangarap kong makasama si Ms. Lea Salonga sa isang concert. I am honored to be a part of this inspiring and noble endeavor,” sabi ni Myrus.
Yup! magkakaroon sila ng isang Charity Concert para sa mga may special needs katulad ng autism, down syndrome, at mga biktima ng iba’t ibang uri ng pang-aabuso.
Gaganapin ito sa Araneta Coliseum sa November 30, 2009. (Friday).
Sa mga hindi pala gaanong nakakakilala kay Idol Myrus s’ya po yung kumanta ng “Sayang”, isa po s’yang RnB singer. Kung maaalala nyo kinanta n’ya ‘to sa Wowowee na nirevived n’ya mula sa original song ni Claire dela Fuente. Siya yung lagi nating napapakinggan sa mga FM radio stations, hindi po s’ya si Miley Cyrus! parang awa n’yo na. Nyahahahhaha
Sa mga gustong manood kontakin nyo lang ang manager n’ya na si Chris Cahilig ( 706-3373, 3830171 | 0921-4446914.)
Bago ko pala makalimutan, may pa promo din pala sa album nya na “Love Cycle” na malapit na mag Gold. Ang mga bibili ng kanyang album sa lahat ng mall shows ay makatatanggap ng libreng tiket sa NIDO Fortified Science Discovery Center sa SM Mall of Asia. Kung papalarin ka naman, maaari kang magkaroon ng MacBook White, HP Mini, IPod Touch, at iPod Shuffles at magbibigay ng 10% discount stubs sa piling Binalot branches.
Narito pala ang natitira pang Mall Shows ni Idol Myrus”
- October 30, 2009 (Friday) SM Taytay
- November 6, 2009 (Friday) SM Dasmariñas in Cavite
- November 7, 2009 (Saturday) SM Sta. Mesa
- November 14, 2009 (Saturday) SM Manila
- November 21, 2009 (Saturday) SM Southmall
Sana suportahan na’tin ang magandang adhikain ng Charity Concert ni Myrus at tuparin ang Pangarap ng iba pang makikinabang sa pagtatanghal na ito. maraming salamat
Yeah \m/
I-Witness Docufest na naman, at siyempre hindi ko naman pinalagpas ang pagkakataong ito, pumunta ako sa Gateway nitong sabado para manood at para makita ang mga iniidolo ko.
Biruin mo yun, halos kalahating dekada na pala akong namamanata sa mga docufest pati na rin sa mga DVD launching/autograph signing nila.
Nakakatawa lang dahil hanggang sa ngayon ay hindi pa rin ako nagsasawa magpapirma sa kanila.
Highschool pa lang ako masyado na akong sumusubaybay sa I-witness. Doon nagsimula ang pangangarap ko at nagsimulang malaman kung ano nga ba talaga ang gusto kong marating pag laki ko. (kahit na hindi na ako lumalaki physically lols. )
Noong nasa College na ako taong 2005 unang nagkaroon ng I-witness Docufest.
At syempre, nakakatawa mang balikan ang buhay kolehiyo ko, pero nagagawa kong mag-cutting classes noon (bawal gayahin) para makapanood nito. (host pa dito si Raffy Tima)
2006 naman, hindi ‘ko alam kung nagkaroon ba ng i-witness docufest pero pumunta naman ako noon sa Sine Totoo 2006 noon sa Megamall. Sa unang pagkakataon nakita ko sila Ivan Mayrina at Reah Santos (panahon pa yun ng Pinoy Abroad)
Minsan kahit mag-isa lang ako o kahit walang kasama, pumupunta pa rin akong sa mga docufest.
Nakakatawa mang malaman pero dahil sa I-witnes napuntahan ko na ang halos lahat ng mall tulad Trinoma, Gateway, Megamall pati na rin ang Greenbelt. , lakas lang ng loob para hindi maligaw.
Madalas pa ring akong mangarap maging Dokumentarista balang araw, pero sadyang mailap talaga ang tadhana. Siguro sa propesyong gusto kong marating may dalawang uri lang talaga: ang taga gawa ng dokumentaryo at ang taga nood ng kanilang mga gawa. Siguro doon na lang talaga ako nabibilang sa taganood. hehehehe.
Pero dahil libreng libre pa rin ang mangrap balang araw magiging wall of fame din ako tulad ni Howie Severino Nyahahahhah
Sapat na marahil ang subaybayan ang kanilang gawa, at baunin yung mga aral na gustong ipukol sa’tin, naniniwala kong ayun din ang pangarap nila sa bawat obra na kanilang ginagawa para sa’ting mga tagapanood.
otep
